Pop Jukebox

Lana Del Rey hate

2012-01-18T14:12:00.003+01:00

Del Rey, after all, isn't the first to take more than one shot at finding a pop persona that worked. Imagine a 1969 Internet reacting to David Bowie's breakthrough with "Space Oddity"—a single as mannered, languid, and beguiling as "Video Games," and a performer as in love with artifice and with plenty of past to dig up. Would his career have benefited from blogs tearing apart his inconsistency and torrents bundling his hit with "The Laughing Gnome"?

Tom Ewing rozsądnie o Lizzie Grant w notce dla Village Voice

http://www.villagevoice.com/2012-01-18/music/lana-del-rey-lights-up-the-internet/

2012-01-18T11:10:00.009+01:00

w 2012 indie-popowego rozmemłania ciąg dalszy

więcej o projekcie pod tym adresem.

2012-01-08T19:38:00.006+01:00

Vreen Good Luck Ro-man Radio Rodoz

Jandek, Daniel Johnston, Mark E. Smith, Dariusz Dudziński, Wojcek Czern, Piotr Maciejewski... A priori odczuwam sympatię do outsiderów z twórczym ADHD, nawet jeśli nie przed całym ich dorobkiem padam na kolana. Wystarczy jednak to przeczucie, że dany "podmiot artystyczny" w każdej chwili może olśnić.

Nie inaczej jest z Mateuszem Kunickim. Unikalna etyka pracy, klimat, kreatywność, słodkie chwytliwe melodie, poruszające teksty, brak perfekcji jako element estetyki. Wszystko to powoduje, że kolejne projekty Kunickiego składają się w jedną z najbardziej ujmujących "karier" na polskiej scenie ostatniej dekady.

Kolejna już płyta projektu Vreen to z pewnością duży krok naprzód. Paradoksalnie, jej geneza jest wyjątkowo niezobowiązująca. Kunicki założył sobie ułożenie czasie 10 dni ferii zimowych 10 utworów - 1 piosenka dziennie. Wypluł w końcu z siebie 12 utworów plus cover Emiliany Torrini.

Po raz pierwszy posłuchałem Romana na przełomie września i października i leniwe, anegdotyczne banjo a la Sufjan Stevens idealnie zrymowało mi się ze złotą polską jesienią. Taka jest ta płyta - bardzo lokalna i autentyczna we wszystkich tekstowych neurozach i opowieściach o spędzaniu wolnego czasu, relacjach, rozczarowaniach z nimi związanych, i erotycznych fantazjach. "PTTK" to Nerwowe Wakacje plus MKL do kwadratu - historia krajoznawczej wycieczki w okolice Trójmiasta przeplatanej z intymną perspektywą, przejściami związkowymi, zmęczeniem i zniechęceniem życiową sytuacją - całość brzmi poetycko, jednocześnie prawdziwie i smutno. Nie pamiętam tak udanej piosenki po polsku podejmującej kwestie relacji damsko-męskich od tej strony, choć z pewnością na scenie anglojęzycznej są artyści, którzy na ewokowaniu takich melancholijnych stanów rodem z brytyjskich filmów "kitchen sink drama" budowali całe dyskografie.

"Nie sądzę, że coś się tu zmieni / że nagle świetnie zacznie być / przydałby się restart systemu / choć ten jeszcze może być / czuję że czegoś już nie czuję / i gadać już się nie chce się / mecz wygląda na przegrany / choć jeszcze nie rozpoczął się / muszę wyjść" - śpiewa z rozbrajającą szczerością Kunicki w "Nie sądzę". Połowa płyty zawiera takie właśnie, na pozór niezbyt błyskotliwe, jednak do bólu celne obrazki z życia.

Dużo na Romanie śladów muzycznego geekostwa Kunickiego - wycieczek w stronę muzyki brazylijskiej ("Garota"), delikatnego avant-popu a la Jim o'Rourke czy alt-country, a nawet pięknej, romantycznej zamułki a la Sparklehorse czy Cass McCombs ("Ślimaki").

Oczywiście Kunicki nie byłby sobą, gdyby nie odleciał w stronę pastiszu i hermetycznych opowieści, np. o wieczorze spędzonym z grami rpg. Druga część płyty jest słabsza - prawdopodobnie wraz z upływającymi feriami z Kunickiego songwritera uleciało już trochę natchnienie. Końcówka wydaje się już lekko niepotrzebna. Ale to żadna nowość. Może to kwestia tempa pracy, ale Vreen nie nagrał tak naprawdę jeszcze płyty bardzo dobrej, słuchanej przeze mnie na tym samym poziomie zaangażowania od pierwszego do ostatniego utworu. Roman i tak jest z pewnością w ścisłej czołówce jego produkcji, obok "Zapalniczek" i "Szlafrock Superstars" Kevina Arnolda. Na następnej płycie Kunickiego wolałbym jednak - pisałem o tym już 2 lata temu przy okazji płyty projektu Jak Zwał Tak Zwał - delikatnych indie-popów jak "PTTK" czy kompletnie niezauważona "Ballada za 3 złote", a mniej kabaretu.

2012-01-04T11:54:00.002+01:00

Kazik Na Żywo „Bar La Curva / Plamy na słońcu” SP Records

W przeciwieństwie do wielu moich rówieśników nie uważam Kazika Staszewskiego za postać jakoś szczególnie obciachową. Może co najwyżej zużytą i ekscentryczną w nieakceptowalny dla hipsterów sposób. Pewnie, że denerwująca jest piwno-studencka otoczka, juwenalia i absolutny brak stylu. Natomiast sam Kazik to dominator, ucieleśniona charyzma. Jednocześnie ma on na naszym rynku muzycznym taką pozycję, że nie musi absolutnie nic. Jest monopolistą Gdy do miasta przyjeżdża któryś z jego projektów, cała reszta zwyczajnie nie ma szans.

Autor „12 groszy” korzysta więc z przywileju i już nawet nie udaje, że nadąża, „rozwijać się i zmieniać chce” czy że ma coś nowego do powiedzenia. „Nigdy nie wystąpię w programie Kuby Wojewódzkiego. Nie jestem po prostu na tyle błyskotliwy. Żeby sensownie odpowiedzieć na pytanie, muszę się chwilę zastanowić”. Ostatnia, rozbrajająco szczera wypowiedź Kazika idealnie koresponduje z zawartością pierwszej od 12 lat studyjnej płyty KNŻ.. Staszewski ewidentnie próbuje oswoić sytuację twórczej niemocy i w tych staraniach bywa przy okazji całkiem interesujący.

„Nie ścigam się już z nikim, a cały świat obecnie to nic to tylko wyścigi, kto szybciej, kto lepiej, kto więcej, na szczęście odłożyłem sobie trochę pieniędzy” - śpiewa w przedostatnim numerze na „Bar La Curva”. Wiele jego tekstów odsyła do historiozoficznych dysput toczonych na imprezach rodzinnych typu imieniny, chrzciny, wigilia: „gdyby to ulubione słowo polskie”, „po szkodzie mądry Polak moi mili zebrani”. Gdy śpiewa o historii - pod lupę idą narodowi socjaliści i Powstanie Warszawskie (z Hanną Gronkiewicz-Waltz w tle). Poza tym najbardziej obchodzi go szeroko pojęty Los Polski na zmianę z triumfami i klęskami polskich sportowców. Dementuje też pogłoski o sympatii dla którejś z opcji politycznych („nikomu nie cofam poparcia, bo nikomu nie dałem poparcia, NIGDY!”). Mimo totalnej przewidywalności Kazik jako tekściarz o dziwo nie schodzi poniżej pewnego poziomu. W krytycznych momentach ratuje go wrodzona charyzma. Gdyby niektóre z jego tekstów dać zaangażowanej kapeli punkowej, automatycznie stałyby się niesłuchalne.

Od strony muzycznej zaskoczeń nie ma. Starsi fani Staszewskiego mogą odebrać ten album jako zdarzenie bezpieczne, oswojone i przewidywalne. Jeśli ktoś zatrzymał się w latach 90., takie numery jak „Czemu, ach czemu”, „Plamy na słońcu” czy nowa wersja „Janka Wiśniewskiego” na pewno go przekonają. KNŻ kontynuuje szkołę samczego rockowego grania (Homo Twist, Apteka), która swoje chwile świetności przeżywała mniej więcej w połowie 15 lat temu. Napisany, nagrany i wyprodukowany w zaledwie 29 dni „Bar La Curva” raczej daleki jest od finezji. Nie ma tu chyba żadnego zaskakującego motywu. Podobno album dzieli się na piosenki metalowe i pop-rockowe. Ja słyszę po prostu zbiór hard-rockowych numerów w średnich tempach (uzupełnionych o 3 tzw. punkowe „czady”), które niespecjalnie nadają się do radia, czego dowodem jest ostatnia awantura z Eska Rock (na sugestię, żeby przysłał okrojoną wersję 6-minutowego utworu, Staszewski wystosował List Otwarty w obronie niezależności artystycznej oraz przysłał ten sam numer... tyle że dwa razy krótszy, bo dwukrotnie przyspieszony). To kolejna płyta, która mimo swojej przeciętności znów pozwoli mu wyprzedawać największe studenckie kluby w mieście.

goodbye + good luck

2011-12-21T11:52:00.008+01:00

z przykrością ale i pełnym zrozumieniem przyjąłem informację o zamknięciu Machiny w jej niskobudżetowej, pdfowej formie. mimo wszystko 6 lat funkcjonowania - to prawie tyle samo co czas istnienia pierwszej wersji tego pisma, które jednak coś w polskiej popkulturze zmieniło.

patrząc na ten fakt szerzej, nie widzę argumentów przeciwko temu, że prowadzenie takich projektów, mających charakter komercyjny i dających różnym tam osobom z ambicjami kulturalno-dziennikarskimi zarobić, a próbujących "organizować dyskurs" (za Marcinem Nowickim), ma w obecnej dekadzie jakikolwiek sens. zresztą, who cares

Violetta Villas, Amy Winehouse, R.E.M., Sonic Youth, Machina, Vaclav Havel, Kim Dzong Il, wiara w neoliberalizm - ewidentnie druga połowa roku 2011 była okresem, w którym zniknęło ze świata sporo zjawisk zajmujących moją osobistą przestrzeń mentalną, ale też popkulturę... w sumie jestem pewien że również tego bloga chcę zamknąć i zacząć coś na nowo. jego nazwa śmierdzi mi od samego początku, kojarzy się z czymś ultrakonserwatywnym (szafy grające jako stały gadżet knajp z lat 80. udających lata 50. ), źle się ją wymawia, mam wrażenie że pod taką nazwą z czystym sumieniem mógłby się podpisać redaktor "Q", fan The National i R.E.M. i Elvisa Costello...(nie żebym nie lubił kilku płyt pana McManusa)

ok, to moja recka Washed Out, z wakacyjnego numeru Machiny-tygodnika, całkiem miła recka

Washed Out Within And Without Sub Pop
4/5

Era wielkich zespołów-instytucji (Radiohead, R.E.M., Coldplay) już dawno za nami. Dziś najciekawsi wydają się być niepozorni, działający w zaciszu domowego studia producenci. Odpowiedzialny za Washed Out, Ernest Greene pierwszy piosenki na potrzeby projektu pisał latem 2009 roku i chyba nie traktował tego hobby zbyt serio. Jednocześnie szukał bowiem „poważnej” pracy i brał ślub. W tym samym czasie uwagę blogów przykuł jego kumpel, Chaz Bundick czyli Toro Y Moi, wciąż w różnych miejscach ogłaszany zbawcą muzyki pop. Obaj wydawali się dostarczać muzykę idealną na czas ekonomicznego kryzysu - nie wymagającą specjalnej identyfikacji, obiecującą za to młodym ludziom ucieczkę w miłe rejony, tj. na plażę, na wakacje, do czasów dzieciństwa zachowanego na polaroidach i w zapomnianych samplach z lat 80. Sztandarowy utwór Bundicka, leniwie płynąca „Blessa” wprost opowiadał o egzystencji amerykańskiego dwudziestolatka: i found a job / i do it fine / not what i want / but still i try

Minęły dwa lata temu i letni chłopcy postanowili się jednak ogarnąć. Bundick nagrał stylowy, zanurzony w latach 70., album. Ernest Greene zaprosił na swój debiut producenta, współodpowiedzialnego za sukces ostatnich płyt Animal Collective i Deerhunter. Podpisał też kontrakt z legendarną wytwórnią Sub Pop. W przeciwieństwie do randomicznie wybranych fot z polaroidów zdobiących jego EP-ki, na okładce „Within And Without” widzimy akt seksualny bardzo ładnych i dobrze sfotografowanych ludzi. Krótki research mówi nam, że to fotografia z „Cosmopolitan” ilustrująca jakieś łóżkowe porady. Taka jest właśnie różnica między Washed Out sprzed dwóch lat a obecnym. Greene sprofesjonalizował działania i z trybu lo-fi przeszedł do hi-res. Pojawiają się nawet partie sekcji smyczkowej i afrykańskie perkusjonalia. Greene przemawia obecnie raczej do publiczności dużych, modnych festiwali (w rodzaju Primavery) niż do wtajemniczonych polujących na wydane w limitowanym nakładzie kasety magnetofonowe. „Within and Without” nagrano z pełnym zespołem. O ile wcześniej postać lidera Washed Out mogła się kojarzyć z wariatami w rodzaju wczesnego Ariela Pinka (który podobnie jak Greene swój ostatni album nagrał z regularnym składem instrumentalistów) czy Steviego R. Moore'a (27 i 28.07 gra koncerty w Polsce), teraz bliżej mu do rozmarzonego synth-popu Cut Copy czy łagodniejszej wersji Friendly Fires. Od obu tych składów Greene jest jednak bardziej melancholijny. Tym nastrojem potrafi grać jak nikt inny. Dlatego „Within and Without” to idealny podkład na urlopowy chill, imprezowy „bifor” czy podobne okoliczności. A że do końca wakacji pozostało jeszcze trochę czasu i aura może wreszcie zacznie nas rozpieszczać, warto stestować urok tej płyty w sprzyjających okolicznościach przyrody.

10.0

2011-12-10T17:36:00.007+01:00

Koncertem w Urban Garden, który dla mnie niestety skończył się w połowie występu Baxtera (wcześniej świetna Iza Lach!), Porcys uczcił 10-lecie istnienia. Postanowiłem odświeżyć kilka moich tekstów z archiwum serwisu (do którego pisałem w latach 2005-2008). Przeważnie daleko im do błyskotliwości innych writerów, często widoczny jest też grzech bycia zabawnym na siłę, ewidentna spinka na to, ale pod względem meryorycznym nie mam im wiele do zarzucenia.

recenzja The Fall

Sally Shapiro "Jackie"

Bob Dylan Modern Times -- * tutaj inside joke, dla którego kontekstem jest postać Andrzeja Budy. proszę mnie nie brać za antysemitę!!!

Television Personlities My Dark Places

Follow My Back "Pay For Your Grave"

Przyzwoitość "Kulki śmierci"

R.E.M. - recenzja i playlist

Wiley "Wearing My Rolex"

Stereo Image "Red Nights"

Juan MacLean, "Happy House"

Setting The Woods On Fire - live

Alela Diane"The Rifle"

Płyny "Limassol"

Ladybug "Hay On Fire"

Artur Rojek "Cisza i wiatr"

The Others s/t

Contemporary Noise Quintet Pig Inside the Gentleman

September Collective September Collective

Nurt "Syn strachu"

Scritti Politti Early

PSAPP The Only Thing I've Ever Wanted

Feeder Pushing the Senses

LU:D This Is Nighttime

Kode9 Memories of the Future

Mats Gustaffson & Sonic Youth Hidros 3

relacja z koncertu Wrens

Płyny "Rower-kosmos"

Przyzwoitość "Legutko"

Beth Orton Comfort of Strangers

Sambassadeur Migration

2011-11-26T16:36:00.001+01:00

Komety „Luminal” 3/5 Jimmy Jazz

Komety zawsze były dla mnie zespołem singlowym. I wcale nie mam na myśli kandydatów na radiowe powerplaye. Po prostu na każdej płycie Komet jest kilka utworów, do których obsesyjnie wracam, przez co wybaczam obecność wypełniaczy. Podobnie jest z czwartym krążkiem warszawiaków. Płyta to bardzo nierówna. Straciłem już nadzieję, że Lesławowi uda się odtworzyć magię debiutanckiego albumu Partii. Jednak choćby biały soul „Mogłem być tobą” (wyraźnie stylizowany na hitowe pościelówki w rodzaju „A Girl Like You” Edwyna Collinsa) to utwór zasługujący na kolejne odtworzenia. Wokalista Komet brzmi w nim jakoś dostojnie i jeszcze smutniej niż zazwyczaj. Także zamykające zestaw „Poddaję się” częściowo oddaje klimat wspomnianej, karygodnie niedocenionej pierwszej studyjnej płyty w dyskografii Lesława. Trzeci pozytyw to piosenka ”Jutro”, w której dziewczyny z Motown spotykają nieopierzonych garage-rockerów. Nawiązań tu zresztą więcej – mamy i muzykę kubańską i filmowy swing z lat 50. i stary, wypełniony dęciakami funk Curtisa Mayfielda.
Fajnie, że na kolejnych krążkach Lesław mierzy się z nowymi muzycznymi zajawkami. Zawiodły mnie natomiast teksty. Mało w nich tajemnicy i bystrych puent, z którymi kojarzą mi się wcześniejsze produkcje naczelnika Komet. Jest za to dużo stereotypów. Opowieści o zakompleksionej licealistce czy sfrustrowanej 30-latce – zapowiadają się ciekawie, ale brak w nich lekkości i nieoczywistego potraktowania tematu. Zaśpiewać targetowi tych piosenek „wasze życie oraz rzeczywistość dookoła to jeden wielki #fail” to raczej za mało, żeby wywołać potrzebę identyfikacji i estetyczne katharsis.

["Machina", maj 2011]

2011-11-06T03:17:00.010+01:00

Dla tej częsci rodzimej muzyki niezależnej, która obecnie interesuje mnie najbardziej - czyli indie-popowej, piosenkowej, zaśpiewanej po polsku, był to jakże udany rok. Przynajmniej w prasie. I w internecie. Bo konfrontacja z realem okazala się raczej mało przyjemna. Zanurzone w lokalnym kontekście i w wielu fragmentach znakomite płyty Psychocukru, Muzyki Końca Lata, Nerwowych Wakacji, Kobiet, Ballad i Romansów były chwalone do upadłego, na zawołanie i czasem jednak na wyrost. W poczytnych magazynach oraz na blogach rozpisywano się o renesansie polskiej muzyki i rodzimej tradycji piosenkopisarstwa. Pojawiły się nowe inicjatywy (Wytwórnia Krajowa, Thin Man Records) i ideologiczne manifesty (Daleko Od Szosy).
Jednocześnie rzeczywistość kreowana przez recenzentów, dziennikarzy, blogerów (w tym mnie - machnąlem po jednej recce Psychocukru i Nerwowych Wakacji) i samych artystów nijak ma się do realnego oddźwięku tego zjawiska. Świadczy o tym choćby frekwencja koncertowa. Chyba jeszcze nigdy w przypadku artystów mocno sygnalizowanych przez tradycyjne media (Polskie Radio, prasę, recenzje) nie była ona tak słaba. W Warszawie, największym skupisku studentów, młodzi ludzie przestali chodzić na takie koncerty. Nerwowe Wakacje, Ballady i Romanse, pokazywana w TVN Muzyka Końca Lata – gęsto od koncertowych wtop, a przecież granie live to dla tych artystów główne źródło dochodu. Ewidentny jest brak doplywu "swieżej krwi" ("młodych wilków") w klubach. Srednia wieku rosnie, wzrasta też letniosc odbioru, w wielu umyslach i sercach pojawiają się wątpliwosci, czy to najbardziej ekscytujące miejsce, w którym w tej chwili mogę być, kolo się zamyka. Granie rock'n'rolla po polsku, bez podlizywania się do reggae, metalu czy innej mocnej nad Wisłą tradycji i wbijania się na support przed Strachami Na Lachy, to w tym momencie czynność na poły heroiczna. Zabawa dla siebie i grona znajomych, aktywnosć, która niespecjalnie kogokolwiek obchodzi.

real future shock

2011-10-30T22:15:00.003+01:00

Chłopaki z Pontone'a udostępnili dwa miksy zaprezentowane w ramach tegorocznego Unsoundu. Polecam szczególnie drugi, o którym piszą tak:

The second set by Pontone from The Information Pylon showcase in Klub RE during Unsound Festival (16th October 2011), entirely based on Polish experimental and electronic stuff, mainly from Polish Radio Experimental Studio mixed with some forgotten classics from El-Muzyka scene (Polish pompous and quite kitchy electronic music inspired by Jarre, New Age and Kraftwerk). This is the real Future Shock in Poland.

http://pontone.pl/unsound-reminiscences-vol-2-future-shock-in-poland/

kultur shock

2011-10-29T19:22:00.002+02:00

W ostatniej Lampie oprócz fascynującej rozmowy z Basią, legendą krakowskich knajp, znalazł się m.in. mój wywiad z Napszykłat.

1994 on'n'on

2011-10-19T10:48:00.005+02:00

z Wikipedii:

Bildungsroman (z niem. powieść o formowaniu) – gatunek powieściowy powstały w czasie oświecenia w Niemczech, w którym autor przedstawia psychologiczne, moralne i społeczne kształtowanie się osobowości głównego i na ogół młodego bohatera. Pojęcie bildungsromanu wywodzi się z wykładów Johanna Carla Simona Morgensterna.

darek.przyzwoitość

2011-10-18T13:43:00.006+02:00

Serdecznie polecam bloga Darka Dudzińskiego, niegdyś bębniącego w rozpoczynającym-konwersację zespole Ewa Braun, potem od czasu do czasu wpadającego do Warszawy z formacją Przyzwoitość oraz recenzenta miesięcznika "Lampa". Wolałbym pewnie pisać o nowych piosenkach DD, ale chwilowo dobre i to.

http://przyzwoitosc.wordpress.com/

off 2 Unsound

2011-10-10T12:17:00.001+02:00

2011-10-04T12:25:00.012+02:00

moje TL;DR o R.E.M. dla Dwutygodnika

prasówka:

http://edition.cnn.com/2011/09/22/showbiz/rem-retrospective/ - CNN, sensownie w pierwszych akapitach + Collin Melloy (Decemberists) w hołdzie R.E.M.: favourite song by R.E.M.? oohh maaaan, geeeeeeez...

http://www.americansongwriter.com/2011/09/if-you-believe-an-r-e-m-appreciation/ - kolejny tribute na stronie adekwatnie nazwanej American Songwriter: There is no successor to R.E.M.’s significant mantle. Unlike those who followed Dylan, The Beatles or Bruce, we’ve never heard credible references to “the next R.E.M.” It’s not because no one has tried. It’s because no one else has successfully evoked their particular sound and vision for more than a chord change here or a phrase there. There aren’t many bands who can bash out great rock, energetic pop and shimmering ballads — making us smile at references to childhood memories and crazy comics one minute and cry with the ache of loss the next — while capturing the zeitgeist or telling us where to look for it next.

http://entertainment.salon.com/2011/09/22/remembering_r_e_m/ - o tym jak R.E.M. "wynaleźli" "muzykę alternatywną"

http://www.spin.com/articles/spins-10-all-time-favorite-rem-moments - 10 najulubieńszych momentów R.E.M. wg Spin Magazine

http://www.spin.com/articles/superchunks-jon-wurster-rems-final-bow - perkusista Superchunk wspomina R.E.M.

http://paidcontent.co.uk/article/419-r.e.m.-and-the-end-of-online-community/ - o internetowym fenomenie lat 90. czyli wszelkiego rodzaju listach mailowych, usenecie itd. jako case study: społeczność fanów R.E.M.; wspominam o niej w tym tekście dla Porcys: http://porcys.com/Playlist.aspx?id=534

http://www.rollingstone.com/music/news/r-e-m-in-the-real-world-rolling-stones-1987-cover-story-20110921 - R.E.M. w 1987 roku jako "the best american rock & roll band" wg Rolling Stone'a, klasyczna szkoła dziennikarstwa muzycznego: "jesteśmy z Petem Buckiem w hotelu w Nowym Jorku" etc.

http://www.popmatters.com/pm/feature/148932-rem-the-greatest-american-band-ever - Where R.E.M—like any band—really distances themselves and makes their true case for greatness is in the lesser-known and semi-obscure songs. That is where we settle into the real meat and potatoes and start to get a handle on how unbelievably diverse, progressive and brilliant the band was for such a long time. Has any band been that good, that consistently, for that long? To me it’s not particularly close: R.E.M is it.

http://www.billboard.com/column/chartbeat/let-s-r-e-m-ember-31-billboard-chart-milestones-1005367202.story - R.E.M. na listach przebojów Billboardu

http://entertainment.salon.com/2011/09/22/remembering_r_e_m/ - Bob Mould (Husker Du), wokalistka Pylon i inni wspominają R.E.M.

2011-10-02T00:00:00.015+02:00

trzecia częsć przeglądu klasycznych piosenek gigantów bore-core'u, tym razem nie omijam hitów (tych, których jeszcze nie mam dość)

- serio, taki grower, po 3,5 latach stwierdzam, że to scisla czolowka ich numerów, na gorąco pisałem o tej piosence tu

- zawsze miałem slabosc do R.E.M. lapiącego glupawkę

- zapomniana do niedawna przeze mnie miniaturka z plyty "Up"

- hipnotyczna gitara Bucka chyba najbardziej sprzedaje ten kawałek

- zawsze wolałem ten numer od "Everybody Hurts"

- R.E.M. w embrionalnej fazie istnienia osiągnęło poziom przebojowosci, na który już nigdy więcej nie wskoczą. nie rozumiem, czemu kawalki takie jak "That Beat" albo ten zostaną na dekady calkowicie zapomniane

- grower z kilkunastoletnią datą ważnosci

strictly mondeo

2011-09-30T17:02:00.003+02:00

myślałem, że Piosenki CKOD zapewnią mi wystarczająco dużo radości na długie jesienne popołudnia w pracy, ale materiał Screenagers o mondeo popie to twórczość jeszcze weselsza. uśmiałem się setnie + kopalnia doskonałych tracków tam oraz bardzo sensowne intro do zagadnienia. o mondeo popie wiem już chyba wszystko, co, idąc na licealny reunion albo piłkę z kolegami z zakładu pracy, powinienem wiedzieć.

2011-09-29T15:49:00.002+02:00

LP zamiast EP
Miałem zamiar zachwycić się debiutanckim krążkiem łódzkiego Psychocukra. Internetowi znajomi usilnie nękali mnie informacją, że trio z „polskiego Manchesteru” gra porywające koncerty a materiał na ich debiutancki album to największa post-punkowa bomba od czasu debiutu CKOD. I w pewnym momencie niemal w te zapewnienia uwierzyłem. Mieli rację jednak Public Enemy: don't believe the hype. Debiut Psychocukru to jedna ze świeższych polskich rockowych płyt tego roku, ale z zachwytami mimo wszystko bym nie przesadzał. Przede wszystkim nie mogę zgodzić się z tym, że różni się to granie jakoś bardzo od transowego rocka, lata temu praktykowanego na pewnych etapach karier przez grupy takie jak Ścianka, Ssaki, Ewa Braun, Apteka czy Pogodno. Hałaśliwie gitarowo-perkusyjne jamy prezentowali też na Rock-a-bubu Starzy Singers, robili to jednak dużo ciekawiej. Pojawiły się na na Małpach morskich dodatkowo dance-punkowe inspiracje, słychać fascynację prymitywnym rockandrollem (albo noise-popem) spod znaku The Jesus And Mary Chain ( nazwa grupy została zaczerpnięta z klasycznego debiutu Szkotów Psychocandy) czy Velvet Underground. Tą drugą formacją wyciera sobie twarz dziś niemal każdy garażowy zespół.
Porównałbym ten krążek do bardzo nierównego debiutu wspomnianej już grupy Pogodno. Gdyby więc z 9-piosenkowego materiału ułożyć 5-piosenkową EP-kę, powstałaby rzecz bardzo dobra (moje typy: "Harry J", "Afendykylis", "Częściowa awaria podstacji", "Małpy Morskie" i "Lśnienie"). Niestety świetne momenty przeplatane są mniej przekonującymi (np. rewelacyjny „refren” "Orbisona" poprzedza nudna zwrotka, otwierający płytę "Ametyst 104" razi banałem). W efekcie płyta to raczej zawód – krążek, któremu do rewolucji jednak bardzo daleko. Fajnie jednak, że jest w Polsce solidny zespół mający takie, a nie inne inspiracje, który nie przynudza (Małpy morskie trwają ledwie 30 minut) i wciąż pokazuje przebłyski wielkiego potencjału.

["Lampa", maj 2007]

#fanboy

2011-09-23T09:34:00.003+02:00

kilka innych piosenek R.E.M., które wydają mi się nie do zamordowania. długo chorowałem na punkcie każdej z nich.

2011-09-22T01:56:00.001+02:00

R.E.M. „Collapse Into Now” 3/5 Warner

Co mówi fan Boba Dylana, gdy słyszy jego nowy materiał? „Tego nie da się słuchać. Tragicznie słabe te piosenki. Niech on już przestanie beczeć. Czy dostanę nową płytę na winylu?”. Powyższy cytat mniej więcej oddaje sposób myślenia fana R.E.M. w 2011 roku. Nie da się ukryć, że Stipe, Buck i Mills swój okres imperialny mają już za sobą. Dlatego muzycy porzucili eksperymenty i obecnie przemawiają tylko do wyznawców. Jednocześnie próbują utrzymać przy sobie chociaż część słuchaczy, którzy polubili ich za płytę „Automatic for the People” i hity. Ostatnio skupili się na tym, co ich zawsze wychodziło im dobrze. „Accelerate” (2008) było powrotem do tak żądanych przez fanów i dziennikarzy szybkich temp i surowego rock'n'rolla. „Collapse Into Now” to kontynuacja tej jazdy na wstecznym przez 31-letnią biografię grupy. Każda piosenka na „Collapse Into Now” ma we wcześniejszym repertuarze R.E.M. swój bardziej urodziwy odpowiednik. Aranże na 15 już płycie Ateńczyków są jednak od produkcji klasycznych mniej pomysłowe, brzmienie zazwyczaj nijakie (wyjątkiem zamglone „Every Day Is Yours To Win”), a melodie – banalne, choć zadziwiająco łatwo zapadające w pamięć.
Słuchanie tej płyty przypomina grę w wyłapywanie nawiązań. Otwierający płytę „Discoverer” - potężne bębny i stadionowy riff - od razu przywołuje piosenkę”Finest Worksong” czy płytę „Monster” z 1994 roku, gdy Ateńczycy robili podejście pod grunge i glam rock .Piosenki takie jak „Oh My Heart”, „It Happened Today” czy „Uberlin” z kolei nawiązują do folk-rockowego klimatu z początku lat 90., płyt „Out Of Time” i „Automatic for the People”. Ostatni w zestawie „Blue” z gościnnym udziałem Patti Smith, to kolejny autoplagiat - połączenie ballad „Country Feedback” i „E-Bow the Letter”. W tym drugim utworze, singlu z 1996 roku ...również wystąpiła Smith. Agresja „That Someone Is You” przypomina nie tylko oblicze R.E.M. jeszcze sprzed debiutu, znane głównie z bootlegów, ale jest nawet nawiązaniem do amerykańskiego punka lat 70. (Ramones, MC5, Patti Smith) i melodyjnej nowej fali. .
Nawet jeśli „Collapse Into Now” to tylko powtórka z rozrywki, to mimo wszystko nie jest złym krążkiem. Gdy tylko używają swojego numeru popisowego, harmonizujących głosów Millsa i Stipe'a oraz charakterystycznie brzmiącej gitary Rickebnacker czy mandoliny jak na „Out Of Time”, a używają ich chętnie, nadzieja na powrót do artystycznej świetności jakimś cudem wraca. Pewnie to bardziej myślenie życzeniowe niż trzeźwa ocena sytuacji. Mam jednocześnie przeczucie, że może być to tzw. grower – album, który odsłoni swoje atuty dopiero za jakiś czas, po wielu przesłuchaniach.
„Nigdy nie nagraliśmy albumu, na którym poziom piosenek byłby tak wyrównany. Od 20 lat nie byliśmy równie podekscytowani naszą nową płytą” – powiedział w trakcie sesji nagraniowych gitarzysta R.E.M. Peter Buck. Tego typu deklaracje padają z ust muzyków legendy z Athens średnio co 3 lata, przed każdym kolejnym albumem. Jestem nimi mocno zażenowany. Szczególnie słysząc takie nudziarstwo jakie chwilami wypełnia nową płytę. Nurtuje mnie inne pytanie. Czy uda mi się ją dostać w wersji na winylu?

["Machina", marzec 2011]

the band that was my life

2011-09-21T19:50:00.009+02:00

Wreszcie zacząłem w ten weekend czytać książkę Michaela Azerrada Our Band Could Be Your Life - historię najważniejszych amerykańskich kapel niezależnych lat 80 - od Black Flag do Mudhoney. Nie byłoby opowieści o amerykańskim undergroundzie rockowym bez enigmatycznego post-punkowego kwartetu z prowincjonalnego miasta Athens w stanie Georgia - albo byłaby to opowieść zupełnie inna. Dla mojej historii ważniejsze jest jednak to, że dziś nie zajmowałbym się tym, co w końcu w kategorii #obsesja wygrało u mnie z zajawkami typu sport i granie w kapeli - pisaniną o muzyce popularnej. R.E.M. nie tylko było moim soundtrackiem w różnych kiepskich i całkiem szczęśliwych chwilach, ale też "oknem" na muzykę, do której w późnych latach 90. nie było łatwo się dostać i o której nie mówiło się nad Wisłą zbyt wiele: Patti, Velvetów, B-52's, Ramones, Husker Du.

Do płyt R.E.M. przez ostatnie kilka lat nie wracałem prawie w ogóle - rzadko słuchałem ich w całości. Zmęczenie tematem, stopniowa zmiana gustu, za dużo skojarzeń z 15-letnim mną. Ale przynajmniej kilka utworów z ich repertuaru nigdy nie da mi spokoju. Poniżej radykalnie okrojona lista.

Sam pewnie nie będę czuł się na siłach, żeby napisać o R.E.M. coś 1)większego, 2) odkrywczego i 3) nadającego się do czytania. Ale na pewno Stipey i koledzy przez następne tygodnie będą kanonizowani i omawiani do mdłości, więc postaram się pozbierać co ciekawsze linki, tribute'y, analizy itd. Lektura obowiązkowa na chwilę obecną: popsongs.wordpress.com.
Fun fact: nie dalej jak dziś rano rozmyślałem, jak zareagowałbym na informację, która jest przyczyną tej notki. I stwierdziłem, że to chyba najwyższy czas.

2011-09-21T15:21:00.006+02:00

ostatnio zdarzyło mi się produkcji Ingi Copeland / Deana Blunta nie wyrzucać z playlisty i z nadzieją spoglądam na ich występ na Unsoundzie (koncert na offie zepsuło mi wcześniejsze obcowanie z panem Lydonem)

Hype Williams „One Nation” Hippos In Tanks
4/5

Podopieczni wytwórni Hippos In Tanks, projekty takie jak Games, d'Eon, Grimes czy omawiany tutaj Hype Williams tworzą dźwięki na pograniczu lo-fi i familiarnych, popowych gatunków (r'n'b, mainstreamowy 80'sowy pop, reggae, hip-hop, new age) ubranych w niepokojącą aurę. Ta estetyka doskonale oddaje ducha naszej epoki, w której zmagamy się z przesyceniem internetowymi bodźcami i nadmiarem łatwo dostępnej starej muzyki.
Kompletnie nie rozumiem więc fatalnej prasy, jaką zbiera „One Nation”. Dla mnie ta płyta to jak fascynująca wycieczka na popkulturowe wysypisko śmieci, rodzaj scenerii po wybuchu bomby informacyjnej. Londyńsko-berliński duet imituje działanie melancholijnego archiwisty. Nadmiar historycznych warstw do uporządkowania spowodował, że badacz porzucił robotę w połowie a w jego folderach z mp3 zapanował chaos. Miesza więc w odrealnionych proporcjach lo-fi dub z techno i muzykę z zapomnianych programów telewizyjnych z r'n'b, gdzieś w końcu pobrzmiewa hip-hop z południa USA i zimny instrumentalny grime z Londynu. Hype Williams niespecjalnie przykładają się do produkcji i do formowania pełnokrwistych kompozycji. Ta płyta to raczej przekonujący wykład na temat tego, że coś się w kulturze definitywnie skończyło, a "przyszłość w muzyce" to koncept delikatnie przeterminowany.

["Machina" czerwiec 2011]

2011-09-10T13:51:00.007+02:00

Bardzo ciekawy blog wspominkowo-krytyczny o piosenkach Cool Kids Of Death (teraz już oficjalnie grupa nazywa się CKOD?) przypomniał mi, że jarałem się tym zespołem w czasach maturalno-wczesnostudenckich. Pierwsza wzmianka o nim dotarła do mnie za pośrednictwem Machiny w wakacje 2001, w grudniu 2001 widziałem ich pierwszy raz na żywo (impreza "Lampy", na plakacie także m.in. Super Girl & Romantic Boys i Starzy Sida) a przez całą ostatnią klasę liceum katowałem ich demo, które potem w niemal niezmienionej postaci trafiło na (nie)sławny debiutancki album. Potem miała miejsce cała dyskusja wokół "Generacji Nic", debiut Doroty Masłowskiej i spory szum wokół "Dwójki" itd. To był moment, w którym historia wydawała się dziać, a chłopakom udało się sprawnie posługiwać pop-artową prowokacją - czego zresztą po absolwentach ASP i filozofii należałoby się spodziewać. Pogląd, że CKOD byli tylko zajarani wtórną do bólu modą z brytyjskich pism - to jednak męczący anachronizm. Kto pamięta popkulturową pustynię wczesnych 00s, ten nie powinien mieć pretensji, że hype'owanie Strokes i muzyczne tribute'y dla White Stripes plus otoczka kulturowa wydawało się czymś świeżym.

Nowy kawałek "Plan ewakuacji" to najbardziej chwytliwy ich song od czasu "Piosenek o miłości". Do wcześniejszego materiału CKOD ma się trochę jak późno 80'sowe PiL do "Poptones" czy "Albatross". Umiarkowany entuzjazm jest jak najbardziej wskazany.

2011-09-05T10:16:00.002+02:00

Happy Pills „Retrosexual” EMI
4/5

Na przełomie wieków Happy Pills nagrali 4 płyty inne od wszystkiego, co oferowała uwięziona ciągle w punkowych dogmatach rodzima – cudownie melodyjny gitarowy pop z odrobiną zgrzytu. Publika nie kupiła jednak wtedy śpiewających po angielsku i bardzo „amerykańskich” poznaniaków i projekt na prawie dekadę popadł w hibernację. Tym razem ma być inaczej. Pigułki wracają z nową, święcącą również solowe triumfy wokalistką Natalią Fiedorczuk, w barwach potężnego labela i z najbardziej przebojowym singlem w całym dorobku – hiperwiosennym „Beautiful Boys”, promowanym przez spikerów w największym państwowym radiu, co 10 lat temu byłoby w przypadku tej grupy czystą abstrakcją. Jako że coraz mniej mnie dziwi, to nie zamierzam pisać, że ”są skazani sukces”, ale potencjał radiowy kilku innych nowych utworów jest faktycznie olbrzymi. W dodatku w przeciwieństwie do wielu krajowych zespołów próbujących podrabiać estetykę, którą nie do końca czują, zapożyczenia z klasyków amerykańskiego indie-rocka wypadają u Happy Pills bardzo naturalnie. Ale nic dziwnego, bo założyciele grupy Mariusz Szypura i Jacek Kąkolewski grali w tym stylu, gdy u nas mało kto o amerykańskim niezal-rocku w ogóle słyszał.

["Machina", maj 2010]

2011-09-01T10:37:00.004+02:00

Bryan Ferry „Olympia” EMI
(4/5)

Na okładce nowej płyty Bryana Ferry'ego pojawia się Kate Moss. Lista stricte muzycznych gości obejmuje pokaźną listę ikon - od Briana Eno przez Davida Gilmoura z Pink Floyd po Johna Greenwooda z Radiohead. Projekt Ferry'ego onieśmiela rozmachem. Zapewne dokładnie tak miało być – na bogato. Skąd te zapędy? Całą karierę autora „Girls And Boys” można czytać jako odreagowywanie klasowego pochodzenia. Podobnie jak wielu brytyjskich rockmanów lat 60. i 70., Ferry urodził się w bardzo biednej rodzinie robotniczej z północy Anglii. Miał to szczęście, że w szkole artystycznej poznał muzyków, z którymi założył Roxy Music, m.in. muzycznego wizjonera Briana Eno.
Na pierwsze oblicze Roxy Music (debiut w 1970) składały się wszelkiego rodzaju ekscesy dźwiękowe i wizualne – agresywne przepowiadające punk-rocka riffy, szokujące stroje, teksty pełne aluzji do perwersji Markiza de Sade i gry intelektualne, np. nawiązania do mitologii celtyckiej i greckiej. Roxy Music byli na początku lat 70. obok Bowiego i Pink Floyd najpopularniejszymi artystami w Wielkiej Brytanii.
Po odejściu Eno zespół ewoluował w mniej dziką stronę - na okładkach płyt (jak na ikonicznej „Country Life”, 1974) zagościły na dobre roznegliżowane modelki, utwory zespołu były wymuskane i oparte na syntezatorach. Teledyski działy się w kapiących od złota pałacowych salach (choćby przepiękne wizualnie „Avalon”). Bryan Ferry prezentował się zawsze z nienagannym szykiem, idealnymi włosami i czarował smutnym tajemniczym spojrzeniem. Jego szlachetny wokal przywoływał tęsknotę za muzyką pop sprzed ery beatlemanii – delikatną, zmysłową, pozbawioną ekscesu.
Jako artysta solowy Ferry początkowo nie rozczarowywał i nagrał kilka świetnych albumów (m.in. wydane w przerwie od działalności w Roxy Music„Another Place Another Time” w latach 70. i „Boys And Girls” w następnej dekadzie). Później jego gwiazda mocno przygasła. Ostatnia płyta z coverami Boba Dylana była adresowana chyba do najbardziej wytrwałych jego fanów.
Jak to z mistrzami bywa – raz na jakiś czas następuje powrót do wielkiej formy. To pierwszy od 16 lat solowy album byłego lidera Roxy Music z przeważający autorskim materiałem. Tylko dwie piosenki są coverami („Song To Siren” to oryginalnie Tim Buckley, a „No Name, No Number” - zespół Traffic). Mimo imponującej listy gości, album wydaje się być bardzo spójny. Być może dlatego, że w w „Olympii” znaczący udział miało trzech kolegów z Roxy Music (w tym sam Brian Eno, a także saksofonista Mackaye i gitarzysta Manzanera). Ma to pewnie jakiś związek z plotkami o reaktywacji zespołu. Płyta chwilami brzmi więc jak pierwszy od ponad 20 lat album Roxy Music. Jednak właściwie każdy gość wnosi do kompozycji na „Olympii” coś unikalnego. Płyta jest naprawdę różnorodna. Wyprodukowane przez Scissor Sisters „Heartache By Numbers” to elegancki klawiszowy pop zaaranżowany z rozmachem godnym tak przywiązującego wagę do otoczki jak Ferry. Tęskne „Me Oh My” zawiera np. odwołania do balladowego soulu. Singlowe „You Can Dance” nie ma nic wspólnego z banałem pewnego telewizyjnego programu – to mroczny i zmysłowy taneczny numer (piosenka zresztą powstała na zamówienie pewnego ekskluzywnego klubu w Las Vegas). „Song To The Siren” zaaranżowane według Ferry'ego przypomina nieco staromodnie ale pięknie brzmiący dziś album „Avalon” (1982). Za to „Shameless” oparte jest na bicie, który spokojnie poradziłby sobie w klubach grających bardzo współczesną muzykę taneczną. Ferry udowadnia więc, że nie bez powodu jest uznawany za jedną z największych ikon brytyjskiej kultury popularnej. Mimo że współcześnie brytyjska muzyka pop jest zdominowana przez programy audiotele w rodzaju X-Factor i wykreowanych w ten sposób bezpłciowych piosenkarzy, to jest na niej cały czas miejsce dla prawdziwych osobowości.

["Machina", grudzień 2010, wersja przed redakcją]

to the end of history... and beyond

2011-07-11T01:23:00.009+02:00

trzy oferujące sporo wartościowej rozrywki blogi zbierające popkulturowe/polityczne/muzyczne artefakty z minionych dekad, autorzy: k-punk, Reynolds, Owen H., Dominic Fox i reszta blogowej czołówki

70's
http://andwhatwillbeleftofthem.blogspot.com/

80's
http://facesonposters.blogspot.com/

90's
http://upclosemaspersonal.blogspot.com/

New Age music preached spirituality, environmentalism, self-evolution and the like, yet when musicians and the major record labels saw the successes that an auteur like Halpern had with his cottage industry, big money soon followed. "New Age music was one of the very first completely amateur-driven genres," said Mcgowan. "Yet it became commercialized around the same time as Ronald Reagan's remaking of America in 1984, where something that started as a countercultural hippie movement was completely co-opted." New Age became big business, leading to subsequent Halpern releases with oddly utilitarian titles like "Music for Your PC" and "Attracting Prosperity," not to mention the international success of Enya, who has sold more than 75 million records worldwide.

artykuł w LA Times wyjaśnia mniej więcej, czemu zjawisko powrotu muzyki New Age jest tak interesujące, co nieudolnie sygnalizowałem już w kilku notkach na tym blogu i w tej recenzji z "Lampy" (wrzesień 2010):

Robert Kanaan Gaja Luna Music 2010

Tak jeszcze niedawno lekceważona estetyka new-age znów stała się bardzo modna. Swoich sympatyków zyskały chyba niemal wszystkie jej wydania - zarówno post-hipisowskie dokonania niemieckich przedstawicieli kosmische Musik (Tangerine Dream, Popol Vuh, Manuel Gottsching), jak i będące elementem reaganowsko-thatcherowskiej rzeczywistości lat 80. soundtracki do filmów z kursami duchowego samodoskonalenia czy pełna wątpliwych ornamentów muzyka Vangelisa, Jarre'a i Oldfielda. Kolejnym przykładem kreatywnego wykorzystania tego dziedzictwa jest opisany rok temu w „The Wire” nurt hypnagogic pop. Tworzą go twórcy urodzeni w latach 80. Elementy new-age sprzed dwóch dekad stanowią dla nich ważną część popkulturowej (pod)wiadomości.
Ikonografia new-age – wszechobecne trójkąty jako symbol tajemnicy czy motywy egzotyczno-wakacyjno-plażowe wykorzystywane są równie chętnie, nie tylko na okładkach płyt, ale także przez artystów wizualnych – choćby Agnieszkę Brzeżańską, która stworzyła autorską kompilację filmów ezoterycznych znalezionych na YouTubie.
Gaja Roberta Kanaana całkiem przypadkowo wstrzela się w tę popularność. Nie jest to jednak specjalnie oryginalna filtracja estetyki new-age. Artysta traktuje raczej ten spadek dość dosłownie. Są to dość niewinne kompozycje, w rodzaju tych, przy których zabawiają przechodniów wystrojeni „Indianie” w centrum Warszawy. Punktem odniesienia mogą być też ekologizujące, nawiązujące do world music fragmenty dyskografii Mike'a Oldfielda (albumy takie jak Songs Of Distant Earth czy Voyager). Tytuł albumu Kanaana zresztą nie jest przypadkowy, bo odnosi się do koncepcji Jamesa Lovelocka, traktującej Matkę Ziemię jako jeden organizm. Ciekawe. Szkoda, że na odświeżające zinterpretowanie tej części dziedzictwa lat 80., jaką było new-age, jeszcze trochę poczekamy. Ale adresat podziękowań we wkładce płytym Jerzy Gordowicz, prowadzący od dekad w Polskim Radiu nocne Studio El-Muzyki, powinien być Gają szczerze zachwycony.

the eleven

2011-06-27T14:23:00.007+02:00

6. I’m not sure how this works exactly but 3/4 can sound dreamy when slow (it’s waltz time, so maybe it subconsciously evokes images of ballrooms), which probably explains why Bradford Cox is so fond of it for Atlas Sound ballads. But when it’s fast, 3/4 sounds jaunty and makes you want to drink beer and sway and slam into things (possibly because threes are also used for polka). So since this is three threes and a two, it feels like a song you might sing at Oktoberfest of something.
7. I can’t find this quote right now, but during the late 60s Rolling Stone interviewed Phil Spector and they asked him about Bob Dylan. And he said something to the effect that the song “Like a Rolling Stone” was genius because any time you can wring something new out of the chords to “La Bamba” you’ve got it made. And this song has the same I/IV/V progression as “La Bamba” and “Like a Rolling Stone”, so it sounds like a Mexican party song to me as well. (...)
10. When I was a boy at summer camp we used to sing songs before and after every meal in the dining hall. This was an ancient building that was made out of logs and was built in 1925 or so. The floors were wood, the benches and tables were wood, and we were packed in there tightly. So when we sang, it could get loud. One number we sang regularly was a counting song called “Green Grow the Rushes Ho” (here’s a modified version for a “Sesame Street” production of some kind). Kids, me included, got really into it. There was a part where the song goes “two, two” and it was a tradition to slam our fists on the table in sync with those words and everyone would be yelling and going crazy. I feel like I can trace my interest in music by bands like the Boredoms directly to this experience. The idea of music as something collective and tribal that involved chanting and noise and banging on things and being playful.

Mark Richardson (obecnie naczelny Pitchforka) plasuje się od dawna w czołówce rankingu "ludzi, których chciałbym poznać". W sumie nie wiem więc, dlaczego w "ulubionych" i dziale "linki" nie umieściłem aż do chwili obecnej jego imponującej oficjalnej strony. Niemal każdy artykuł czy nawet komponowana na kolanie blogonotka w jego wykonaniu wydają się być bliskie ideału krytyki muzycznej - pasja, wiedza, osobiste podejście do tematu, prosty i błyskawicznie przyswajalny styl, nie silenie się na kontrowersje i zarazem oryginalność wywodu, dystans do własnych werdyktów, traktowanie muzyki również jako fenomenu społecznego i komunikacyjnego (a nie jedynie "zbioru dźwięków"). Warto zaglądać też na jego pisarski side project, Invisible Music. No i przede wszystkim, co za fantastyczny track The Dead!

2011-06-20T11:35:00.002+02:00

To be modern is to find ourselves in an environment that promises us adventure, power, joy, growth, transformation of ourselves and the world—and, at the same time, that threatens to destroy everything we have, everything we know, everything we are. -- Marshall Berman, "All That Is Solid Melts Into Air"

Muzyka pop jest rodzajem ułudy, a ja lubię być oszukiwany

2011-06-18T16:16:00.008+02:00

rozmowa z Borysem Dejnarowiczem, która ukazała się w skróconej formie w Exklusivie. Spotkałem się z uwagą, że część mojej ostatniej polemiki, ta dotycząca Newest Zealand, była na maksa defensywna i asekurancka. oto dowód, że można wiele zarzucać BD, ale faktycznie jest to jeden z najciekawszych krytyków i muzyków-ideologów na piastowskiej ziemi.

Jak opisałbyś Najnowszą Zelandię jako miejsce czy kraj? Co to by była za sytuacja?

To byłoby dla mnie miejsce azylu. Miejsce wyidealizowane, ciepłe kolorystycznie, mało hałaśliwe, dające irracjonalne poczucie bezpieczeństwa. Żadnych wielkomiejskich dramatów, neuroz i żadnej fascynacji nadchodzącą katastrofą.
Materiał Newest Zealand jest reakcją na pewien moment w moim życiu, który miał miejsce 3 lata temu. Po odejściu z The Car Is On Fire i paru ważnych przełomach w moim życiu poczułem się jakiś bardzo zagubiony. Nałożyło się na to wiele rzeczy. Po pierwsze zmęczenie graniem w zespole rockowym. Kojarzyło mi się to z ciągłym hałasem i strasznym dudnieniem bębnów i potwornie męczącym mnie hałasem przesterowanych gitar. Byłem też zmęczony swoim darciem się do mikrofonu. Ta ekspresja rockowa wydawała mi się strasznie przytłaczająca.
Poza tym czułem się osaczony przez okoliczności typu koniec studiów. Naszedł moment, w którym trzeba było podjąć decyzje dotyczące przyszłości i przestać się oszukiwać, że się jest jakimś tutaj chłopcem z gitarą, który gra w zespole indie-rockowym. Zacząć normalnie zarabiać.
Byłem wtedy też przepełniony strachem, mialem moment autentycznej psychozy. Chodzi o strach przed wszelkiego rodzaju katastrofami. Widziałem te zagrożenia takimi, jakimi one są. Bo jak wiadomo na co dzień się oszukujemy po to, żeby nie widzieć o nich, żeby nam się łatwiej żyło. Gdyby wszyscy ludzie się zorientowali, ile jest na świecie składowanych głowic nuklearnych... Na co dzień oszukujemy się, że tego nie ma. Idziemy się najebać ze znajomymi, pogadać o głupotach. A ja wtedy przez moment zacząłem to rozpatrywać w realnych kategoriach i to wprowadziło mnie w psychozę strachu. Miałem to szczęście, że mieszkałem w domu pod Warszawą – tam miałem możliwość nabrania jakiegoś oddechu i dystansu tych wszystkich rzeczy, którymi byłem zmęczony.
Ta płyta jest więc płytą pięknoducha bujającego w obłokach, który chce uniknąć tych wszystkich wyzwań.

Czy masz dla osób z tego typu dołami jakieś porady typu „self-help”?
Chyba nie ma żadnego złotego środka. To dzieje się naturalnie u każdego. Dół się bierze z konkretnych przyczyn.
Zauważyłem, że wielu moich znajomych funkcjonuje na zasadzie sinusoidy - ma takie momenty, że są na fali i potrafią wtedy dużo zrobić, a są momenty, kiedy ta sinusoida zjeżdża w dół. I tak chyba musi być. Natomiast to, jak te kryzysy przeżywamy to kwestia tego, który wycinek rzeczywistości sobie upatrzymy i będziemy na jego podstawie się odnosić do świata.

Jak odnosisz się teraz do tych piosenek, kiedy ten stan już ci minął?
Jak teraz słucham Newest Zealand i myślę o tamtym czasie, to zdaję sobie sprawę, że teraz podchodzę zupełnie inaczej do świata. Takich piosenek dzisiaj już bym nie napisał. Jak gram je na koncercie, to traktuję je jako zapis pewnego stanu świadomości.

Czy płyta Newest Zealand jest polemiką z postawami cenionymi w polskiej kulturze, także polskim rocku czy muzyce alternatywnej – ze spleenem, zaangażowaniem, powagą, gatunkowym ciężarem?
Jak układam piosenki, to nie myślę, czy one z kimkolwiek dialogują. Robię to w taki sposób, żeby wyrażać siebie i odnajdywać jakąś harmonię dzięki temu. Do tego jest mi to potrzebne. Jak zrobię taką piosenkę, to mogę się ewentualnie zastanowić, jak ona się ma do kultury muzycznej w Polsce. Oczywiście nie przeczę, że jest jakaś korelacja między moją płytą a tym, jak u nas muzyka smutna i poważna, na serio jest traktowana.
Myślę, że ta płyta jest niepolska z tego względu, że środki, za pomocą których wyrażam emocje są inne niż typowe w wydaniu polskim tzn. progresywny rock, blues, metal. Mój sposób widzenia rzeczy w Polsce nie był nigdy specjalnie zagospodarowany. Myślę, że dlatego warto było to robić. Jeśli ta płyta będzie w stanie podkręcić polską popkulturę w trochę innym kierunku, to będzie fajnie. W 2010 roku mamy taką sytuację, że świat się bardzo skurczył. Nie jestem z tradycji polskiej muzyki walczącej o coś ideologicznie. Jeżeli z czymś koresponduję, to pewnie bardziej uniwersalnie. Chciałbym, żeby tej płyty posłuchał ktoś na każdym z kontynentów i wyjął coś dla siebie. Na polemice z polskim postrzeganiem, co jest wartościowe w kulturze, zależy mi na ostatnim miejscu.

Koncerty Newest Zealand traktujesz jako prezentację studyjnego dzieła. Więc jak się czujesz grając na żywo z ten materiał?
Pozwolę sobie tu na taką dygresję. Chciałem wyrazić swoje ubolewanie na temat tego, że cały czas w Polsce czy w ogóle w świecie muzyki niezależnej funkcjonujemy w schemacie, który mi do końca nie odpowiada. To schemat pt. Jeżeli zespół ma piosenki to musi je grać na żywo. Traktuję układanie muzyki jako pewnego rodzaju projekt, projektowanie, a dokładnie mówiąc design. Projektuję długość dźwięków, ich barwę, fakturę, wysokość, miejsce w czasie. Jeżeli ktoś jest projektantem wnętrz, to sobie zaprojektuje jak ma wyglądać wnętrze w domu a potem ten projekt trafia do wykonawcy. Przychodzą robotnicy, rzemieślnicy i to robią. Nie do końca rozumiem, czemu mam być tym rzemieślnikiem, który na żywo wychodzi i wykonuje to, co zaprojektowałem. Gram koncerty z Newest Zealand, bo zostałem do tego namówiony przez współpracowników. Ja sobie zdaję z tego sprawę, że granie koncertów jest konieczne, żeby jakoś wypromować płytę.
Ale widzę, że mnóstwo słuchaczy ma takie podejście „spoko, fajne piosenki, słyszałem na MySpace, ciekawe jak na żywo”. Nigdy tego nie rozumiałem. Jestem jeszcze w stanie to zrozumieć, jeśli ktoś gra rock'n'rolla, który jest oparty na energii, iskrzeniu, zażeraniu na scenie - taka stonesowska filozofia grania.
Newest Zealand jest natomiast wybitnie studyjną muzyką. Medium, w którym się wyrażam jest studio. Poświęciłem 1,5 roku na Newest Zealand, żeby ta płyta była dopieszczona w każdym detalu.
Znam chyba tylko dwa przypadki, że zespół jest lepszy na żywo niż w studio. Pierwszy to taki, kiedy robi na żywo jakąś osobną wartość, tak jak Mitch And Mitch – genialna konferansjerka, luźna forma utworów. Druga sytuacja to zespół rock'n'rollowy, kiedy na scenie wszystko płonie.
Jestem podjąć z kimkolwiek debatę na temat bezzasadności tego rytuału i tego mitu w naszej kulturze, że koncert musi być. Cenię dobre zespoły koncertowe, bo nie jestem muzykiem, który spędza specjalnie dużo czasu na próbach, ćwiczeniu techniki. Mam dwie lewe ręce, zawsze miałem kiepskie oceny z ZPT. Operuję na zupełnie innym poziomie. Chciałbym być gościem, który układa dźwięki. Więc ideałem były dla mnie ostatnie 3 płyty, a w szczególności „Divertimento”, kiedy ja po prostu egzekwowałem od muzyków, żeby wykonywali to tak, jak sobie wymyśliłem.

Wydaje mi się, że twoja definicja muzyki „dźwieki o różnej wysokości, długości, barwie, fakturze istniejące w czasie” dobrze przylega do takich gatunków jak współczesna muzyka poważna czy np. minimal techno. Ale o takich fenomenach jak rock czy hiphop mówi już niewiele.
Jest coś takiego takiego jak ekspresja, klimat, aura. Zdaję sobie z tego, że w gatunkach takich jak rock odgrywa ona ważną rolę. Chodzi jednak tutaj o kierunek – zawsze najpierw jest materiał czyli piosenki, a potem można ewentualnie jeszcze z niego wykrzesać coś więcej. Nigdy to nie idzie w przeciwnym kierunku. Nie ma czegoś takiego, że gość ma ekspresję, ale nie umie pisać muzyki, nie umie posługiwać się środkami stricte muzycznymi.
Potrafię się zajawić piosenką, która jest dobrze napisana, ale kiepsko wykonana. Przeważnie natomiast nudzi mnie muzyka, w której jest jakiś rys indywidualnego wyrazu, ale nie ma dobrej kompozycji. Myślę wtedy: „Czemu ci ludzie zajmują się muzyką? Widzę, że są zdolni i mają osobowość. Są w pewnym sensie artystami. Tylko czy nie lepiej by było, gdyby zaczęli robić jakieś happeningi albo np. nakręcili film”?
Jestem dość bezkompromisowy w tej kwestii. Żeby się bawić w muzykę, trzeba rozumieć, że jest ona pewnym językiem, który choć w podstawowym stopniu trzeba opanować. Tak mało jest obecnie dobrze skomponowanej muzyki w przeciwieństwie do muzyki naznaczonej autorskim klimatem, charyzmą. To jest rażąca dysproporcja. David Bowie był wielką charyzmą, gigantem, ale jakie on jednocześnie pisał piosenki! Więc apeluję do wszystkich muzyków, którzy mają jakąś osobowość, żeby zaczęli pisać dobre kawałki.
Nie zrozum mnie źle. Ja absolutnie jestem zafascynowany takimi rzeczami, jak klimat, otoczka brzmieniowa, image itd. Tylko, że to dociera do mnie tylko wtedy, jeżeli układ dźwięków jest na tyle ciekawy, że nie nudzi mnie. Mam wrażenie, że wielu ludzi przerasta moment, w którym trzeba wybrać dźwięki. Oni tego dokonują jakoś po omacku, spontanicznie albo jak próbują sobie to przemyśleć, to coś im się nie zgadza, bo po prostu się na tym nie znają. Potem ja jako słuchacz otrzymuję rzeczy, które tak naprawdę nie robią na mnie wrażenia. Jakieś przypadkowo dobrane dźwięki w czasie i sobie myślę „ani to ładne, ani to ciekawe, ani to oryginalne”. Trzy akordy i tyle. Ale ktoś mówi „posłuchaj, jaki on ma głos, jaki baryton, normalnie ciarki mnie przechodzą”. Spoko, tylko że potrafię wymienić wokalistów, którzy też śpiewali barytonem i też miałem ciarki, ale też jednocześnie pod jakie akordy oni śpiewali.
W Polsce w ostatniej dekadzie zdarzyła się jedna taka sytuacja, że udało się połączyć charyzmę i dobre piosenki – zrobił to Michał Wiraszko razem z Muchami.

Wspomniałeś, że hardware zespołu rockowego był dla ciebie fizycznie męczący i że granie na żywo nie jest do końca twoją bajką. Nie myślałeś o karierze producencko-remikserskiej?
Problem polega na tym, że musiałbym znaleźć w sobie moment, że będzie mnie to interesowało. Bardzo możliwe, że wszystko ku temu zmierza i za 2-3 lata się czymś takim zajmę. Robiąc Newest Zealand, siedzałem w muzyce zupełnie innej – akustycznej, żywej, tylko dopieszczonej studyjnie. Na scenie tanecznej mam ogromnie dużo ulubionych wykonawców. Tak naprawdę najbliżej tego byłem przy demówkach CNC z Piotrem Maciejewskim z pomocą Petera Bergstranda.
Ja wiem jak się nagrywa płytę pop-rockową. W przypadku nagrywania muzyki tanecznej, musiałbym bardzo mocno się zainteresować, jaki jest schemat pracy nad tym. W przypadku muzyki elektroniczno-tanecznej musiałbym zagospodarować dla siebie jakiś nieodkryty rejon.
W ogóle najchętniej robiłbym muzykę ambientową, nagrywaną na instrumentarium klasyczne, ale po prostu obawiam się, że to by nie miało sensu. Skala przedsięwzięcia nie znalazłaby swojego pokrycia w jakimś odbiorze tego.. Patrząc na zapotrzebowanie na „Divertimento” stwierdzam, że tego rodzaju muzyka w Polsce nie jest potrzebna. Dlatego wolę się zająć innymi rzeczami niż potem spotkać się z reakcją bardzo niewielkiej liczby osób.

Z czym się wiąże mizerny odbiór „Divertimento”?
W Polsce nadal pewne szufladki muzyczne traktowane są po macoszemu. Oczywiście Polacy mają kilkaset lat ciężkiej historii i jesteśmy nakierunkowani na pewien rodzaj mentalności. Tego nie da się przeskoczyć i jest zapisane w genach czy się unosi w jakiś sposób w powietrzu. Ale dla jakiejś higieny uważam, że powinno się, jak to kiedyś Tymon Tymański powiedział, starać otwierać się kolejne pory na skórze kultury tego kraju. Jeśli będzie się dawać szansę zaistnienia medialnego kolejnym gatunkom, stylom, brzmieniom, to świadomość statystycznego słuchacza się podwyższy.

Miałbyś jakiś pomysł na wprowadzenie powszechnej edukacji muzyczno-artystycznej tak, żeby podnoszenie świadomości muzycznej miało charakter systemowy i żeby pojawili się słuchacze takich projektów jak „Divertimento”? Powiedzmy że przychodzi jakiś szalony reformator i stwierdził, że Polacy muszą się edukować kulturalnie i zaproponował ci współtworzenie programu dla szkół o kulturze popularnej...
Zrobiłbym to za darmo. To jest za poważna sprawa. Nawet nie traktowałbym tego jako pracę zarobkową. Totalnie na takie rzeczy czekam. To byłoby spełnienie moich marzeń.

Obecnie grono twoich potencjalnych słuchaczy chyba nie jest zbyt liczne, mimo że grasz, jak sam mówisz – pop.
Konkluzja jest taka, że środowisko muzyki alternatywnej w tym kraju – muzycy i komentatorzy – to tak naprawdę średniej wielkości klub w Warszawie. Można by ich wszystkich zebrać na wielką konferencję i by się okazało, że połowa z nich to dziennikarze, którzy gdzieś kiedyś pisali, tu pracowali, tu komuś pomogli, tam organizowai koncert, festiwal albo coś. Słuchaczy takich bezinteresownych, spoza tej działalności jest naprawdę bardzo mało. Większa jest grupa ludzi aktywnie to kreujących niż odbiorców. Robimy to tak naprawdę sami dla siebie. Trafiamy cały czas do tej samej grupy ludzi. Smutne strasznie zjawisko, że scena niezależna kisi się we własnym sosie. Jest to po prostu mało liczne środowisko.
Z drugiej strony od paru lat w krajach zachodnich panuje przeświadczenie, że każdy może być kreatywny, każdy może być artystą – żyjemy w epoce, w której wszyscy potrafią robić świetne zdjęcia, być grafikiem, didżejem itd. Kreatywność jako kategoria w życiu a kreatywność, gdy wchodzą do gry środki artystyczne, gdy trzeba umieć posługiwać się tym, żeby zrobić coś, to zupełnie co innego. Każdy może zrobić w domu płytę, no bo przecież lo-fi jest takie modne. Problem jest taki, że za dużo ludzi robi muzykę, a za mało jej po prostu słucha. Ta kreatywność przydałaby się do tego, żeby być aktywnymi odbiorcami kultury niż koniecznie być twórcami. Niedługo będzie tak jak z zarządzaniem, że wszyscy skończyli zarządzanie w tym kraju, tylko nie wiadomo, kim będziemy zarządzać.

Więc jak się czujesz z taką publiką – blogerzy, dziennikarze, muzycy, mało osób spoza tej sceny?
Ktoś może to uznać za bufonadę,ale w ogóle nie myślę o tej publice. W momencie, w którym dokonuje się jakiś akt twórczy, możemy bardzo długo dyskutować na temat tego, na ile jest założony jakiś odbiorca, a na ile to wynika samoistnie z artysty. Wydaje mi się, że w moim przypadku jest to jednak to bliższe tej drugiej opcji, kiedy nie zakładam odbiorcy. Prawdopodobnie z tego względu, że, jak na Polskę, Newest Zealand operuje jakoś tam elitarnymi środkami muzycznymi i jest to muzyka dla osłuchanych ludzi, którzy interesują się muzyką i z tego bierze się ich wiedza. Mogłem się więc od samego początku spodziewać tego, że odbiorcami będą ludzie bardzo zaangażowani w muzykę na co dzień. Porównałbym siebie – raczej w fomie żartu – do mistrzów takich jak XTC czy Steely Dan – muzyki dla koneserów, ludzi wtajemniczonych. To są zespoły, które jeśli osiągnęły jakiś sukces, to nie z powodu najważniejszych elementów w swojej twórczości. Wydaje mi się, że Newest Zealand jest zadłużona u obu tych wykonawców i poniekąd jest to nieskromnie mówiąc po prostu propozycja... dla znawców. Nic na to nie poradzę. Przechodziłem dzisiaj koło plakatu reklamującego nowe koncertu w klubie Stodoła i było tak: Kult, następnego dnia Kult, następnego dnia Happysad, następnego znów Happysad, potem dwa koncerty T.Love. Newest Zealand po prostu dotrze do odbiorców bardzo dobrze rozeznanych w muzyce popularnej.

Czy w twoim przypadku to całe odwoływanie się do muzyki pop nie jest po prostu wewnętrzną polemiką w tym elitarnym gronie odbiorców, fanów indie-rocka, bardziej nawróconych, bardziej otwartych. Ten pop nie ma właściwie nic wspólnego z dzisiejszym mainstreamem.

Pop rozumiem niekoniecznie jako po prostu muzykę lekką, zwiewną, melodyjną. Taki idiom muzyczny, który pozwala dać się oszukać w pewien sposób muzyce. Pamiętam jak kiedyś prowadzący na zajęciach zdefiniował, że film wie, kiedy jest oszukiwany, ale cieszy go to. Obawiam się, że jest za duża dysproporcja w polskim dyskursie muzycznym między frakcją chcącą realizmu w muzyce, prawdziwości. Tego nie rozumiem. Dla mnie pop to muzyka, w której ja się czuję oszukany, ale jeśli ktoś potrafi fajnie stworzyć pewną ułudę i ja to kupię, to jest piękny moment. Można fajnie odlecieć. Tak traktuję pop. Oczywiście są momenty, że chcę posłuchać muzyki garażowej, brudnej, industrialnej, ale ogólnie w dyskursie obstawiam stronę, która jest nieproporcjonalnie słabsza ilościowo.

W kilku piosenkach Newest Zealand w tekstach pojawia się motyw różnych dylematów, które stoją przed artystą. "Czy zostanę zrozumiany" itd.
Ta płyta tekstowo jest zbudowana wokół kilku wątków i jednym z nich jest moje zmaganie się z momentem pisania piosenki Ponieważ na marginesie dodajmy, że ja uważam, że piosenka się skończyła. I mam duży problem, gdy robię jakąś nową piosenkę – mam wrażenie, że zaśmiecam po prostu środowisko. Mam bardzo duży dyskomfort. Większość moich znajomych muzyków podchodzi na zasadzie „mam nową płytę, mam już 7 kawałków, to dogram jeszcze 5 i idziemy do studia”. Oni wychodzą z założenia, że to jest ich czas i teraz wydadzą 2,3, piątą płytę i będą z tego zarabiać na życie. Ja akurat utrzymuję się z czegoś innego i mimo że mógłbym pisać piosenki szybko, właściwie jedna za drugą, to staram się, żeby każda była wyjątkowa, różna od miliona innych piosenek na świecie. To jest taka wręcz moja przesadna fobia. Chciałbym, żeby każdy numer był nasycony detalami – żeby było jedno „Yours Sincecerely” czy „Nuke Nuke”. Nie jest tak łatwo każdej piosence nadać wymiar odrębności. Myślę o każdym kawałku w kategorii mini-dzieła, a nie na zasadzie: „dobra mam 7 kawałków, to dogram jescze 5 i będzie płyta”. Mam kolegów, którzy tak robią i ja ich lubię, ale sam mam obsesję na punkcie wyjątkowości moich kawałków. Tak więc rzeczywiście jest to jeden z tekstowych wątków tej płyty. Tam w co drugim kawałku się pojawia metafora pisania piosenki – to jest właśnie szyderstwo z samego siebie. To jest coś, co opanowałem na poziomie technicznym, ale to jeszcze nic nie znaczy.
Dużo jest na tej płycie różnych rebusów słownych i różnych smaczków, nawiązań – może pewnego dnia ktoś się wczyta w teksty i je wszystkie odkryje. To jest jak z żartem – po to on jest, zeby sam zafunkcjonował, a nie żeby ktoś go objaśniał.

A napis na „Divertimento” - na każdym numerowanym ręcznie egzemplarzu tej płyty jest? jedna litera, które łącznie dają jakiś komunikat. Sądzisz, że ktoś odkryje?
Przypomina mi się anegdota z promocji płyty Pink Floyd „Division Bell”. Oni wtedy na płycie umieścili jakieś znaki, które miały prowadzić do jakiegoś skarbu. I wiele lat zagorzali fani Pink Floyd próbowali odkryć, o co chodzło, bezskutecznie. I w którymś wywiadzie Nick Mason powiedział, że tak naprawdę to w ogóle nie zespół wymyślił, tylko wytwórnia. I tak wszystkich rozczarował, bo fani myśleli, że jest jakaś mistyka w „Division Bell”. Nikt mi nie narzucał tego, ale chciałem, żeby każdy egzemplarz „Divertimento” był inny.

Mówiłeś, że pisząc piosenki Newest Zealand miałeś mocno eskapistyczny moment w swoim życiu. A co powiesz o najmodniejszych obecnie stylach takich jak chillwave czy hypnagogic pop które również opierają się na odcinaniu od świata „tu i teraz”, chętnie operują ikonografią plaży, wakacji i podają ja w nostalgicznej formie. Czemu współczesna muzyka alternatywna tak chętnie oddaje się bujaniu w obłokach?
Nie ulega dla mnie wątpliwości, ze całe zapotrzebowanie na chillwave wynika z prostego faktu – musimy uciec od realnych zagrożeń i problemów, bo one nas podświadomie tak bardzo przytłaczają. Naturalną reakcją na to jest odciąć się i marzyć o tym, że jesteśmy gdzieś na plaży. To są wszystko halucynacje. Chillwave jest złożonym stylem – z jednej strony próbuje uciec w stronę luzu, plaży, słońca, a z drugiej strony próbuje to robić środkami, które są bardzo zatroskane, refleksyjne i nostalgiczne. Ten cały powrót do dzieciństwa to jest po prostu tęsknota za tym, co utracone i tęsknota za czasami, kiedy świat dawał jeszcze jakąś nadzieję. Peter Bergstrand podkreśla np., że gdy słucha Kate Bush, to czuje się bezpiecznie. Dlatego, że mama puszczała mu Kate Bush, gdy był małym brzdącem. I to właśnie występuje w chillwave'ie – zapętlanie zagubionych resztek dźwięków z lat 80. To się wszystko bierze z potrzeby bezpieczeństwa. Musimy sobie je jakoś fikcyjnie generować. Każdy z artystów chillwave – Washed Out czy Toro Y Moi – ma oczywiście swoją biografię i wrażliwość, ale wspólny mianownik dla nich jest właśnie taki. Świat, jeśli brać go dosłownie, jest mega-beznadziejny. Ci goście próbują go nie brać dosłownie, filtrują go przez te resztki utraconej idylli dzieciństwa, ale robią to mając na maksa podszytą niepokojem świadomość i wychodzi z tego taka rzecz narkotyczno-halucynogenna, momentami całkiem przerażająca.

2011-06-08T12:40:00.002+02:00

dla tych co na Openera:

2011-06-07T16:26:00.001+02:00

Stopmi! „Metamatyka”
(3/5)

Warszawscy stopmi! nie boją się pokazywania ambicji i traktowania siebie śmiertelnie poważnie. Ich debiut, „Metamatyka”, jest pełen wielkich słów i pytań o sens życia. Monumentalne zimne melodie, mimo iż raczej niewyszukane, dość łatwo przyklejają się do ucha. W przeciwieństwie do innych grup preferujących rockową gigantomanię (Coma, Muse) – stopmi! dają jednak słuchaczowi jakąś szansę na oddech. Bliżej im do Myslovitz, a nawet chwilami – do Much (singlowe „Życie jest gdzie indziej” pożycza riff z piosenki „21 dni”). Podobnie jak wokalista Much, Maciej Faryna skupia się na opisywaniu egzystencji dwudziestoparoletnich wrażliwców z dużego miasta. Nie do końca są to moje klimaty. Najbardziej rozczarowująca jest jednak inna rzecz. Wszystkie piosenki na „Metamatyce” brzmią, jakbyśmy zatrzymali się w okolicach 2004-2005 roku, a najmodniejsze były grupy takie jak Interpol, Bloc Party, Editors i Killers. Ten taneczny bit i „ósemkowe” frazy gitar oraz dużo pogłosu – błagam, ile można.

sama to streść

2011-06-05T09:12:00.036+02:00

W jesiennej ramówce TVP Kultura przygotowano nowy talk-show znanego krytyka muzycznego, Borysa Dejnarowicza, "Warto wkurwiać".

http://www.t-mobile-music.pl/opinie,4064,sama_tresc_poznaliscie_cudze_czas_pochwalic_swoje.html

Namacalnym dowodem rzeczonej zmiany orientacji i paradygmatu jest sukces, jaki w omawianym środowisku odniósł projekt Nerwowe Wakacje, ze swoim debiutem zatytułowanym nomen omen "Polish Rock" i wydanym we własnej Wytwórni Krajowej. W polskojęzycznym repertuarze formacji można doszukać się fuzji doświadczeń amerykańskiego indie rocka z wrażliwością wyhodowaną na słuchaniu od głębokiego dzieciństwa Czerwonych Gitar, Skaldów czy Perfectu. Zostawiając na boku fakt, że to po prostu kolekcja świetnie napisanych, poruszających piosenek, oczywiste jest, że wrzawa wokół tego albumu bierze się z pewnej potrzeby chwili, wynika z zeitgeistu. Pamiętam doskonale, że kiedy grupa udostępniła swoje pierwsze kawałki w 2007 roku, wielu reprezentantów tego PULP-owego środowiska kręciło nosem: "My tu walczymy o nawiązanie dialogu ze światem, a facet robi taki krok wstecz do estetyki, którą mieliśmy od dziecka". Dziś wielu z tamtych malkontentów pieje z zachwytu nad Nerwowymi Wakacjami. Ale do tego trzeba było krok po kroku przygotować grunt. A to z kolei rozegrało się dwutorowo.

Post mojego znakomitego kolegi mija się z prawdą, rzeczywistością i poczuciem proporcji w tylu miejscach, że postanowiłem w ten przepiękny poniedziałek jakoś go skomentować. Skusił mnie link na facebookowym profilu Nerwowych Wakacji i temat: muzyka polska. Esej łyknąłem w kilka minut, sapiąc i machając kończynami - nie mogąc przeżyć tak efektownie spieprzonego opisu pewnego zjawiska na polskiej scenie muzyki niezależnej.

1. jaranie się starą polską muzyką (czy jakimkolwiek wycinkiem popowego krajobrazu uznawanego za cheesy, niefajny, do ponownego odkrycia) od zarania internetowej krytyki służyło budowaniu komunikatu, który można streścić mniej więcej tak: "patrzcie+podziwiajcie jaki mam wyrafinowany gust, o ile ciekawszy niż wasz, jaki jestem nieszablonowy". to oczywistość, ale przypomnijmy krótko, jak dotarliśmy do punktu, w którym wyłapywanie zapomnianych popowych perełek jest standardowym gestem, sposobem na wyróżnienie się spośród masy opinii.

ten fenomen, o ile pamiętam zaobserwowałem gdzieś na etapie Dismemberment Plan i playlist Travisa Morrisona, którego słabość do popowych hitów stopniowo przejmował Pitchfork. Potem Dejnarowicz przeszczepił podejście starszych amerkańskich kuzynów (indie + mainsreamowy pop) na polski grunt, czego kamieniem milowym jest tekst o Papa Dance jesienią 2004. Jeśli ktoś krytykę muzyczną traktuje poważnie (a w przypadku Dejnarowicza nie ma wątpliwości, że tak jest), musi świadomie budować pole wpływów. W procesie jego zaznaczania nie ma nic skuteczniejszego niż przypomnienie zapomnianego, uważanego za obciachowe,zjawiska. A szczerze mówiąc, za dużo widziałem "w tej branży" markowanego entuzjazmu, żeby patrzeć na to mniej cynicznie.

W świetle powyższego, utrzymywanie, że dopiero od niedawna polska muzyka ma wśród opiniotwórczego (albo do takiego aspirującego) targetu lepszą prasę i że nastąpił jakiś radykalny zwrot ku lokalnej tradycji to twierdzenie bardzo dla mnie zgrzytające. Zdaniem Dejnarowicza - niewymienieni z nazwiska "szeregowi" liderzy opinii (gdyby BD był prawicowym publicystą, pewnie napisałby "lemingi", bo przez jego teksty przebija to samo poczucie wyższości) - nie zauważali polskiej muzyki wcześniej i była potrzebna zmiana trendu. Ten fragment to w gruncie rzeczy łatwy do przeczytania zabieg: "stoję niewzruszony w miejscu pewnych sądów estetycznych, a wszyscy inni są jak chorągiewki". Dejnarowicz po raz kolejny odsyła do kąta aspirujących blogerów, obserwuje z dystansu, targa za uszy etc. etc., a wierni czytelnicy z forum Porcys, gościnnie na EMG, komentują: "jakie to ciekawe. pozdrawiam!".

Kwestia proporcji. Projekty takie jak kompilacje "Polish Funk", mikstejpy w wykonaniu kolektywu "Kosmiczne pyry" czy projekt Nasi Starzy (odświeżający w rewelacyjny sposób klasyki polskiej piosenki młodzieżowej 60s/70s), reedycje Zdroju Jana czy nowe wersje polskich garażowych piosenek z lat 60. to tylko przykłady pierwsze z brzegu i tak naprawdę kolejna fala PRL-owskiej retromanii.

Obecne spojrzenie w przeszłość z ograniczeniami krytyki internetowej (czyli spadającą opiniotwórczością), wbrew temu co pisze Dejnarowicz, łączy niewiele. Więcej ma wspólnego natomiast z zainteresowaniem pozytywnymi stronami PRL-owskiego dziedzictwa, po 2 dekadach raptownej modernizacji i bezkrytycznego zapatrzenia w Zachód. Odkrywanie polskiego popu wpisuje się w ten sam nurt kuratorsko-nostalgiczny, co projekty Muzeum Sztuki Nowoczesnej, albumy fotograficzne Mikołaja Długosza czy Maurycego Gomulickiego, fascynacja modernistyczną architekturą sprzed kilku dekad i różne sposoby animowania modernistycznych ideałów - początki nowego ruchu spółdzielczego czy grupy aktywistów broniących perełek architektury. Jasne, że to zeitgeist, ale chyba jednak w szerszym rozumieniu niż chciałby tego Dejnarowicz. Dla mnie kluczowa jest ta wypowiedź Jacka Szabrańskiego z Nerwowych Wakacji:

Warszawa była kiedyś miastem architektury. Socrealistycznej, ale jednak architektury. Nie było tylu reklam i zgiełku. Był pewien rytm, pewne kształty, zieleń, kolor kwiatów (bo oczywiście w przeważającej części było to miasto potwornie szare). Jeśli myślę o takich wydarzeniach jak pochody Wojska Polskiego, to w takim moim lirycznym wspomnieniu, były to wydarzenia kolorowe i przejrzyste. To doznanie nie było zakłócone ilością bodźców, którą obserwujemy teraz. W tej chwili mam wrażenie, że w mieście z każdej strony atakuje mnie 1000 reklam. Wtedy każdy drobny kolor był czymś niezwykle cennym

Co do spadającej opiniotwórczości serwisów internetowych i blogów - nie chodzi tylko i wyłącznie o technologię (czyli nieograniczoną dostępność muzyki, rozlaną na cały akapit w tekście Dejnarowicza), co zapoczątkowany przez adresata mojej polemiki model krytyka muzycznego. Po prostu zasięg rażenia recenzenta-buca nigdy nie będzie zbyt duży, bo przeciętnego fana muzyki szybko to zniechęca a ci, których zmobilizuje do zdobywania wiedzy muzycznej, wkrótce sami pragną wcielić się w próżniaków, których niedawno czytali. Wyczuwam tu lekko tylko zaznaczoną tęsknotę (oczywiście lepiej zachować pozory luzu) za pozostaniem naczelnym guru liderów opinii (a więc de facto za podtrzymaniem chorej sytuacji, unikalnej prawdopodobnie w skali światowej).

2. Co do rzekomego zwrotu w recepcji muzyki Nerwowych Wakacji: nie przypominam sobie opinii jak ta zacytowana w tekście. Od samego startu projekt miał bardzo dobrą prasę i 100-procentowe wsparcie środowiska. Nawet w wątkach na forach Strawberry Fields, zawsze pełnym agresywnych wypowiedzi Porcys czy Screenagers negatywnych opinii na temat NW właściwie nie było. Stosunek PULP do polskiej muzyki również wyglądał inaczej niż nakreślono to w tekście. Pismo na początku 2008 roku wydało materiał o "scenie neobigbitowej" - grupach Maki i Chłopaki, MKL, Kawałek Kulki, Nerwowe Wakacje. Jeśli tylko w kraju działo się coś interesującego, PULP chętnie o tym pisał.

3. W sumie nie moja sprawa, ale zdaje się, że wiele osób analizy Dejnarowicza bierze całkiem na serio. Warto pamiętać więc o jego ciekawym filtrze na rzeczywistość. Odnoszenie się w kółko do swoich znajomych (jak świetnej muzyki by nie robili) w kontekście inspiracji lokalną przeszłością, przy ignorowaniu projektu takiego jak "Daleko od Szosy" czy nowej płyty Muzyki Końca Lata i tradycyjnych połajankach w kierunku pisma "Lampa" (wspierającego ciekawą kulturę w tym kraju od wielu lat, bez patrzenia na trendy i zeitgeist) jest przewidywalne i strasznie, strasznie słabe.
Trzeba naprawdę dużo złej woli albo bardzo powierzchownego zbadania zjawiska, o którym się pisze, żeby nie znaleźć w swoim tak rozwlekłym materiale miejsca na wzmiankę o wspomnianych zjawiskach. W końcu to MKL ma w repertuarze koncertowym covery ABC, Budki Suflera i Klenczona, a wokalista grupy Bartosz Chmielewski przyznaje się od wielu lat do fascynacji polskim bigbitem, popem i rockiem lat 60/70. Ciekawostka: gdy całkiem niedawno Chmielewski zasugerował serwisowi Screenagers zrecenzowanie płyty z nieznanymi utworami grupy Skaldowie ("polscy Beach Boysi"), spotkał się raczej z chłodną reakcją.

Podobnie słabe są ostatnie lekceważące wypowiedzi Dejnarowicza w kierunku grupy Tin Pan Alley czy wcześniej Dick4Dick. Wolałbym nie myśleć, że to z powodu osobistych animozji z liderami wszystkich trzech ww. bandów. Niestety jakoś to podejrzenie nie może mnie opuścić. Nie rozumiem też, jak ktoś, kto dostaje robotę napisania notek dla Kongresu Kultury Polskiej o ostatnim 20-leciu polskiej muzyki (i fajne zadanie topi w wykładzie swoich hermetycznych, kompletnie nieprzystających do obrazu polskiego popu, przekonań) czy omawia lokalną muzykę w felietonie dla Era Music Garden, nie ma jednocześnie żadnego problemu z regularnym generowaniem na wątłej scenie niezależnej takiej ilości gnoju i spinki. Tu nie chodzi o "odwagę w wygłaszaniu opinii" (czym zawsze Dejnarowicz tłumaczy kontrowersje wokół własnej osoby), tylko szacunek i powstrzymanie się od biernej agresji. Teksty Borysa odnoszące się do polskiej sceny niezależnej są po prostu orgią zachowań pasywno-agresywnych.

Przykład skrajnie odmienny i nastrajający bardzo optymistycznie to wypowiedzi muzyków Nerwowych Wakacji czy wspomniany projekt "Daleko Od Szosy". Tylko że to wszystko dzieje się kilka lat po "out of ideas", parodiowaniu Anny Gacek, recenzji Graftmanna i kilku jeszcze momentach intelektualnej przenikliwości polskiej "niezal-krytyki".

4. Sporo racji ma środowisko "Lampy", utrzymując, że anglojęzyczni wykonawcy z Polski, najczęściej nie mają nic do powiedzenia. To dla mnie dość oczywiste. Większość polskich grup śpiewających po angielsku nie jest ani trochę ciekawa. Koślawy język lengłidż maskuje brak osobowości i kurczowe trzymanie się podpatrzonego na zachodzie stylu. Oczywiście jest sporo grup, których kompozycje i teksty angielskie bardzo cenię i które jednocześnie niespecjalnie wyróżniają się charyzmą, należy do nich choćby... Newest Zealand (lektura tekstów NZ to jedno z moich ostatnich objawień, jestem też podekścytowany nowymi kilkoma nowymi piosenkami Dejnarowicza). Tak się składa, że rozmowa na żywo o muzyce z BD, bez podwójnych gard i kolejnych zabiegów erystycznych, które stosuje jako autor, potrafi być fascynująca. Pomijając ten odosobniony przykład, brak charyzmy, brak kreatywności tekściarskiej, najczęściej wiąże się z robieniem nudnej muzyki.

W akapicie skupiłem się na osobowości a nie "muzyce", bo to ta nieprecyzyjna kategoria, pośrednio wskazuje na to, czy generowane dźwięki są ciekawe. Być może to moje dziennikarskie skrzywienie, podejście, które kultywowane jest w mediach muszących stale pisać o czymś nowym, szukających chwytliwych wypowiedzi i socjologicznego "tematu". Ale jeśli ktoś asekuruje się angielskim tekstem (ułożenie czegoś dobrego po polsku jest, jak wiadomo, 100 razy trudniejsze), a w wywiadzie nie potrafi sklecić 3 niebanalnych zdań, można to uznać za pewne wskazanie jego inteligencji, a więc i umiejętności tworzenia artystycznego przekazu. Natomiast chłodna analiza, ocenianie songwritingu, w ogóle do mnie nie trafia. Przekonałem się już wielokrotnie, że przykłady rzekomego piosenkopisarskiego kunsztu, zostawiają mnie kompletnie obojętnym, a brakującym elementem może być właśnie osobowość. Zawsze chodzi o coś więcej niż układ dźwięków w czasoprzestrzeni.

5. Stara polska muzyka i jej aktualność jest dowodem na to, jak dla jakości tej dziedziny sztuki ważne jest wszystko to, z czego regularnie drwi Dejnarowicz - ekspresja, brzmienie, szczerość, piękne literacko i zaśpiewane z wdziękiem teksty. Nawet zespół Wrak, moim zdaniem mocno przeceniany (reklamowanie tego obskura jako "zapomnianej perełki" to idealny przykład na budowanie pola wpływów, o którym pisałem w punkcie pierwszym ), miał w sobie lekkość - zarówno wokalną jak liryczną (choć oczywiście o głęboki przekaz muzykom ze Słupska niespecjalnie chodziło), której dzisiejszym polskim adeptom funku kompletnie brak.
Od dawna zastanawiam się, z czego wynika to, że kiedyś ekspresja muzyczna polskich artystów pop była porywająca i do dziś pozostała aktualna - z profesjonalnego przygotowania aktorskiego i scenicznego, które nabywali oficjalnie rejestrowani muzycy? pisania tekstów przez poetów? większej liczby osób śpiewających, ich bardziej naturalnego obcowania z własną cielesnością, braku wstydu (przecież stąd się m.in. bierze fenomen czarnego soulu)? prostszej, a więc wymagającej lepszego warsztatu aparatury nagraniowej? pozytywnej roli kościoła (przypomina mi się wypowiedź El Perro Del Mar na temat tego, jaki wpływ na szwedzki indiepop miał tamtejszy kościół protestancki)? mniejszej ilości kompleksów wbijanych do głowy przez zapatrzonych w zachód twórców opinii, "zabraniających" wyrażać się artystycznie w określony sposób? upadku artystycznej edukacji? wymogów rynku muzycznego próbującego dostroić polski pop do globalnej sceny (pierwsze co przychodzi mi do głowy to dekada grunge'owego patosu, potem nieudolne soulowe zawodzenia)? Wszystko to są hipotezy. Efekt, który obserwuję, jest w każdym razie taki, że polska pop-wokalistyka znajduje się w okropnym stanie, co tłumaczy, dlaczego na dokonania Skaldów, Klenczona, Pefectu, Janerki patrzymy z taką nostalgią.

6. Zespołu Maanam nie trzeba było specjalnie rehabilitować. Oficjalną ekspresją 00s był prawdopodobnie nowofalowy nerw, który w Polsce zapoczątkował właśnie Maanam. Pierwsze albumy grupy zawsze znajdują się w wyliczankach najlepszych wydawnictw polskiego rocka. Dość utrwaloną opinią jest też kiepska forma Maanamu w następnej dekadzie.

10 ulubionych piosenek Lesława (Partia/Komety)

2011-05-30T22:34:00.010+02:00

10.

9.

8.

7.

6.

5.

4.

3.

2.

1.

pogoda ładna, aż żal wyjeżdżać

2011-05-07T14:30:00.007+02:00

fot. Leszek Surowiec, Głogów 1977 / z archiwum Mikołaja Długosza

moja opinia w sprawie "Polish Rocka" Nerwowych Wakacji, jak na razie chyba najlepszej polskiej płyty 2011

retromania

2011-04-18T16:17:00.002+02:00

The first decade of the 21st Century saw the runaway growth of an industry dedicated to the exploitation of rock's past, encompassing reunion tours, deluxe expanded reissues, rock documentaries and biopics, rock museums, remakes of iconic albums, and even reenactments by artists of famous events in music history. An endless Eighties revival, which reached the mainstream through artists like Lady Gaga, Black Eyed Peas and La Roux, lasted the entirety of the decade, and has yet to subside even as hipsters are talking up the Nineties as the next big nostalgia wave. Paralleling the West's oil addiction, pop's economy grows ever more dependent on its own history.Earlier epochs had their own obsessions with what had gone before, but never before has there been a society so obsessed with the cultural artifacts of its own immediate past. Does this retromania sound the death knell for any originality and distinctiveness of our own era? Are we heading toward a sort of cultural-ecological catastrophe, where pop's archival resources have been exhausted?

hooks

2011-04-03T19:12:00.003+02:00

pod tym linkiem odbywa się crackowanie jednego z najbardziej enigmatycznych pojęć w słowniku dziennikarstwa rockowego, zdecydowanie coś dla fetyszystów

http://hooksanalysis.wordpress.com/

let me be wavves to your best coast

2011-03-30T20:56:00.003+02:00

2011-03-16T21:13:00.004+01:00

martial rhythms and nervous, trebly guitar parts into something that somehow has the same effect in an arena as a thundering metal riff. For each band, the arrival of the song in their set signals two things to the audience:
1) Now It Is Time For Us To Rock Hard, In A Very Serious Way
2) War Is Very Bad; Please Think About That While We Rock*

* - Matthew Perpetua i kawałek cudownej rock-pisaniny z jego bloga Pop Songs

2011-03-16T21:01:00.002+01:00

filmową Snoop aresztowano za dilerkę :|

http://wyborcza.pl/1,75477,9258350,Slawna_aktorka_z__Prawa_ulicy__aresztowana.html

2011-03-14T18:00:00.003+01:00

a jednak żaden tam one hit wonder

2011-03-11T18:23:00.003+01:00

najbardziej chwytliwy chorus pierwszej 1/6 2011 roku doczekał się teledysku

Puro Instinct - Music - More Music Videos

muzyka a biznes

2011-02-25T12:11:00.008+01:00

użytkownicy angielskiego mogą się cieszyć kolejną edycją EMP Pop Conference. w tym roku tematem są pieniądze. takie kwestie jak "czemu płyty się nie sprzedają" oraz "czy polski wykonawca ma szanse na sukces na zachodzie" na pewno zostaną poddane rozważaniom.

http://www.empsfm.org/education/index.asp?categoryID=26

+++ "konfa" o Depeche Mode, oby więcej takich imprez w Zielonej Górze

2011-02-22T01:57:00.002+01:00

Furia Futrzaków Furia Futrzaków My Music 2010

Pop dla koneserów
Od Lady Gagi przez Kelis, Christinę Aguillerę, Janelle Monae aż po Robyn – w 2010 roku damski pop obficie sięga po wizerunek kobiety-robota. Niektóre krytyczki widzą w tym kolejną falę pop-feminizmu, sugerującą, że nie ma czegoś takiego jak prawdziwa natura kobiety i anektującą strefę racjonalności i postępu okupowanego do tej pory przez mężczyzn. Nieco przypadkowo z tym trendem skojarzyła nas Furia Futrzaków, electro-popowe trio z Warszawy. Powstała ponad 2 lata temu piosenka „Serce robota” operuje maszynowymi skojarzeniami: 220 wolt / podłączam a zasilacz zimny jest i procesor śpi / choć wbiłam ci gwoździe w każdą część, a bałaganiarski retro-futurystyczny podkład i teledysk, w którym wokalistka Kinga Miśkiewicz skacze wokół hospitalizowanego cyborga, tworzą z tekstem spójną całość.
Pomijając przypadkowe zestawienie, prawdą jest jednak to, że Furia Futrzaków bardzo chce korespondować z najlepszymi wzorcami białego popu ostatnich 10 lat. „Brokat” krzyczy french touch z początku lat 2000, przestrzenna melancholia „Cukru w kostkach” puszcza oko do Last Exit Junior Boys. Przez całą długość krążka – z racji histeryczno-zmysłowego wokalu Kingi Miśkiewicz – nie można też zapomnieć o skojarzeniach z Roisin Murphy, a produkcja Petera Bergstranda powoduje, że koneserzy mogą odnaleźć tu wpływów kilku jeszcze bardziej niszowych nurtów takich jak berliński micro-house. Wciąż jednak zastanawiające jest, że dobrze wyprodukowanemu materiałowi, tak dobrze wypadającemu w wersji live, muzyce, która jest wprost stworzona do tego, żeby się podobać szerokiej publice (tej która kiedyś zapewniała Reni Jusis wielokrotną platynę), tak trudno obecnie mocniej zaistnieć w mediach. Co tym razemu poszło źle?
Piotr KOWALCZYK

["Lampa", sierpień 2010]

2011-02-22T01:35:00.011+01:00

Duffy Rockferry Polydor 2008
Adele 19 XL / Sonic Records 2008

Retromania
Nostalgia is a symptom of dying culture – te słowa Davida Fricke'a zacytowane przez Granta Harta we wkładce do koncertówki Husker Du są moim ulubionym komentarzem do stanu brytyjskiej muzyki pop w ostatnich kilku latach. Lista szybkich karier w wykonaniu wokalistek inspirujących się albo po prostu powielających wzorce sprzed 4 dekad niepokojąco się wydłuża. Na początku lat 80. debiutujące wtedy gwiazdy - takie jak Depeche Mode, ABC czy Human League (oraz wlokąca się za nimi kohorta synth-popowych rewelacji 1-2 sezonów) patrzyły przed siebie, eksplorując możliwości studia nagraniowego i telewizyjnego, pławiąc się w futurystycznym klimacie syntetycznych dźwięków. Punk dał tym młokosom wiarę we własne możliwości i brak zahamowań estetycznych, ale interesowały ich jednocześnie najwyższe komercyjne laury. Wiara w to, że nawet w największym mainstreamie da się powiedzieć coś nowego, zupełnie osłabła. Dzisiejsze gwiazdki łączy na pewno z nimi tupet, dzieli cała reszta. Kąt spojrzenia obrócił się o sto kilkadziesiąt stopni i punktem odniesienia jest dziś to, co zdarzyło się w zamierzchłych czasach.. Pierwszy nostalgiczny sygnał ze strony nowej generacji piosenkarek wysłała Lily Allen, choć ją z królową ostatniego rozdania Grammy, Amy Winehouse łączy właściwie tylko wyrazistość. W przeciwieństwie do Allen - Winehouse, inspirująca się soulem i starymi mistrzyniami wokalistyki, jest jednak piosenkarką kompletnie zanurzoną w przeszłości. Na scenie indie mamy Lucky Soul i Camera Obscura – urocze panie wokalistki z obu grup uwielbiają Dusty Springfield, Sandie Shaw czy Petulę Clark. Pomiędzy ścisłym mainstreamem a sceną niezależną mamy też 24-letnią piosenkarkę Candie Payne – która brzmi jakby Dusty Springfield spotkała się z Pizzicato 5 na planie Jamesa Bonda. W drugiej połowie 2007 roku karierę zrobiła z kolei Kate Nash, wariacja na temat Lily Allen i Amy Winehouse. Są w końcu dziewczyny The Pipettes, które udają spectoriańską girl-group i stanowią chyba najbardziej oczywiste stwierdzenie tego, że w muzyce pop wszystko, co najlepsze zdarzyło się w latach 60. i nie ma sensu podważać tego aksjomatu.
Ale nie sądzę, żeby powyższą diagnozą, należało brać do końca na serio. Ja przynajmniej z wymienionych wyżej artystek nie cenię właściwie tylko nudzącej mnie straszliwie Amy Winehouse. Wszystkie pozostałe artystki dostarczyły mi w ostatnich dwóch latach wystarczająco radości, żeby nie musieć biadolić nad wtórnością brytyjskiego popu. Na scenę trafia właśnie najnowszy rzut artystek z tej kategorii. „Adele będzie gwiazdą w 2008”, „Duffy nadzieją Brytyjczyków” - krzyczą nagłówki portali muzycznych. Obie pierwszego singla wydały pod koniec 2007 roku. Debiuty płytowe obu piosenkarek powędrowały na 1 listy przebojów. Zaledwie 19-letnia Adele promowana jest jako odpowiedź na Amy Winehouse. Starsza o 5 lat Duffy – jako rywalka Adele. Muszę przyznać, że z Adele mam dokładnie taki sam problem jak z autorką „Rehab”. Z trudem dobrnąłem do końca płyty – kompletnie nie przekonywały mnie bluesowe i soulowe zaśpiewy, brzmiące zbyt w sposób wystudiowany. Co innego Duffy, której album wyprodukował Bernard Butler. To stylowy album, który zarówno więcej ma nowoczesnych rozwiązań, jak i po prostu bardziej chwytliwych, naturalnie brzmiących piosenek.. Manieryzmów, prób podrabiania brzmienia Motown nie udało się uniknąć, ale hity Duffy – dostojna „dustyspringfieldowa” ballada „Rockferry” i nieco żywsze „Mercy” (#1 w UK) i przekonują mnie dużo bardziej niż nie wyróżniajace się specjalnie z reszty materiału sztandarowe ballady Adele, „Chasing Pavements” (#2 w UK) i „Hometown Glory”. Trzeba jednak pamiętać, że 19-letnia Adele ma jeszcze sporo czasu na artystyczny progres.
A na blogach autorów opiniotwórczego Guardiana od Duffy i Adele polecają jeszcze inną artystkę. – 18-letnią Laurę Marlin, której jak się wydaje bliżej do Cat Power czy Feist. Nie jest to na pewno koniec retro-inwazji. Jeśli pop ma zjadać ogon w taki sposób, w jaki słychać to na płycie Duffy, to (niestety) nie mam właściwie nic przeciwko.

["Lampa", wiosna 2008; follow-up do omawianych 3 lata temu płyt sprawia dokładnie odwrotne wrażenie - nie przebrnąłem nawet przez połowę nowego albumu Duffy, a Adele bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła]

zasada przyjemności

2011-02-19T19:20:00.017+01:00

szwmorde

wystarczyło 30 sekund "Prinsiego", żebym zamówił niebieskie self-titled AYA RL na CD (fakt, poświęcenie finansowe raczej minimalne). szkoda, że przez dekady wypracował się konsensus odnośnie dyskografii AYA RL mówiący, że "niebieska" << "czerwona". jak ktoś zauważył na forum Porcys, niektóre piosenki Aya RL to jak lajtowy Ariel Pink w rodzaju "Life In LA".

a skoro już jesteśmy przy Rosenbergu, to tutaj mini-esej o klimacie Los Angeles jako stolicy h-pop. przy okazji, oficjalnie 'jaram się' nadchodzącą książką Reynoldsa, "Retromania".

Wystrzelony z innej tonacji wjazd trąbki sygnałowej w „The Glorious Land” to dla mnie moment albumu. Albo jest dziełem przypadku, albo niezwykłej inteligencji. Czy kakofoniczne zderzenie poczciwego I-V-IV z wojskową zbiórką obrazuje podwójne lico owego chwalebnego narodu, który na całym globusie wciąż utrzymuje kilkudziesięciu mubaraków?

bardzo podoba mi się krótka prózka Mariusza Hermy na temat nowej PJ Harvey, do przeczytania na screenagers

podobnie jak Wojtek Szczęsny, coraz lepiej poczyna sobie nad Tamizą fellow-warszawianka, Agata Pyzik, która niedawno w "The Wire" napisała, a teraz w audycji prowadzonej przez dziennikarzy magazynu na falach Resonance FM opowiedziała o serii płyt Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia, do odsłuchania tu (mówi naprawdę ciekawie).

TO CHYBA FRANK ZAPPA/LESTER BANGS/ELVIS COSTELLO/BRIAN ENO POWIEDZIAŁ, ŻE PISANIE O MUZYCE JEST JAK TAŃCZENIE O ARCHITEKTURZE. skoro mam za sobą obligatoryjny bon mot, mogę śmiało polecić ostatnią audycję w Klubie Trójki z Michałem Liberą o Kulturze dźwięku mega-dobrą/potrzebną.

równie dobry materiał - druga część archiwalnych peregrynacji Bartka Chacińskiego, który w ramach dwójkowej audycji "Nokturn" rozkminił dokonania Daphne Oram, Eliane Radigue i pogrobowców dokonań twórczyń elektroniki sprzed kilkudziesięciu lat, odsłuch tu

i jeszcze 3 materiały z Era Music Garden: Janek Błaszczak z okazji 25-lecia Nowej Aleksandrii (sort of, bo premierę album miał we wrześniu 1986) prezentuje 10 płyt polskiego punka a Borys Dejnarowicz analizuje metodę twórczą Jamesa Blake'a i zachęca do wsłuchania się w komercyjny pop.

2011-02-19T17:05:00.002+01:00

New York Crasnals „Women In Love, Men In Uniforms” Kuka Records
3/5

New York Crasnals, to kolejny osłuchany zespół, do którego nie będzie mi się chciało wracać. Krakowianie równie dobrze mogliby istnieć w Szwecji (gdzie zresztą powstała część piosenek), Holandii albo np. Szkocji. Nie tylko dlatego, że wszystkie informacje we wkładce oraz teksty NYC są w języku angielskim. I nie dlatego, że odwołuje się do może średnio modnych, ale niezwykle zasłużonych formacji post-rockowych z różnych stron Atlantyku – takich jak Slint czy Mogwai – wykorzystujących rockową gramatykę basu, gitar i perkusji do tworzenia abstrakcyjnych i wciągających mini-opowieści. Sama muzyka odwzorowuje wszystko tylko, nie świat, w którym muzycy tworzyli – mi za to przywodzi na myśl melancholijne krajobrazy amerykańskiego interioru, zapyziałe stacje benzynowe, motele, parki przyczep kempingowych i prowincjonalne kampusy akademickie. Ten klimat udaje im się oddać w ciekawy sposób, ale do pokonania Amerykanów na ich własnym terenie jest jeszcze bardzo daleko.

["Machina", sierpień 2010]

zeitgeist

2011-02-10T18:14:00.003+01:00

Wysyp boybandów, inwazja nastoletnich wokalistek z Britney Spears i Christiną Aguilerą na czele, gdzieś tam w tle dokonująca się mutacja r'n'b z typowo "czarnej" muzyki w nowy odpowiednik mainstreamowego popu – kolorowe jak baloniki z kinderbalu w McDonaldsie i słodkie niczym cukierek produkcje idealnie pasowały do czasów beztroskiej zabawy przełomu wieków. Chwilę później świat pogrążył się w chaosie, lotniska zamieniły w twierdze a nawet niewinna przejażdżka metrem w którejkolwiek z zachodnich metropolii zaczęła przypominać ryzykowną wyprawę, z której można nie wrócić. Dla takiej rzeczywistości dużo lepszym soundtrackiem okazała się muzyka gitarowa. Ale nie ta kojarząca się z latami 90. Nie przypadkiem nagle zgasł nu metal. Wypalił się jak każda moda czy trend? A może raczej okazał się zbyt precyzyjny, wirtuozerski, gwiazdorski?

Robert Sankowski bardzo ciekawie, mimo paru drobnych wpadek, o początku 00s. http://muzyka.onet.pl/festiwal/11485,1634674,artykul.html

"Zbyt precyzyjny, wirtuozerski, gwiazdorski". Z listy przymiotników wyjąłbym chyba
"wirtuozerski" (choc może nie doceniam technicznego knowhow Ricka Rubina i innych producentów), dodając natomiast "wirtualny" jak wymuskane animacje, choć z dzisiejszego punktu widzenia, lekko tandetne animacjie 3D z teledysku do jednej z najbardziej obleśnych piosenek ever (jako taką przynajmniej zapamiętałem ją kilka lat temu) czyli "Butterfly" grupy Crazy Town. Wszystko to w przeciwieństwie do zobsesjonowanych wokół "prawdziwości", "realu" grup garażowych, nu indie czy freakfolkowych, pierwszej połowy 00s.

***

Rozmowa ze znajomym na temat recenzji polskojęzycznych i dlaczego nie chce nam się ich czytać zakończyła się dwoma wnioskami

1) recenzje papierowe to iście rockowa jazda bez trzymanki i kawał solidnego gitarowego łojenia, czyli po podlizywanie się ludziom, którzy w ogóle się muzyką nie interesują - niby nic nowego, ale warto od czasu do czasu sobie to powtórzyć. pozytywnym aspektem obcowania z materiałami papierowymi jest w sytuacji kompletnego rozdrobnienia kanałów transmisji pilnowanie tego, co aktualnie tworzy "mainstreamową świadomość" (albo co przynajmniej wydaje się redakcjom, że tworzy).

2) również nic nowego, ale "scena internetowa" grzeszy protekcjonalizmem i arogancją - zarówno w stosunku do artystów jak i czytelników - przy jednocześnie bardzo niskim poziomie językowym (co pewnie wynika pośrednio że materia, którą internetowi recenzenci się zajmują, nie ma zbyt bogatej reprezentacji w języku polskim), ale też słabej edycji tekstów itd. itp. przecież w 90% przypadków gdy czytam polską recenzję poświęconą duży hype'om - nie wiem, Kanyemu, Blake'owi czy Toro Y Moi - w pierwszych nawet *kilku* akapitach natknę się na psychologizowanie o grupie słuchaczy danego artysty, rozkminy na temat takich kategorii jak subiektywność ocen czy natury internetowego hype'u (spoko ale ile można). w najlepszym przypadku mogę liczyć na odwrócony rockism. Choć oczywiście są wyjątki. Jak to w życiu (via Jan Kapela).

W przeciwieństwie do kolegi utrzymywałem, że angielskie teksty krytyczne czytam nadal z ciekawością, pod wrażeniem poziomu wiedzy + umiejętności budowania (kon)tekstu + takiego sposobu pisania o artyście/zjawisku/problemie, który pozwala mi nie myśleć o krytyku jako skończonym dupku. Fact Mag czy 40-letni kolesie z przetłuszczonymi włosami z "Wire" są dla mnie zawsze pozytywnym przykładem (nawet jeśli ci drudzy jednak mogą irytować arogancją). I nie potrzebuję ani fajerwerków językowych ani grafomańskiego zabiegu jakim są "recenzje dialogowe". Jeśli recenzent potrafi zwrócić uwagę na kilka oryginalnych szczegółow płyty i świata wokół niej, to już jest całkiem nieźle.

BTW polska reprezentacja w "The Wire".
http://ha.art.pl/komentarze/1626-the-wire-agata-pyzik-o-generacji.html

W marcowym numerze 'pisma' kolejny tekst ms Pyzik o edycjach studia eksperymentalnego Polskiego Radia. Jakże to lubię.

2011-02-03T18:40:00.004+01:00

tekst na stronie Polskiego Radia o 5 kawałkach, bez ktorych nie byłoby zespołu Partia, odmienił moje życie. cytując klasyka, it doesn't get much better than this.

Off the Page

2011-01-28T19:10:00.001+01:00

Date:
Friday 11 - Sunday 13 February 2011
Venue:
The Playhouse, Whitstable
Produced by:
Sound and Music and The Wire

In February 2011, Sound and Music and The Wire present Off the Page, the UK’s first ever literary festival devoted to music criticism. Taking place at the Playhouse Theatre, Whitstable, on the South coast, this weekend-long event will feature a host of internationally-renowned critics, authors, musicians and artists discussing the current state of underground and experimental music in a programme of talks, presentations, panel discussions and workshops.

Schedule:

Friday 11 February, 7pm – 10.30pm
Doors open at 7pm
Presentation: Robert Wyatt on his favourite music
Short films hosted by BFI and introduced by Jonny Trunk: Tristram Cary on film

Saturday 12 February, 10am – 10.30pm
Talk: Ken Hollings on the post-Cageian universe
Talk: Rob Young and Matthew Herbert on the impact of musique concrète on contemporary sonic culture
Talk: Steve Beresford and John Kieffer in conversation
Talk: Kodwo Eshun on his favourite music writing
Talk: Dave Tompkins on the history of the vocoder, from its use in the Second World War to its role in the era of Auto Tune
Talk: Teal Triggs on Fanzines
Presentation: Christian Marclay
Short films hosted by Lux: Cage On Cable

Sunday 13 February: 11am – 5pm
Roundtable discussion: including Mark Fisher, Nina Power, and The Wire editors on the role of music criticism on print and the Web
Panel discussion: Salome Voegelin, David Toop, Daniela Cascella on the philosophy of listening
In conversation: Green Gartside with Mark Fisher discussing politics and cultural theory in pop culture and music
Performance lecture: Claudia Molitor, Jennifer Walshe, Sarah Nicholls on music notation

Michael Jackson, Nintendo, AIDS

2011-01-27T14:46:00.007+01:00

Christ Petit, Content

The way contemporary cultures seem to revel in the aesthetics of the mid-late ‘80s isn’t just conservative escapist disengagement or a retreat into childish nostalgia; it’s a reconsidering of the story of the forging of the neo-liberal consensus that was ushered in by Reagan and Thatcher, but also by MTV, the Roland TR-808, Michael Jackson, Nintendo, AIDS, ‘valley girls’, anime, the rise of fast-food, political correctness, the Amiga 500 and even the goddamn Rubik’s Cube. It’s not that the present is now haunted by the hazy, half-remembered ghosts of the circumstances of the ‘80s, but that these circumstances never really died. By resurrecting the ghosts of the birth of neo-liberalism we discover just how little has changed, how much of the ideology of the 1980s has remained unchallenged for the last quarter of a century. This is particularly the case with the generation under 30 who’ve grown up entirely in a world dominated by these ghosts, because looking at their origins reveals just how circumstantial they are – it places the experience of neo-liberalism, of the end of history, back into history. ”

znalezione na nowym ulubionym blogu facesonposters.blogspot.com

historia badań radiowych

2011-01-24T20:27:00.015+01:00

Dzień przed śmiercią Trish Keenan w Dwójkowej audycji "Nokturn" Bartek Chaciński i Jacek Hawryluk opowiadali o library music i jej współczesnych interpretacjach, hauntologia/Ghost Box/etc.

http://www.polskieradio.pl/6/242/Artykul/302083,Czarodzieje-tasmy-szpulowej

I przy okazji materiałów ze strony Polskiego Radia: rewelacyjny odcinek "Historii Wielkiej Płyty" Anny Gacek o polskim one hit wonder, zespole Rotary, klimat polskiej branży fonograficznej, połowa lat 90. i - zgodnie z określeniem Piotra Metza - "największe odstępstwo między realnym sukcesem zespołu a wynikami ZAIKSowymi", bardzo polecam. np, opowieść o tym, jaki przypadek zdecydował, że do dzisiaj "Na jednej z dzikich plaż" jest takim radiowym evergreenem. Otóż w momencie, gdy piosenka szczytowała na listach przebojów (LP3, 30 Ton itd.), zaczęło się w Polsce robienie badań radiowych. Stworzono wtedy bazę 300 najpopularniejszych utworów, które w najbardziej komercyjnych rozgłośniach są w nieustającej rotacji. I w tej właśnie bezpiecznej 300-tce znalazła się pieśń Rotary, tkwi do dnia dzisiejszego i tkwić będzie zapewne jeszcze długo

http://www.polskieradio.pl/6/242/Artykul/302539,Rotary-czyli-jak-zmarnowac-potencjal-zdolnych-chlopakow

see the summerland

2011-01-15T23:50:00.006+01:00

Zmarłą w piątek Trish Keenan (Broadcast) ładnie wspominają w różnych miejscach w sieci:

Nitsuh Abebe
http://nymag.com/daily/entertainment/2011/01/remembering_trish_keenan_the_e.html

Joe Muggs:
http://www.theartsdesk.com/index.php?option=com_k2&view=item&id=2880:trish-keenan-broadcast-singer-dies&Itemid=12

hypnotique:
http://hypnotique.net/2011/come-on-lets-go-farewell-to-broadcasts-trish-keenan/

Ned Raggett:
http://nedraggett.wordpress.com/2011/01/14/rip-trish-keenan-of-broadcast/

na stronie Ghost Box Records (m.in. The Focus Group czyli współautor tej płyty) można przeczytać: Broadcast are our central and primary influence and Trish's passing leaves an immense gap in our world, we owe more than we can say to her friendship and support over the years.

An enormously talented, generous and beautiful visionary has gone on ahead to see the Summerland.

2011-01-14T18:37:00.003+01:00

But Ferraro shows us, too, how alien the ’80s have become. Partly because they were recorded onto corroding media – VHS, cassette, disintegrating vessels – making the memories progressively less accessible. But also because faultlines now show in the structure of movies, the gestures of actors, that weren’t visible originally. Back in the day, Ferris Bueller and Teen Wolf felt like valid fantasies, not kitsch artifacts. By magnifying textural imperfections and failings of taste Ferraro reminds us that these imperfections are there, but that we never used to see them.

to jest bardzo ciekawa recenzja ostatniej płyty Jamesa Ferraro:

http://www.factmag.com/2011/01/05/james-ferraro-night-dolls-with-hairspray/

feat. Ariel Pink

2011-01-14T12:04:00.006+01:00

z jakiegoś powodu około-arielpinkowe produkcje + te spod znaku plaży, wakacji, polaroidów i dużej ilości narkotyków na początku 2011 wciąż brzmią dla mnie świeżo i zachęcająco. przynajmniej niektóre.

melodia i gitarowe arpeggia jak u R.E.M. circa Fables + gościnny udział Ariela Rosenberga + intrygująca rosyjska fiksacja:

I also think that in a lot of ways Russian rock has so much more to prove. There’s this intrinsic toughness that I think comes with it that some Western Rock doesn’t have. Just because they come from this seedy, underprivileged zone. I also think that Russia is really cool, because Russia is on the outside what America is on the inside. It's really seedy, and fucked up, and corrupt. It's like the innards are exposed. I like that. They’re proud of it, and wear it on their sleeve. I think that’s pretty cool. My idea of Russia is kind’ve this weird apocalypse, Troma version of America.

całkiem sensowny wywiad z Piper Kaplan na Altered Zones

2011-01-13T14:05:00.004+01:00

z Kanady takie rzeczy

2011-01-09T17:58:00.006+01:00

I jeszcze bardzo fajne podsumowanie Kasi Wolanin.

wolanin.wordpress.com

Polskie wokalistki próbują w 2011. Estetyka nu-indie znana z reklam samochodów i produkcji typu "Garden State"/ "Juno" dotarła nad Wisłę i bardzo wygodnie się rozsiadła (Paula i Karol, Janek Samołyk, Mika Urbaniak, w przypadku Marceliny -- nawet scenografia w stylu skrajnie Ikea-heimlich ) Dwie uwagi o "Tatku". 1. piosenka nie posiada refrenu 2. kompletnie nie rozumiem sensu zdań, które śpiewa Marcelina.

Muzyczno-pisarsko-blogowo-zawodowe ponadczasowe postanowienia na 2011 (kolejność przypadkowa):

- więcej tańczyć. nie tańczyłem zbyt wiele od jesieni 2007
- naprawić gramofon i wieżę CD/odtwarzacz kasetowy
- nagrać końcoworoczną składankę kasetową (zwyczaj gdzieś zarzucony w 2008 po tym, jak wysłużony Marantz porwał mi kilka kaset - patrz punkt poprzedni)
- przeczytać jeszcze raz fragmenty "Words And Music", "Nothing" i zbiór txtów o Joy Division
- przeczytać o "Another Green World" w serii 33.1/3 i "Classless" Neville'a
- upewnić się, że Basia Polańska jest zajebistą didżejką
- jeśli w W-wie jest "gruba impreza" z klimatów które mnie interesują - uk funky/post-dubstep/baile/world music/grime - to jednak na nią iść
- przeczytać w całości "Sex Revolts", "Our Band Could Be Your Life" "Sonic Warfare", "Englad's Dreaming" i "More Brilliant Than The Sun" oraz napisać o tej ostatniej - czuję że świat tego potrzebuje
- napisać o Klausie Mitffochu - j.w.
- wyrobić chociaż 1 procent ilości tekstów przetrawianych i wrzucanych do sieci przez Mariusza Hermę aka po prostu więcej pisać
- skompletować solowe płyty Beatlesów z lat 70.
- teksty pisać w edytorze tekstów, a nie bezpośrednio w CMS-ie bloga
- pomyśleć o jego nowej nazwie (tej nie cierpię od samego początku) - ideałem byłaby polska, lekko abstrakcyjna nazwa
- zrobić wywiad z Tomem Krellem
- zdobyć filmy Chrisa Petit
- nie pobić rekordu prokrastynacji z 2010 ustanowionego przez nie oddanie przez pół roku wywiadu z Adamem Repuchą
- pojechać na Unsound
- czytać więcej rzeczy anglojęzycznych, pochodzących z mniej standardowych (PFK/kilka blogów/ILM) miejsc
- przeczytac biografię Lennona
- nadrobić zaległosci z żelaznej filmowej klasyki
- zrobić coś, żeby na pytanie, co mi się podobało z nowej muzyki,
nie czerwienić się

Inne:

- zoperować kolano / wrócić do futbolu
- nauczyć się hiszpańskiego
- pojechać do Barcelony

2011-01-07T15:47:00.020+01:00

Z podsumowywania 2010 się delikatnie mówiąc wykpiłem. Koledzy blogujący za to działali i efektem całkiem ciekawe zestawienia:

Łukasz Halicki:
http://poliszmnie.wordpress.com/2011/01/07/polska-2010-inny-punkt-widzenia/

Emil:
http://stronabe.wordpress.com/2011/01/03/rok-2010-w-plytach-ktore-jeszcze-mi-sie-nie-znudzily/

http://stronabe.wordpress.com/2011/01/02/rok-2010-w-nieplytach/

Szałasek:
http://fightsuzan.blogspot.com/2010/05/2010-50-41.html

Rankingologia c.d.

Kuba Amrożewski na swoim FB wallu:
nigdy nie kumałem czemu 95% podsumowań muzycznych w tym kraju zawiera podział na "Polskę" i "świat". że tych polskich płyt jakoś inaczej się słucha? chwali się tych młodych zdolnych, jak to nawiązują i "w niczym nie ustępują", a potem tworzy dla nich specjalne getto niczym dla utalentowanych inaczej. jaką wartość ma siedemnaste miejsce w rankingu "najlepszych polskich płyt roku"? no właśnie.

Nie wiem, ale mnie to w ogóle nie dziwi. Oczywiscie na jakims poziomie jest to syndrom oblężonej twierdzy w czystej postaci, ale czy naprawdę to rozróżnienie powoduje tak dramatyczne konsekwencje, o których wspomina Kuba, oprócz takich, że krajowi artysci dostaną odrobinę więcej miejsca? Poza tym oczywiscie polskich płyt słucha się "inaczej" (w trakcie procesu słuchania dokonujemy tylu nieswiadomych kategoryzacji, to "inaczej" może odnosić się do własciwie 2 dowolnych utworów muzycznych - rozróżnienie Polska/zagranico potężnie zmienia percepcję).

Awangarda dla amatorów

2011-01-06T14:02:00.005+01:00

The Great Learning is the becoming of the community. Becoming, which is nothing but its rhythm – or more precisely: its pulse. You are invited to listen to all the tensions, alliances, conflicts, wishedfor leaderships and subversions, which all happen according to a coordinate of synchronization and de-synchronization. (...) Logically speaking, the central point of The Great Learning is a set of basic social relations happening slightly out of synch (not expressed in the score but presupposed by it).

Jesienią, gdy tylko byłem w stanie podołać wczesnej godzinie, chodziłem na odbywające się w ramach Uniwersytetu Krytycznego, seminarium Michała Libery poświęcone postaci Corneliusa Cardew. Miałem wtedy okazję słyszeć fragmenty jego monumentalnego projektu, The Great Learning, znalezione w różnych ciemnych zakamarkach internetsów - nie powiem, robiły wrażenie. W połowie stycznia wykonanie The Great Learning z lipca 2010 w Domu Pracy Twórczej W Wigrach autorstwa grupy 64 amatorów (zaledwie kilku wytrenowanych muzyków) ukazuje się w zestawie 4xCD nakładem oficyny Bôłt, skupiającej się na promocji muzyki awangardowej z tej części Europy (na koncie mają m.in. całą serię kompozytorów litewskich).

Styczniowa ofensywa tego labela przedstawia się imponująco, bo wreszcie, po wydanym dwa lata temu 4-płytowym zbiorze Eugeniusza Rudnika, doczekaliśmy się kolejnych wykopalisk z archiwum Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia:

'covery' polskich mistrzów w wykonaniu Zeitkratzera

Doskonałe liner notes u Michała Libery: patakaind.blogspot.com - jak sam pisze, płyty dostępne m/w od połowy stycznia.

2011-01-06T13:55:00.002+01:00

wasting your days, chasing some girls allright & chasing cocaine

Destroyer - Kaputt from Merge Records on Vimeo.

'will i be able to get it on vinyl?'

2011-01-05T21:15:00.010+01:00

Oto na czym w ostatnich latach polegało bycie fanem Boba Dylana:

OMG NOWY DYLAN NAJGORSZY W CAŁEJ DYSKOGRAFII, JEGO WOKALU NIE DA SIĘ SŁUCHAĆ. CZY BĘDĘ W STANIE DOSTAĆ TO NA WINYLU?

co mniej więcej opisuje mój stosunek do nadchodzącego albumu Wire. Kolejny (po np. The Fall czy Sonic Youth) ikoniczny zespół, który odkrył wygodną dla siebie formułę i działa ostatnio trochę na autopilocie (EP-ka Read & Burn / Object 47). Minutowe sample Red Barked Tree raczej nie powalają, co nie zmienia faktu, że CD z Post Everything już zamówione. Umieram z ciekawości, co też zawiera dołączona darmowa EP-ka...

***

Mój wywiad z Borysem Dejnarowiczem do grudniowego Exklusiva:
http://muzyka.onet.pl/10172,36466,1634187,1,prasa.html

'back 2 the future'

2011-01-03T19:24:00.005+01:00

avant-garde vs popular, 15-minutowy dokument o tanecznej scenie londyńskiej pod koniec 2k10

http://spinetv.net/video/future-sound-underground-electronic-music-document

traxx 2010

2010-12-22T17:54:00.011+01:00

nice beast

lubię muzykę, lubię zespoły

miło obserwować rozwój

gdy pierwszy raz usłyszałem ten numer, poczułem się jakby ktoś założył mi rickrolla - nie sposób się od tego uwolnić

kojarzy mi się ze smutnym, dubowym rnb około roku 2006 - klimaty jak "Me&U", "Say It Right", "My Love" etc.

na poziomie ideologicznym - okropne, ale "Street Feelings" (tyle że w oficjalnej wersji) ciężko uzależnia

„Pierwsza miłość – delikatność, intymność, szacunek”.

mashup z "Land Down Under" Men At Work i "Everywhere" Fleetwood Mac

jeśli chodzi o ten niespecjalnie singlowy rok - to pewnie jeden z nielicznych kawałków który za parę lat będzie funkcjonował w świadomośći ludu

swietny track, proste

przywodzi na myśl dobre wspomnienia

a może tak odrobina art-rocka?

na słuchawkach wreszcie zabrzmiało na miarę oczekiwań

Polacy przyzwyczaili juz do tego, że nie popełniają błędów

combat rock

2010-12-09T22:48:00.006+01:00

krótki youtube'owy post oczywiscie w hołdzie londyńskim "zadymiarzom". to, co się dzisiaj stało w brytyjskim parlamencie to, cytując klasyka, fucking disgrace.

2010-12-06T16:20:00.015+01:00

http://www.goodreads.com/book/show/443605.Art_into_Pop

The cuts in sport and the ongoing evisceration of music in schools is part of a wider trend in state education that denigrates any part of the curriculum that does not result in a palpable economic benefit at the end of it.

Students need a good understanding of maths, English and natural sciences to succeed in a workplace. But they also need the confidence to present to a room and a competitive streak.

These soft-skills are gained outside the classroom, through music, sport and drama. As state schools chip away at these activities, these skills will increasingly becoming the preserve of the privately educated.

The reason why politics, journalism and the media are dominated by former private school pupils is not because private schools produce students with better grades. Privately educated pupils receive a well-rounded education -- with plenty of emphasis on the arts and sports -- and all the benefits that this brings.

***

We are all in this together - frazes Davida Camerona rzucony na konwencie Partii Konserwatywnej krąży nad glowami mniej zamożnych Brytyjczyków. Już w czwartek brytyjski parlament zajmie się glosowaniem nad podwyższeniem oplaty za studia (tuition fee) do 9 tysięcy funtów za rok. A to tylko częsc niespodzianek ze strony wybranego niedawno rządu. Wszystko w związku z ogromną dziurą budżetową i gorączkowymi poszukiwaniami sposobów jej zmniejszenia. Atmosfera się zagęszcza - prawicowe media szukają winnych ]=w osobach pobierających zasilek, rencistach i "leniwych studentach", z drugiej strony konfliktu demonstracje są coraz bardziej zacięte, a interwencje policji - coraz brutalniejsze (przykladem może być nielegalne przetrzymywanie przez okolo 10 godzin protestujących studentów w centrum Londynu). Niektórzy wieszczą nawet powtórkę "zimy niezawodolenia" z 1978/1979 roku, bo po raz pierwszy od wielu lat zawiązala się wspólnota interesów między związkowcami a studentami (a slowem-kluczem tych akcji jest dobrze znany polski trademark - solidarity ).

W tej chwili przez UK przetacza się fala studencko-związkowych protestów (okupacje uniwersytetów - sporo na ten temat m.in. na leninology.blogspot.com). Oprócz okupacji protesty polegają np. na blokowaniu sklepów, należących do korporacji unikających płacenia podatków (tak jak np. w przypadku sieci Top Shop - więcej na ukuncut). Ciekawe, że wlasnie szef firmy Arcadia, do której należy Top Shop jest doradcą premiera Camerona w sprawie cięć budżetowych, a w zeszlym roku jego przedsiębiorstwa wykpily się przed brytyjskim fiskusem na wiele miliardów funtów. Fajnie, że Brytyjczycy potrafią się czasem zorganizować i jednak tę mega-hipokryzję opinii publicznej uzmyslowić.

Na marginesie tych wydarzeń artykul w "Word Magazine", cytowany przez "New Statesman" przybliża ciekawą zależnosc - w czolowce brytyjskiego popu coraz mniej jest absolwentów szkol państwowych. Bezplatne szkolnictwo artystyczne zostalo już wlasciwie calkiem rozmontowane. A przecież państwowe art-schools mają tam ogromną tradycję. Ciężko sobie wyobrazić takie zjawiska jak (post-)punk+nowa fala oraz ruch modsowski czy psychodelię bez artystycznie wyedukowanej lower middle class. Czy mialkosc brytyjskiego top40 i nuda formatu X-Factor ma cos wspólnego z procesem pozbawiania biedaków dostępu do edukacji artystycznej?

'scena off-jazzowa'

2010-11-29T01:46:00.003+01:00

scena off-jazzowa: oral history (wypowiedzi,które znalazły się w tekscie dla "Gazety Studenckiej" - marzec 2004)

Szymon Tarkowski:

Jak doszło do tego, że organizujesz festiwal WUJek?
Przyjechałem do Warszawy z Radomia. Zawsze podobała mi się scena yassowa. Okazało się, że w Warszawie też jest coś w rodzaju sceny – sporo muzyków, którzy grają fajną muzykę, są spójni. Stwierdziłem, że jeśli nie będziemy działać wspólnie, to jest mała szansa, żebyśmy się przebili. Postanowiłem zorganizować festiwal, który pokaże te zespoły jako zjawisko i może wywołać zainteresowanie, wypromować zespoły.
Zespoły, które wystąpiły na festiwalu: Wiosna, Elektrolot, Ślimak Trio, Meritum, Fotojondro, Pustki, Melancholia, Stwory Wodne Jaszczury, On Off itd.
Wcześniej w Radomiu grałem w zespole Transylwania, nie byłem człowiekiem znikąd. Ludzi z Wiosny poznałem dzięki ogłoszeniu na terra.pl. Odezwał się Tomek Hołówka, który grał wcześniej w zespole El Dupa. Okazało się, że Tomek wymyśla fajne jazzowe kawałki.
To, co gramy w Wiośnie to pewien rodzaj jazzu, odwołujący się do naszej definicji jazzu czyli muzyki, która za pomocą improwizowanej formy oddaje ducha czasu, w którym powstała. Tak mówi np. Pat Metheny, to jest muzyka, która oddaje epokę. Teraz mamy epokę, że wszystko się łączy ze wszystkim, jest eklektyzm – techno, rock, jazz, etno. Myślę, że Wiosna te wszystkie historie łączy.

Wspominałeś o scenie yassowej. Jak byś porównał te sceny?Podobieństwa są takie, że i tu i tam biorą się za to młodzi ludzie, którzy proponują własną wersję grania improwizowanego – oni nie odnoszą się do żadnych szkół, tradycji. To jest bardzo młodzieńcze granie, zbuntowane. Ale dużo nas dzieli. Tamto środowisko to jest bardziej grupa przyjaciół, która założyła 20 zespołów z tymi składami. W Warszawie to jest bardziej zróżnicowane, jest więcej muzyków, składy zespołów się tak bardzo nie mieszają.
Djazzpora to kontynuacja Galimadjazzu organizowana przez Pawła Szamburskiego. Galimadjazz robił Patryk Zakrocki.
Lista ludzi, którzy grali na Galimadjazzie i Djazzporze to po trzydzieści kilka osób – ludzie z bardzo różni klimatów. Scena yassowa to było 8-9 osób – dlatego tamto zjawisko było chyba bardziej spójne.

Macie szansę na wypromowanie siebie w mediach?
To zależy w dużej mierze od tego, czy będą wychodzić płyty. Główna różnica między sceną warszawską a trójmiejską jest taka, że oni wydawali płyty. A w Warszawie prawie w ogóle płyt nie wydają – tak jakby im nie zależało. Wiosna wydała płytę, Ślimak planuje wydać, ale np. goście, którzy grali z Galimadjazzem grają prawie wyłącznie improwizowane koncerty. Dlatego to zjawisko jest w dużej mierze nieudokumentowane. Dlatego trudniej się będzie wybić. Z Wiosną próbowaliśmy uderzać do różnych firm – okazało się, że nie ma targetu na muzykę, która nie jest popem ani melodyjnym gitarowym graniem w stylu Myslovitz. Z drugiej strony nie gramy totalnie pojebanej, undergroundowej muzyki, którą mogłaby wydać np. Antena Krzyku. Próbowaliśmy rozmawiać z Tymonem Tymańskim, ale akurat jego wytwórnia Biodro Records zbankrutowała. Cały nakład tej płyty sprzedał się u Katiushy.
Dzięki temu, że scenę udało się zintegrować (m.in. dzięki festiwalowi WUJek) dzieją się od czasu do czasu fajne rzeczy – np. składanka Sony dokumentująca tę scenę, trochę artykułów w prasie, ale to jeszcze nie jest to.
Nie ma gwiazd na tej scenie, ale jest kilka zespołów interesujących, np. Baaba, zespół Bartka Webera z Maciem Morettim na bębnach i Wojtkiem Mazolewskim na basie. Grają bardzo fajnie i też czekam na ich płytę. Jest zespół Meritum Pawła Szamburskiego. To są zespoły tworzące własny materiał, nie ograniczają się tylko do grania improwizacji ze znajomymi, tylko tworzą autorski repertuar, grają poza granicą Warszawy.
Pustki mają dużą dozę psychodelicznych improwizacji, odnoszących się do lat 60., 70, kraut rocka i łączyłbym ich z tym.
Średnia wieku na scenie koło 25-26 lat. Roczniki 76-82.

Bartek Felczak:

Co cię łączy ze sceną off-jazzową?Swego czasu zacząłem prowadzić stronę yass.art.pl czyli stronę kojarzoną z nurtem jassowym – Łoskot, Miłość. Pierwszym zespołem, który się tam pojawił byli The Users czyli super-grupa, ale potem to się zaczęło rozwijać. Muzycy byli na tyle otwarci, że grali w różnych składach, a profil strony nie ukrywam, że zależał w dużej mierze od moich gustów – on rozchodził się w różne strony, w stronę niezależnej muzyki gitarowej, w stronę elektroniki i z czasem młodsze zespoły same zaczęły się ze mną kontaktować. Sam chodziłem dużo na koncerty, czasem zagajałem i proponowałem, że mogę umieścić na stronie nagrania koncertowe czy jakieś demo, bo to jest szansa na zaistnienie. I tak też poznałem Szymona Tarkowskiego, który napisał, że chce współpracować z yass.art.pl, spotkaliśmy się też kiedyś w klubie Jazzgot, gdy siedział z Tomkiem Hołówką, saksofonistą Wiosny – oni szukali akurat muzyków i tak się często widywaliśmy w Jazzgocie, zaczęliśmy się spotykać nie tylko mailowo. Jazzgot w swojej pierwszej siedzibie na Armii Ludowej to było miejsce fermentu, gdzie młode zespoły miały szansę zaistnieć i to było wręcz programowe dla tego miejsca – stare smuty nie miały szansy. W tym jest duża zasługa prowadzącego klub Grześka Waligóry, który dawał szansę grać młodym muzykom, dobrze im płacił i dawał wolną rękę – przez ponad rok działał tam projekt Galimadjazz prowadzony przez Patryka Zakrockiego, który polegał na tym, że co tydzień urządzano improwizowane sesje koncertowe. Ze swojej strony starałem się nagłaśniać te imprezy. Patryka Zakrockiego poznałem jeszcze trochę wcześniej. Wtedy próbowaliśmy z nim i z Kamilem Antosiewiczem z ś.p. zespołu EA robić festiwal – niestety nie doszło to do skutku. Później wydałem płyty zespołowi Wiosna i zapis koncertu z Galimadjazzu. Zawsze staram się pomagać festiwalowi WUJek. Niestety dużo robisz, które niestety nie są wielkie. Fajne w tym są takie kontakty międzyludzkie – muzyka to jedno, ale układ towarzyski też jest bardzo fajny.

Prawie codziennie bywałem w Jazzgocie, Aurorze, Galerii Off – coś się działo, wszystko dopiero powstawało, był duży entuzjazm. Teraz mam wrażenie, że pierwszy entuzjazm minął. Muzycy są uzależnieni od miejsc, a te się pojawiają i znikają – te, które się pojawiają nie zawsze dają takie możliwości jak kiedyś. W Offie i Jazzgocie płacono muzykom, co niewątpliwie ułatwiało rozwój tej sceny.
W Offie odbywała się Djazzpora. Głównym organizatorem był Paweł Szamburski, także z Galimadjazzu. To jest zbliżona grupa ludzi, bliźniacza impreza – te koncerty były rejestrowane przez Galerię Off i mam nadzieję, że gdzieś są – to były unikalne nagrania, improwizowana muzyka.

Czy cechą tej sceny nie jest to, że to wszystko się dzieje w kręgu kilkudziesięciu osób, które mieszają się, grają w różnych składach, na koleżeńskich zasadach.
Niektóre rzeczy są nietrwałe z założenia – spotyka się trójka muzyków na jeden wieczór, okazyjne składy na 10 koncertów i nie ma szansy pociągnięcia tego na dłuższą metę, bo można się pogubić. Myślę, że prowadzi to do szybkiego wypalenia się tej sceny i w tym jest ryzyko.
To, co robię jest bardzo mocno ograniczone przez moje możliwości medialne i produkcyjne. Elektrolot (Daniel Pigoński, Bartek Weber, Marcin Ziętek) – wydał ich Sony Music czy Baaba (Bartek W.)

Ważną cechą tej sceny jest bogactwo stylistyczne.
TO jak najlepiej świadczy o samych muzykach, że nie ma 5 zespołów, które by grały to samo. Każda edycja festiwal WUJek to taki rozstrzał stylistyczny, że właściwie można postawić pytanie czy to jest jazz. Ale to chyba nie te czasy, żeby stawiać takie pytania – jazz jest muzyką bardzo otwartą i miksuje się z tyloma stylami, że bez sensu wprowadzać jakieś ograniczanie. Np. zespół Stwory Wodne/Jaszczury bardziej przypomina to, co robi Godspeed! You Black Emperor (amerykański indie-rock) – z jazzem ma to tyle wspólnego, że jest to jakaś otwarta pseudo-improwizowana forma. Albo Pustki, które na koncertach wraca do korzeni rockandrolla.
Kiedyś Kazik śpiewał o tym, że polski jazz to wódka i kiełbasa i to się kojarzy ze starymi jazzmanami którzy do grania podchodzą na zasadzie grania jobów. Jest taki zespół Janusza „Janiny” Iwańskiego i Milo Kurtisa Drum Freaks z Mikołajem Trzaską. Mikołaj mnie zaprosił na koncert – po koncercie byłem zdębiały, przychodzą po koncercie i się poklepują „zajebistego joba zagraliśmy” – to jest na zasadzie wchodzisz odwalasz chałturę i idziesz. Z drugiej strony domeną młodych muzyką jest zapał i zbuntowanie. Ostatnie wydarzenia pokazują jednak, że ten stary jazz to straszna konserwa, która nie ma nic wspólnego z otwartością, którą teoretycznie powinna nieść.

Scena jassowa/off-jazz
Muzycy ze sceny jassowej przyznają, że hasło yass się pojawiło, żeby się wyróżnić. Wiadomo, że jak coś jest nazwane, to istnieje. Każdy z tych zespołów (Łoskot, Kury, Miłość) gra inną muzykę – dla mnie to jest takie stwarzanie sztucznych bytów. Warszawska scena jazzowa to sztuczna szufladka – to, że muzycy mieszkają w jednym miejscu o niczym nie świadczy. Ja np. czuję wielką sympatię do Deuce’a z Łodzi czy wytwórni mik.music ze Śląska. A Warszawa to po prostu większe miasto, więc czysto statystycznie jest też więcej muzyków, więcej możliwości zagrania i to, co kiedyś Rafał Księżyk napisał z przekąsem w jednej z recenzji – masz lepszy dostęp do mediów, dzięki czemu masz większą szansę zaistnieć. Faktem jest, że się znalazła grupa ludzi w tym samym miejscu i czasie, którzy potrafili to wykorzystać i coś razem zrobić fajnego, jakkolwiek trzeba pamiętać, że każdy z tych zespołów jest czymś zupełnie innym, ich spotkania są tym bardziej wartościowe, ale na pewno nie ma szansy na znalezienie wspólnego mianownika, który by wskazywał, że to jest warszawska muzyka. Można powiedzieć, że to bazuje na jazzowej improwizacji, ale to samo można powiedzieć o środowisku związanym z bydgoskim klubem Mózg.

Koniunktura medialna Masz 15 lat i patrzysz na tych, którzy są w mediach i mówisz – to jest Babilon. Potem mija 10 lat i masz jednego, drugiego, trzeciego znajomego, który pisze do gazety, ma swoją audycję w radiu i że teraz ty tworzysz ten Babilon. Pamiętam jak niektórzy z tej sceny zaczynali np. Pustki cztery lata temu i potem dzięki Pawłowi Dunin-Wąsowiczowi pojawiła się o nich pierwsza notka w Machinie i teraz oni są młodym, ale już uznanym zespołem. Inne zespoły też zostały docenione, ale to by się nie odbyło bez pewnej przychylności prasy, choćby to, że Zuza Ziomecka z Galerii Off jest teraz naczelną Aktivista albo to, że w paru stacjach radiowych pracują ludzie o otwartych głowach nie bojący się takiej muzyki albo Bartek Chaciński w City Magazine, Jacek Skolimowski w dawnej Radiostacji. Zmienia się – np. niektórzy żalą się, że muzyka zespołu Mitch&Mitch pojawiła się w reklamie telewizyjnej towarzystwa ubezpieczeniowego, ale faktem jest, że taka muzyka jest zauważana. Nie powiedziałbym, że to jest kumoterstwo – jest pewna zmiana pokoleniowa na pewnych stanowiskach, np. ludzie związani z kulturą niezależną trafiają do agencji reklamowych i oni mają szansę pokazać coś takiego, bo oni teraz jakąś tam władzę – czy to jest dziennikarz czy art. director. I oni mogą wykorzystać piosenkę z Radia Zet albo Mitch&Mitch do reklamy. Inną sprawą jest tak, że pewna undergoundowa stylistyka stała się modą – to bywa trendy. Ale gdyby ta muzyka nie była wartościowa, to by się nie przebiła, bo to nie jest muzyka łatwa. Bo gdyby była słaba, a miała się sprzedać, to musiałaby być przyjemna i łatwa.

Ulubiony zespół
Koncerty Baaby są niesamowite z żywym instrumentarium. Poczucie humoru, energia, świetni muzycy.

Czasem potrzeba jakiegoś szyldu, żeby coś mogło zaistnieć – łatwo jest wtedy powiedzieć o jakimś zjawisku, taka jest rola tego jazzu. Festiwal WUJek pokazał, że ten off-jazz potrafi być niejazzowy, ale nazwa jakaś musi być. To się raczej wywodzi z fascynacji i podejścia. Te fascynacje nie muszą być czytelne wprost – to jest zawsze spotkanie kilku wrażliwości i każda coś od siebie wnosi.

Marcin Cecko:
Jak się zaczęła moja znajomość z tymi muzykami. Otwarty wtedy był klub Jazzgot – pierwsza lokalizacja, to było miejsce nowe, świeże, bardzo ciekawe. Tam co środę odbywały się koncerty muzyki improwizowanej, Galimadjazz, to organizował Patryk Zakrocki (skrzypce), tam występował też Paweł Szamburski (klarnet), Norbert Kubacz – to była muzyka, która wychodziła z jazzu, miała zaplecze improwizacyjne, z drugiej strony bardzo mieszali składy. Byłem zafascynowany tym pomysłem, tą muzyką. Na Nocy Poetów zaproponował mi, żebym swoją poezję wykonywał z muzyką i zaproponował tych muzyków z Galimadjazzu – pierwszy raz wystąpiliśmy trzy lata temu na dziedzińcu Uniwersytetu. Nie robiliśmy żadnych prób, prawie zawsze się zmieniał skład, to były improwizacje, to miało ciągle wiele wspólnego z ideą Galimadjazzu. To środowisko ciągle ewoluuje, jednym z bardziej znanym zespołów jest Meritum – lekko hip-hopowy skład z Pawłem Szamburskim. Mam też drugi projekt – Akryl z Norbertem Kubaczem i DJ-em Lenarem.
W ogóle nie gramy prób – musielibyśmy normalnie pracować nad kawałkami, robić aranżacje, a nie mamy na to ochoty, bo dla nas ważne jest coś żywego w zespole. Dla nas ważniejsze jest coś żywego w zespole, wolimy się raczej rzucić na główkę w przepaść i zobaczyć, co z tego będzie. Dla mnie to było bardzo ciekawe, tym bardziej że dwóch kolegów z Melacncholii gra razem w zespole Pustki (Śluz, Łukasiewicz) i są dosyć zgrani, ale nie czujemy możliwości regularnej pracy.

Inspiracje
Słuchasz jakichś zespołów, ale nie zawsze chciałbyś robić taką samą muzykę. Dla mnie wzorem jest np. Radiohead, ale oni robią muzykę rockową, a ja na to nie mam ochoty. Z drugiej strony pociąga mnie hip-hop, ale nie jestem hip-hopowcem i nigdy nie będę, ale taki żywy przekaz, kontakt z publicznością, sposób prezentowania tekstu, jaki ma hip-hop jest dla mnie w pewien sposób ideałem.

Scena yassowa/off-jazz
Scena jassowa wydawała sporo płyt, bardzo dużo zespołów. Warszawska scena jest dużo mniej jazzowa, wszyscy się strasznie mieszają, ale nie nagrywają płyt, bardzo trudno je wydać. Trójmiejski ośrodek był dużo aktywniejszy pod względem wydawniczym. Np. Pustki walczą od pół roku o wydanie płyty – ukaże się ona pod koniec marca. Staramy się kompletować materiał, Meritum będzie wydawać płytę.

Towarzyskie kontakty
Ta płaszczyzna towarzyska jest dużo szersza niż artystyczna. Warszawa jest bardzo małym miastem i ludzie się tu znają, dlatego to, że istnieją powiązania towarzyskie jest dość oczywiste.

Przychylność mediów
Bardzo często widzę koncerty, które są po prostu genialne i gdyby to wyszło na płycie to bym po prostu umarł, a to nie zostaje nagrane. To jest duży problem. Jest jakaś tam otwartość mediów, ale ona nie jest duża, a yass z kolei dużo osiągnął. To jest tak jakby porównywać starszego brata z młodszym, który ledwo skończył liceum (choć muzycy są bardzo poważni, niektórzy są już po 30-ce)
Nie sądzę, żeby to był aż taki wybuch jak jass – to ma na razie zbyt efemeryczny charakter.
Całość tej muzyki wywodzi się z jazzu i niepotrzebny jest jej tekst – Tymon chce robić piosenki z jassu i w wielu jego projektach widzimy, że chce sobie pośpiewać. W Warszawie oprócz Pustek jest mało kapel, które mają ochotę na to, żeby był tekst. To już prędzej będzie zespół, który gra ragga albo hip-hop niż goście ze sceny improwizowanej. To jest też dlaczego ta scena nie ma szansy na taki wybuch jak hip-hop – na koncertach często brak jest osoby, która by była liderem, która nawiązałaby kontakt z publiką na poziomie werbalnym po prostu. Muzyka jest świetna, ale czasem brakuje jej takiego toru myśli, który został już odkryty dawno, bo jeszcze przed antykiem.

;-)

2010-11-29T01:35:00.007+01:00

Fugazi December 28, 1987. Washington, DC. DC Space. Volume 2

Zapis koncertu Fugazi z grudnia 1987 doskonale oddaje klimat złotego wieku ruchu hardcore. Szczerość, prostota, kameralność i energia zostały skumulowane w 12 doskonałych punkowych piosenkach przerywanych żarliwymi (ale i pełnymi humoru) przemówieniami McKaye’a. Najpierw dziękuje on klubowi DC Space za organizowanie koncertów z bardzo tanimi wejściówkami za ($2 – sic!) i ten wątek „ekonomiczny” jest pretekstem do zagrania „Merchandise”. Potem lecą m.in. takie wymiatacze jak „Bad Mouth”, „Song#1”, słynne „Suggestion” czy „Joe#1”. Całość kończy absolutny hymn u-hardcore'owej młodzieży, „Waiting Room”. Na tym etapie Fugazi brzmią chwilami jeszcze bardzo amatorsko, ale dodaje to tylko uroku temu świetnemu nagraniu. Słuchając koncertu, jesteśmy świadkami narodzin legendy muzyki niezależnej.
["Zine", jesień 2004, remix 2010]

2010-11-29T01:18:00.003+01:00

Już w styczniu 2007 roku można było w internecie przeczytać o zbliżającej się nowej płycie Sidneya Polaka. Dlaczego więc wychodzi ona dopiero teraz?
Uwierzyłem w mechanizm samospełniającego się proroctwa. Wiedziałem, że jestem blisko, mam około 70% gotowej płyty, więc mówiłem wszystkim, że kończę, żeby ją po prostu skończyć. Później okazało się, że nie jest to takie proste. Intensywnie działał T.Love, kilka spraw prywatnych wybiło mnie z rytmu pracy, na nartach złamałem nogę i straciłem 3 czy 4 miesiące na rehabilitację.

W jakim sensie jest to twój w całości autorski album?
Jestem producentem tej płyty i nagrałem tam większość śladów, tzn. nagrywałem ścieżki z muzykami sesyjnymi. W miksie i nagraniu pomagali Adaś Toczko i Leszek Kamiński. Ale tę płytę zrobiłem praktycznie sam. Większość śladów klawiszowych, uszycie bitów, wokale – to wszystko moje dziecko. W dużo większym stopniu niż płyta wykonawcy solowego, który ma swojego producenta i kompozytora.

Jacy goście pojawili się tym razem?
Jest Kasia Nosowska, dancehallowy skład EastWest Rockers, jest też Pezet, który pojawia w ostatniej piosence, ale tym razem nie jest wyeksponowany jak na debiucie oraz Iza, nasza koleżanka ze Szwajcarii.

Pierwszą płytą podpadłeś wielu scenom, które raczej traktowały ciebie jako “ciało obce”.
Rozmawiałem o mojej twórczości z OSTR-em, powiedział, że mu się podoba, rozmawiałem z Sokołem, powiedział, że nie jest to hip-hop, ale ok. To samo Pele i Włodi. Pezet jest moim przyjacielem i kumplem – będę mu robił teraz jego płytę. Nie wiem, o jakich hip-hopowcach mówisz. Ciekawe, komu jeszcze podpadłem? Pewnie regałowcom – bo nie śpiewam o Jah.

Sporo na nowej płycie zapożyczeń.
Z Michałem Mareckim, współkompozytorem tej płyty, fascynujemy się tym samym – popem, hip-hopem, reggae. Nawiązujemy często do sprawdzonych wzorców, sprawdzonych patentów – np. do Manu Chao. Można powiedzieć, że “Szach Mat” to zrzynka z “Personal Jesus”, ale równie dobrze można powiedzieć, że Depeche wzięli ten riff z Johna Lee Hookera. Rymy akordy, bity to są rzeczy raczej w popkulturze wspólne. Ja z tym w każdym razie nie mam problemu. Plagiatem to na pewno nie jest.

O co chodzi w tytule albumu “Cyfrowy styl życia”?
Wymyśliłem kiedyś sobie, że to jest tak straszny wytrych, jak “chłopaki nie płaczą” - fraza, która do końca nic nie znaczy. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że to płyta o zagubieniu człowieka w przestrzeni interaktywnej. “Miłość w formacie jpg” rzeczywiście jest o tym, że stosunki między ludźmi, którzy nigdy się nie widzieli, to taka dziwna sieciowa intymność. Sam tego doświadczyłem, miałem taką koleżankę, która przysyłała mi swoje wiersze, mailowaliśmy ze sobą. Nigdy chyba się nie spotkaliśmy i to była może nie miłość, ale na pewno intymność.

“Natalia@rozsądek.pl” – ta piosenka jest z kolei tak jednostajna jak jej główna bohaterka.
To twoja interpretacja. Jest to jedyna piosenka, która nie opowiada o mnie. Wymyśliłem sobie bohaterkę jak z filmu “Amelia”, bardzo ciepłą i dobrą osobę, nieskażoną dorosłym życiem. I przychodzi na nią ten moment, że nie ma wyjścia. Rozsądek jej podpowiada, że musi iść tym ustalonym torem – praca itd. 19-letnie dziewczyny, które słuchają tej piosenki bardzo się z nią identyfikują.
Nagrałem tę piosenkę w 60 wersjach i podłożyłem wszystkie trzysylabowe imiona żeńskie, jakie są w języku polskim, także będzie można ją ściągnąć z netu w wersji Dorota@rozsądek.pl, Paulina@rozsądek.pl, Kamila@rozsądek.pl. Bez trudu wyobrażam sobie taką sytuację, że dziewczyny ściągają z netu swoją wersję.

Podejrzewam, że przykładasz ogromną wagę do tekstów.
Prawda jest taka, że im gorzej śpiewasz, tym lepsze musisz mieć teksty. Nie mówię, że Robert Gawliński ma złe teksty, ale to jest przykład faceta w Polsce, który mógłby wyśpiewać książkę telefoniczną i wyszłoby to fajnie. Dla mnie jedyny sposób na to, żeby moja piosenka była ciekawa to dobry tekst. Najpierw bardzo długo docieram do pomysłu, o czym ma być piosenka, a później długo się zastanawiam, jak ją napisać. Jak już wiem te dwie rzeczy, to samo złożenie wersów i rymów zajmuje mi pół godziny. .

Robisz research, pisząc teksty? Posiłkujesz się filmami, literaturą?
Ostatnio zastanawiałem się nad słowem Avignon, którego użył Skawiński w jakimś kawałku Kombi i rozpocząłem poszukiwania, żeby znaleźć, co to za kawałek. Albo zrobiłem piosenkę o wojnie w Iraku, która nie weszła na płytę i chciałem dotrzeć do autentycznych relacji stamtąd. Miałem sąsiada, żołnierza zawodowego, poprosiłem go, żeby umówił mnie z ludźmi, którzy tam byli. Potem zalogowałem się na jakimś forum wojskowym, żeby pogadać bezpośrednio z tymi, którzy teraz tam są. Trochę jak scenarzysta filmowy, oczywiście z zachowaniem proporcji. Czasami te moje poszukiwania wybiegają dużo dalej niż patrzenie się w sufit i czekanie na wenę.

["Machina", marzec 2009]

2010-11-29T01:14:00.000+01:00

Pablopavo: płodny, skromny i pracowity

Jak aktualnie oceniasz scenę jamajską w Polsce? Mamy do czynienia z hossą czy raczej najlepsze lata już za nią?
Trudne pytanie. Ten rok przyniósł na pewno kilka świetnych płyt – m.in. Junior Stress czy kontrowersyjna ultra rasta produkcja Ras Luty. Na pewno świetnie było w Warszawie ze 2-3 lata temu. Niestety teraz zamknięto klub Punkt, naszą bazę imprezową. Z drugiej strony, codziennie właściwie w różnych miejscach w stolicy odbywają się imprezy jamajskie, ja wszystkiego chyba nawet nie ogarniam. Z DJ Krzakiem, z którym rozkręcam imprezy, już 9 lat działamy pod nazwą Zjednoczenie Soundsystem. To najdłużej istniejąca impreza w Polsce. Jeśli chodzi o polskie reggae, to na ostatniej płycie Vavamuffin’ nagraliśmy utwór „Poland Story” będący hołdem dla klasyków polskiego reggae – Izraela, Bakszyszu. Ludzie często rozróżniają te 2 nurty – stare reggae, i nowe, cyfrowe, którego przedstawicielami jesteśmy my i np. Jamal. Tymczasem to jedna, ciągła tradycja. Reggae na całym świecie lubi gryźć swój ogon. Nie inaczej jest u nas – bez tradycji nie ma po prostu tej muzyki.
Co do kondycji polskiego reggae - odczuwalne też jest to, że ludzie mają trochę mniej pieniędzy i trochę mniej przychodzą na koncerty. My jako Vavamuffin’ jeszcze sobie radzimy, ale gramy mniej niż w poprzednich latach.

Utrzymujesz się z grania koncertów?
Tak, jestem muszę przyznać bardzo pracowity. Gdyby nie dość intensywny system pracy, nie byłoby o tym mowy, bo z płyt właściwie nie ma pieniędzy.

Dlaczego zdecydowałeś się na solowy album?
Uzbierało się trochę materiału, który nie za bardzo pasował do Vavamuffin’, a chciałem go w jakiś sposób wykorzystać.. Ten album ma dość spójny charakter – sporo na nim przemyśleń warszawskich, ale też nostalgicznych wycieczek w przeszłość.

No właśnie, nie wiem czy twój statystyczny słuchacz wie, kim był np. Darek Dziekanowski z singla „Telehon” – swego czasu mega-gwiazda polskiej piłki, która przygasła kilkanaście lat temu.
Urodziłem się w 1978 roku, w domu zawsze kibicowało się Legii, więc załapałem się na kult Darka Dziewanowskiego. Zresztą staram się swoje teksty pisać tak, żeby zawsze raz czy dwa razy ktoś był zmuszony sięgnąć do innych źródeł w celu rozszyfrowania osoby czy miejsca z danej piosenki.

A czemu album nazywa się „TeleHon”?
W mojej rodzinie jest taka tradycja, że często bawimy się w zmienianie końcówek słów, poza tym „telehon” brzmi śmiesznie, tak jakby ktoś zaciągał po czesku. W naginanie słów bawiłem się jeszcze w Vavamuffin. No i w końcu gdybym miał piosenkę nazwać „Sen” (opowiada ona o idealnym świecie wg Pablopavo – przyp. PK), to w wyszukiwarce internetowej nikt by jej nie znalazł. A tak, Telehon jest tylko jeden.

Nie ciągnie cię do większego poeksperymentowania?
Mam w planach nagranie jakichś rzeczy na podkładach jungle czy dubstep, mam też kawałek na nowej płycie zahaczający o grime. Przyjdzie taki moment, że zabiorę się za to na poważnie.

Brałeś udział gościnnie w wielu rodzimych produkcjach. Zawsze zastanawiało mnie, jak trafiłeś na płytę Hemp GRU, którzy prezentują mocno uliczną wersję hip-hopu. Vavamuffin’ nawet w swoich najbardziej chuligańskich i antypolicyjnych momentach nie przekazywało tyle agresji w kierunku stróżów prawa czy np. spokojnych obywateli.
Czuję się z tym absolutnie spójny. Po pierwsze trzeba poznać tych ludzi, żeby móc ich oceniać. Mi się podoba ich energia. Wilku i Bilon robią bardzo dużo dobrego dla dzieciaków z gorszych środowisk – czasami wręcz ciągną za uszy, żeby jakoś ułożyli sobie życie. To, że ktoś skończył studia nie czyni nikogo wcale bardziej inteligentnym. Naprawdę nie ma co się wozić.

Warszawa to w twoim przypadku temat rzeka. Na nowej płycie pojawiają się różne punkty stolicy – dworzec Wschodni czy blokowisko Stegny. Czy zgodzisz się z teorią, że ty czy Lesław czy Sidney Polak tworzycie coś w rodzaju nowej tożsamości warszawskiej? Opiewanie blokowisk i związanych z nimi inicjacji – Chomiczówki, Stegien czy Żoliborza.
Nie umawiałem się z Lesławem, którego bardzo szanuję, że będziemy seryjnie produkować piosenki o Warszawie, to po prostu naturalnie wychodzi. Dużo czasu spędzam podróżując po Polsce i żadnego miasta nie czuję na tyle dobrze, żeby napisać o nim piosenkę. Co do warszawskiej tożsamości - to rzecz w ciągłej zmianie. Naturalne jest to, że stolica przyciąga przyjezdnych, którzy wnoszą zupełnie inne wartości i estetykę – uważam, że to bardzo pozytywne zjawisko i nie podzielam szowinizmu niektórych osób, mających fioła na punkcie bycia rodowitym warszawiakiem.

2010-11-29T01:06:00.004+01:00

Łatwiej śpiewać o bzdurach po angielsku

My Guilty Pleasure, tytuł twojej nowej płyty pochodzi ze słownika fanów muzyki pop – wiesz, że coś jest skrajnie obciachowe, kiczowate, ale i tak nie możesz przestać tego słuchać. O to właśnie ci chodziło?
Chodzi o to, że coś lubisz i jest ci z tego powodu nieco wstyd, gdyż nie jest to rzecz, której słuchają twoi wylansowani znajomi. To tytuł świetnie pasujący do naszej muzyki. W przypadku pierwszego albumu „Disco Romance” bardzo często używano wobec nas tego określenia – że taka muzyka jest ich „guilty pleasure”.

A co jest twoim?
Przez długi czas właśnie italo dance było moim guilty pleasure, ale teraz już chyba nikt nie czuje się winny z powodu lubienia tego rodzaju muzyki. Ale jeśli kojarzysz Eurowizję, szczególnie z lat 80., to naprawdę mi się podoba, mimo że wiem że to nie jest najlepsza muzyka na świecie i cała otoczka jest kuriozalna.

Czy to pojęcie jednak nie straciło swojego sensu? Web 2.0 spowodowała zanik autorytetów wyznaczających gusta. Są portale społecznościowe, blogi – nie ma już charyzmatycznych postaci takich jak John Peel, którzy potrafili wylansować całe nurty. Kolejne kiedyś obciachowe nurty stają się modnymi zajawkami wpływowych środowisk – choćby Pitchforka.
Ale może muzyka z lat 90. cały czas podpada pod to pojęcie. Połowa lat 90. - Ace Of Base, Rednex, Hanson. Czasem jak słyszę ich single z tamtego okresu na imprezie w Goeteborgu nie jestem w stanie przestać się śmiać, a i tak mi się one podobają. W ogóle szwedzki pop jest pełen takich dziwactw. Niektóre gwiazdy z tamtego okresu – np. Lena Philipsson, która śpiewała piosenki disco po szwedzku to muzyka, na której się wychowałam i potem bardzo zainspirowała również Johanna Agebjorna. Myślę, że to idzie takim cyklem – style sprzed 20 lat wracają odświeżone, muzykę pop sprzed dekady uważamy za najgorszą na świecie.

Może to jest jakoś związane z tym, że ludzie, którzy są już dorośli często wstydzą się tego, czego słuchali jako nastolatkowie, natomiast czują ogromną nostalgię do lat dzieciństwa.
W moim przypadku chyba nie za bardzo. Moi znajomi nie są raczej muzycznymi geekami, są dość spontaniczni i nie zastanawiają się nad tym, czy coś już wypadło z mody. Mam całkiem zwykłych przyjaciół, którzy w ogóle nie obracają się w kręgu tzw. branż kreatywnych, to są tzw. „ normalni ludzie”. Więc raczej nie orientujemy się zbyt dobrze w aktualnej muzyce i tym, co jest modne. Natomiast mój producent Johann Agebjorn jest fanem italo disco od bardzo dawna, on się właściwie zajmuje tą muzyką od czasów szkoły średniej, co było powodem szyderstw jego znajomych. Ale dziś już chyba nikt nie robi wielkich oczu, gdy mówi, że słucha italo.

Poznaliście się w pracy?
Tak, znaliśmy się wcześniej, ale dopiero przy okazji śpiewania kolęd wyszło na to, że mamy podobne gusta muzyczne. W dodatku Johann uważał, że mam głos bardzo pasujący do jego produkcji italo disco. Tak to się zaczęło.

A czy nadal pracujecie w tym samym miejscu?
Nie i nie mogę ci powiedzieć, co to za rodzaj pracy. Muzyka to dla mnie zajęcie okazyjne, ponieważ nie lubię występować na żywo i nie mam ochoty ruszać się specjalnie z Goeteborga w celach promocyjnych. Johann natomiast chyba już utrzymuje się z muzyki, ponieważ jest też didżejem i ma naprawdę sporo zleceń producenckich.

Jedną z piosenek zremiksował dla was człowiek z Bułgarii. Myślisz, że jest szansa, że producent z Polski doczekałby się oficjalnego remiksu dla Sally Shapiro?
Jasne Johann znalazł Bogdana Irkucka przez MySpace'a. Myślę, że to najlepszy sposób na komunikację z naszym projektem. Jesteśmy bardzo otwarci na takie oferty.

Polacy patrzą z podziwem na Szwecję jako miejsce narodzin doskonałej muzyki pop. Masz jakieś wytłumaczenie, czemu tyle talentów rodzi się w kilkumilionowym narodzie?
Każdy, kto chce grać może zgłosić się do państwa i dostaje instrumenty do grania. To samo z zasiłkiem. Johann Agebjorn i ja zaczęliśmy na poważnie zajmować się projektem Sally Shapiro, gdy znalazł się na bezrobociu.

A czemu Szwedzi wybierają w większości śpiewanie po angielsku?
Angielski to język międzynarodowy więc ułatwia przebicie się, Szwedzi bardzo dobrze mówią po angielsku – mamy napisy w angielskich filmach, więc od dziecka obcujemy z tym językiem. Druga sprawa to to, że Szwedzi po prostu wstydzą się śpiewać w swoim języku, ciężko napisać po szwedzku dobry tekst. Łatwiej śpiewa się o bzdurach po angielsku, po szwedzku brzmi to zazwyczaj gorzej, więc łatwiej jest sobie zrazić szwedzką publikę.

Ale ty chyba nie uważasz, że śpiewasz o bzdurach?
No właśnie zdaję sobie sprawę, że nie jest to wielka poezja, mam pod tym względem niewielkie ambicje. Myślę jednak, że moje teksty pasują do muzyki

["machina", grudzień 2009]

bardzo miło z mojej strony

2010-11-24T03:46:00.003+01:00

Zrobiona na szybko lista polskich piosenek nieuwzględnionych przez Porcys (tak, wiem, że kilka z nich znalazło się na listach indywidualnych). W miarę nawrotów pamięci będę się starał ją apdejtować.

Maki I Chłopaki - Albatrosy
Firma - Co z tego masz
Wilson Square - People In Love
Ramona Rey - Pięknie jest
Tin Pan Alley - Mangrove Tunnel
Leonoff - Plastic Boyfriend
Kobiety - Z mieszkania nade mną
Old Time Radio - Your Voice
Lech Janerka - Rower
Marcin Czubala - Berolina
Popo - We Are Rocking
Vavamuffin - Jah jest prezydentem
Pablopavo - Telehon
Ania Dąbrowska - Nigdy więcej nie tańcz ze mną
OSTR - 1980
OSTR feat. Craig G - Brothers On the Run
Waszka G - Życie ostre jak maczeta
Supra1 feat. Little Jinder - Polyhedron
Komety - Miasto turystów
Komety - Spotkajmy się pod koniec sierpnia
Wyjebani w dobrej wierze - Dobra rada
Wet Fingers - Hi-Fi superstar
Hey - Kto tam kto jest w środku
Pustki - Wszystko jest nieczytelne
Harry Kain - Góra i Dół, Cukier i sól
PIH - Zawsze muszę coś spierdolić
Smolik & Rojek - 50 tysięcy 881
Happy Pills - NOT OK
19 Wiosen - Szpital Heleny Wolf
George Dorn Screams - 69 Moles
Von Zeit - Falujemy
Płyny - Limassol
Płyny - Indie
Płyny - Rower kosmos
Alians - Piła nocą
Noon - Hoken
Mitch And Mitch - Oh Yeah
Bad Light District - Street of Frozen Phantoms
Afro Kolektyw = Bardzo miło z mojej strony
Pono feat. Koras - Niesmiertelna nawijka ZIP Skladowa
PFK - Priorytety
Lenny Valentino - Uwaga jedzie tramwaj
Paula I Karol - Goodnight Warsaw
Strachy Na Lachy - Moralne salto
Happysad - Noc
Fisz Emade - Wiosna 86
Ścianka - Iris
Pono - Pierdolę to
Kazik - 4 pokoje
Kazik - Mars napada
Kuśka Brothers - Dzień
Kawałek Kulki - Całuj się
CKOD - Nagle zapomnieć wszystko
Hatifnats - Horses From Shelville
tres.b - Ola
Brodka - Miał być ślub
Pogodno - Pani w obuwniczym
Kevin Arnold - Farelka
Muzyka Końca Lata - Zielone oczy
SGRB - Spokój
SGRB - Geniusze
Braty Z Rakemna - Miłość
Starzy Sida - Za daleko
Meble - Sopel
Myslovitz - Acidland
Myslovitz - Sprzedawcy marzeń
Kury - Telekomunikacja
Adam Repucha - Zabierz mnie do morza
Diszobaaba - Chinese Eye

[stan na 24.11]

2010-11-24T02:04:00.014+01:00

[wyjątkowo chaotyczna ta notka poniżej. stwierdziłem, że zanim rzucę się z płaczem na fanów i popularność Tedego, dam jednak re-listen jego produkcjom z wczesnych lat dekady, one oferują nową perspektywę, a mówiąc wprost - słuchany pewnie pierwszy raz w całości S.P.O.R.T. bezproblemowo mnie nawrócił w szereg wyznawców TDF-a. mój stosunek do postaci Granieckiego błyskawicznie się ocieplił, no, ale wciąż...]

Po prostu podziękowałem jej za współpracę (Tede o rozstaniu z Weroniką Rosati)

Ten styl życia nie jest dla ciebie / ja to jebię / bo styl życia dla mnie.

Racja, Jacku Graniecki, bo...

Podobnie jak w przypadku 90'sowego rankingu Pitchforka i "Gold Soundz", pytanie, czy kawałek Tedego, wybrany przez Porcys na 1 miejscu polskich piosenek, jest faktycznie najlepszym polskim singlem lat zerowych jest bezzasadne. "Jak żyć" nie jest najlepszym rodzimym trackiem dekady - on tą dekadą JEST.

Jednym z powodów, dla którego ciężko mi było się do tej pory ekscytować Tedem jest to, że codziennie po wyjściu z domu spotykam dziesiątki Jacków Granieckich. Dawid Batko, 'król dopalaczy'i lamentujący na antenie TOK.FM na temat 'polskiej mentalności' (w przerwie między obligatoryjnym byciem chodzącym uosobieniem 'pozytywnego podejścia') omawiany tutaj raper są dla mnie po prostu momentami nie do odróżnienia. Podobnie jak biegający po BUWie chlopaki z kodeksami prawniczymi i czołówka polskich aktorów i najbardziej kasowi sportowcy i gwiazdy młodzieżówek politycznych oraz samorządów studenckich. "Jak żyć" wpisuje się idealnie w celebrycko-karierystyczne 'ustawienia systemowe'.

Z czym jeszcze kojarzyl mi się Tede? Z miejscówkami z dużą ilością połyskliwego metalu i szkła i spędzającymi tam czas znudzonymi sobą, rozdartymi między konserwatywnymi wartosciami a bogatym wyborem stylów życia, parami. Z życiem na hardkorze polegające na robieniu z Warszawy toru wyścigowego dla głośnych motorów. Z TVN Turbo (przecież każdy normalny facet interesuje się samochodami). Z zawodami strongmenów. Z fast foodem. Z prozą życia w polskich miastach XXI wieku, których mlodzi mieszkańcy próbują pogodzić swoją kulturowo odziedziczoną wódczaną przasnosć i sentymentalizm z przyniesionymi przez globalizację ofertami i obietnicami i ze swiadomoscią wyscigu, 'poszerzonego pola walki' (ten tak silny w tekstach Tedego element wspólzawodnictwa, który rozciąga się przez wszystko - od pozycji w męskim stadzie, przez popularnosc, ilosc i stopień zdolnosci do poswięceń ze strony fanek, skillsy raperskie, stan portfela po bardziej lub mniej zdaniem rapera fajny styl życia itd.).

Z drugiej strony im bardziej Graniecki, ta zawsze all cheerful postać z kreskówki nawija o tym, jak jest wyluzowana, tym bardziej przypomina mi się ten nieszczęsny wywiad dla TOK.FM, gdy każde kolejne pytanie dziennikarza bylo jak zejscie po spirali, odslaniające cholernie przygnębionego/przygnębiającego goscia.

Na wybitnym albumie S.P.O.R.T. (2001) Tede we wdzięczny sposób obrazuje taką wlasnie rzeczywistość - marzenia, myśli, rozterki i przekonania chyba każdego tłustego buraka w tym kraju ("Dyskretny chłód", "Wyścig szczurów", "Ona jest szmatą", "Baunsuj ze mną", "833.33 PLN"). Graniecki uzupelnia glówną os tej plyty o (wzbudzające we mnie autentyczną sympatię) renesansowe motywy autotematyczne ("Dokładnie tak") i swietnie nadające się do staro-machinowej rubryki Rozszyfrowywnie obrazki obyczajowe ("Mróz"), w końcu oferując błyskotliwy Bildungsroman ("Zawieszka") oraz jeszcze, bez obciachu anytycypując scenę rocka patriotyczno-powstańczego ("A pamiętasz jak"). Tę literacką różnorodność popierając najlepsze, jeszcze mocno eskperymentalne i zaskakujące bity! Technicznie jest to album perfekcyjny - jesli chodzi o nawijkę Tede góruje nad resztą polskiej raperni w sposób absolutny.

NOtes (2004), z którego pochodzi "Jak żyć", jest już pozycją klasycyzującą - głębokie, "tłuste" soulowe/r&b/funkowe podkłady plus wchodząca już nuta smutku która zdominuje latach h-h (oraz hip-hopolo) w następnych, i swagger a la Jay-Z - zazdrość hejterów, życie na hardkorze, sukces, pieniądze, fanki. Wszystkie te motywy sumuje porcysowy nr 1 na Polskę - ten beat a la "1 Thing" i seduktywny głos "pani Zdzisławy" - na serio jednak nadające się do wielokrotnego odtwarzania (i w przeciwienstwie do innych utworów z top10 rankingu - "jak żyć" mialo faktyczny popowy impact). Mamy taki nr 1 dekady, na jaki sobie zaslużylismy.

2010-11-14T19:57:00.007+01:00

Tym razem o innym "Wire". Męski klub w "prestiżowym" muzycznym magazynie ostro zdenerwował pewną blogerkę:

Such an exchange typifies the dynamic that underpins The Wire: as self-anointed chronicler of the global musical underground its relationship with pop music is at best ambiguous, and at worst reeks of an adolescent, male, Puritan hostility. It is the trained revulsion of boys to pink glittery things and dolls, transferred to the arena of music in which ‘pop’ is associated with those weak feminine qualities of consumption and pleasure. So boys are encouraged to make loud obnoxious noises in the sandpit with their toy trucks. So these boys grow up into Noise musicians who put black bags over their heads when they play (Vomir, issue #322) in order to further isolate themselves from the ‘socialisation’ of modern life – an almost comically solipsistic response to the world. Then again, I write this a woman – a person who has been socialised all her life into the “care work” which is supposedly a woman’s highest duty, and I find that I do care. Socialisation, per se, doesn’t strike me as a bad thing. It makes us human beings: aware of and responsible to the lives of others. It is pleasurable to care. Perhaps there are men out there who really do wish we could instead exist with bags over our heads, or be dragging each other into the woods and roaring loudly and thumping our chests at all times of the day and night – fuck civilisation, fuck it, yeah, it’s so oppressive, it’s just like my mum – it certainly feels that way when I read The Wire.

Cynk: Agata Pyzik/Twitter

make a big bad noise and fuck off

2010-11-12T18:43:00.005+01:00

JS: It seems to me that, it's not that kids these days don't have problems, as some of them have quite severe problems. But punk was a product of scarcity and focus. There's so much material available on the internet, there's so much stuff out there, so how do you make it mean more than a few people writing something on a blog? How do you concentrate it? How do you bring people together? How do you create scene or something greater than just a few groups or whatever?

Pop music has become a victim of its own success. When I started writing about pop music, it wasn't really seen as a very good thing to do. My parents were appalled. But now its a viable career option. When I worked at Sounds, pop was very much in the margins, and we could do whatever we wanted, and we threw together a magazine that nobody upstairs really cared about as long as we made money, and that's what was great about it. But now everything is niche marketed and strategised. And that's what I like about the records on the comp. It's not like a stylist has told the Weirdos what to wear. They're putting something together. They've got things to say, and they're saying it in a very powerful, concentrated form. And that's part of what music's about, certainly if you're talking about punk rock. State your point clearly; make a big bad noise and fuck off.

Jon Savage w wywiadzie z okazji nowej kompilacji, tym razem archiwizującej scenę kalifornijskiego punka w wywiadzie dla Quietusa.

A co do składanek, jaram się tym

Kompilacje/mixtape'y/podcasty to zdecydowanie najlepszy format do obcowania z grajmem, a ostatnio nie mam specjalnie czasu/motywacji do uważnego sledzenia dokonań sceny londyńskiej, więc chętnie się zapdejtuję.

2010-11-12T02:11:00.005+01:00

For Christ's sake, you, play the fucking song already....

A rzeczonym songiem jest

The cadillac stood by the house
And the yanks they were within
And the tinker boys they hissed advice
'Hot-wire her with a pin'
We turned and shook as we had a look
In the room where the dead men lay
So big Jim Dwyer made his last trip
To the home where his father's laid

Fifteen minutes later
We had our first taste of whiskey
There was uncles giving lectures
On ancient Irish history
The men all started telling jokes
And the women they got frisky
At five o'clock in the evening
Every bastard there was piskey

Fare thee well going away
There's nothing left to say
Farewell to New York City boys
To Boston and PA
He took them out
With a well-aimed clout
He was often heard to say
I'm a free born man of the USA

He fought the champ in Pittsburgh
And he slashed him to the ground
He took on Tiny Tartanella
And it only went one round
He never had no time for reds
For drink or dice or whores
And he never threw a fight
Unless the fight was right
So they sent him to the war

Fare the well gone away
There's nothing left to say
With a slainte Joe and Erin go
My love's in Amerikay
The calling of the rosary
Spanish winde from far away
I'm a free born man of the USA

This morning on the harbour
When I said goodbye to you
I remember how I swore
That I'd come back to you one day
And as the sunset came to meet
The evening on the hill
I told you I'd always love
I always did and I always will

Fare thee well gone away
There's nothing left to say
'cept to say adieu
To your eyes as blue
As the water in the bay
And to big Jim Dwyer
The man of wire
Who was often heard to say
I'm a free born man of the USA

2010-11-03T23:57:00.006+01:00

We Call It A Sound Animated Ampersand 2010

Pusta plaża, kawiarnia, lotnisko

Raz na jakiś czas wpadam w totalną euforię, w momencie, gdy polscy artyści, tak jak We Call It A Sound, pokazują, że potrafią wypracować oryginalną ekspresję, tak trudną do zdefiniowania, bez jakiegokolwiek epigoństwa. I to jeszcze przed dwudziestką.
Supermodna, bo zbieżna czasowo z imionami wielu zagranicznych projektów nazwa poznańskiej formacji (te wszystkie zespoły z „We”, czasownikiem i wykrzyknikami – We Have Band, You Say Party We Say Die!!!, We Are Wolves, polski festiwal taneczno-elektroniczny We Have Sound etc.), na szczęście jest mylna. Sądzę zresztą, że to puszczanie oka. Jasne, że są to kolesie zorientowani w tym, co modne, ale na pewno nie jest ich największym marzeniem użycie cowbella, żeby było bardziej nowojorsko. Niespełna 20-letni młodzieńcy z We Call It A Sound nie silą się na granie dance-punka i celowanie w stylistykę ukochaną przez blogi z remiksami, mimo że po raz pierwszy można ich było usłyszeć dzięki zwycięstwu na imprezie Coke Fresh Sounds, stargetowanej na tę właśnie, blogo-oblataną, „szukającą epickiego rozpierdolu” (urażonych odsyłam do filmów o Hitlerze i Jadłodajni na YouTubie), 20-letnią publikę. Na pewno jej jednak nie schlebiają.Prowadzący grupę bracia Filip i Karol Majerowscy prezentują wrażliwość, której w polskiej muzyce niezależnej sobie nie przypominam. W przeciwieństwie do swoich rówieśników, choćby Kumki Olik, ominęli okres fascynacji garażem, najprostszymi emocjami i hegemonią rockowych środków wyrazu (gitara, perkusja, darcie mordy). Porwali się na te bardziej wyrafinowane - delikatne gitarowe arpeggia, syntetyzatory, klawisze, automaty perkusyjne i rozsądnie dozowane instrumenty dęte. Zdjęcia promocyjne We Call It A Sound wskazują na mentalne pokrewieństwo z okularnikami z Hot Chip, czujnymi alchemikami mieszającymi w intrygujących proporcjach indie-pop, soul i elektronikę. W przypadku Polaków ilość pierwiastków tanecznych jest jednak śladowa, ale nie widzę powodu, dla którego nie miałoby się to w przyszłości zmienić. We Call It A Sound wpisują się w tradycję miejskiej melancholii – od swingowych croonerów z Sinatrą na czele przez Briana Ferry, ścieżkę dźwiękową do Blade Runnera, Marka Hollisa i Talk Talk, The Blue Nile ("Beach House” kojarzy mi się bardzo mocno z najbardziej smutnymi fragmentami Hats), kontynentalny avant-pop, aż po delikatne odmiany dubstepu i ostatnie płyty Radiohead i Thoma Yorke'a. No i super modnych The xx.

Dużo tych skojarzeń, ale klimat Animated jest trudny do uchwycenia. O ile melancholia w wykonaniu lansowanych jakiś czas temu Hatifnats opierała się na 2-3 patentach, dużej ilości gitarowej mgły i i wyrazistym wokaliście, który za bardzo nie wie co ze swoim darem dalej zrobić, to WCAIS są nieoczywiści. Nie widzę jasnego przepisu, według którego robią ten swój minimalistyczny anemiczny sound. Owszem, panowie potrafią zamulić, ale jednocześnie patenty takie jak wejścia klawiszy w „To The Airport” to klasa światowa. Choć nie mam pojęcia, np. o czym śpiewają bracia Majerowscy, ale być może urok Animated opiera się o roztaczaną przez muzykę WCITAS aurę solipsyzmu, zmęczenia i melancholii - coś jak Junior Boys w wielkim mieście, tylko bez 2-stepowych bitów (ze słabszą produkcją, melodiami i wokalami, ale przy Junior Boys to nie wstyd), coś jak niektóre miejskie obrazy Hoppera. Nawet tytuły piosenek "Random Ambient", "Coffee Break", "Life In Suitcases" i wspomniane "To The Airport" promieniują taką właśnie aurą. Gdzie ci smarkacze złapali tego bakcyla? Bo chyba nie w orkiestrze strażackiej, w której w latach szkolnych pogrywali.

["Lampa", maj 2010]

Sajt prodżekts / Found 0bjects

2010-11-03T23:12:00.013+01:00

1. W #64 "Notesie Na 6 Tygodni" do przeczytania mój wywiad z Michałem Liberą. PDF do ściągnięcia +TU. Już jutro na Mokotowskiej 65 w wersji materialnej.

2. Jakiś czas temu dołączyłem do zespołu tego bloga

i tego projektu

Jakieś bardziej spektakularne efekty tych transferów mam nadzieję już wkrótce.

3. A to moja recenzja OMD dla Interii (oraz kilka innych do znalezienia w archiwum serwisu)

http://muzyka.interia.pl/plyty/recenzje/news/muzeum-nowoczesnosci,1551390,5620

4. W listopadowej "Machinie" do znalezienia także obszerna recenzja nowego V00 V00

5. Całkiem jaram się podsumowaniem dekady Porcys - 100 najlepszych polskich albumów+singli, fiu fiu...Tutaj będę twitował na jej temat http://twitter.com/search?q=%23dekadaporcys#search?q=%23dekadaporcys

2010-10-27T01:22:00.003+02:00

Bad advice! You motherfuckers gave me bad advice!

chess is the better game, yo

2010-10-24T19:47:00.013+02:00

Powrót na corner, czyli mój nieregularny fanowski cykl poświęcony najlepszemu serialowi ever. Ponieważ zdałem sobie sprawę z tego, że nie mam szans zanalizować The Wire tak wnikliwie jak zrobił to Alan Sepinwall, to ogranicze się na razie do niezdarnych acz krótkich peanów, popartych w punkt celnymi przemyśleniami Sepinwalla.
Mini-wykład D'Angelo o grze w szachy to chyba moja ulubiona (i zapewne nie tylko moja) scena z 1 sezonu i top 5 całości

Tak komentuje ją Sepinwall:

...then the chess scene, where he schools Bodie and Wallace on both the game (chess) and The Game (drugs) is the moment when I realized that I was looking at someone -- and something -- very special here. Not only does the chess/drug metaphor work, but it shows how well D'Angelo understands the rigged, unchangeable nature of The Game, and how deep this series intends to go.

A więc wizja 'filozoficzna', ale też meta-komentarz na temat telewizyjnej formy, jaką jest serial policyjny:

Bodie and Wallace using the chess board to play checkers -- a fine game, but a simpler one where it's easy to play in a relaxed, reactive fashion -- are standing in for every TV crime drama that preceded "The Wire." They had the same pieces at their disposal, but they chose to play an easier game with more instant gratification, where David Simon and company are in this for the long haul, setting up pieces for moves that we won't get to see for weeks or months or, in some cases, years. The pieces are not interchangeable; each one has its own unique role to play on the board, and each one's actions affect what happens to every other piece. And if you stick around for all those moves, it'll be clear that, as D'Angelo says, chess is the better game, yo.

Propsy ode mnie dla D'Angelo: wszelkie 'gry karciane' (łącznie z hazardowymi), rpg i zabawy strategiczne raczej potwornie mnie nudzą - tylko szachy i pilkarskie menadżery uruchamiają mojego wewnętrznego nerda.

Od razu przypomniałem sobie też, że niewiele gorsza jest sekwencja, w której młody Barksdale wygłasza ten oto krótki wyklad z ekonomii politycznej:

Double Bummer

2010-10-22T23:41:00.013+02:00

- 1988, the year that America was still a Reagan-nation - z wkładki do wydania CD Daydream Nation

Rówiesnik slynnego albumu Sonic Youth z obrazem Gerharda Richtera na okladce, debiut grupy Bongwater (o której zresztą dowiedzialem się wiele lat temu z polecenia Kim Gordon), album Double Bummer to plywający w chaosie i niesformatowanej psychodelii anarchiczny indie-rock. Po prostu nic nie krzyczy "amerykański underground rockowy lat 80." bardziej dosadnie niż Double Bummer. Nieopierdalające się i - jak juz nadmienic zdążylem - kompletnie anarchiczne, psych-jamujące granie, covery Beatlesów, Johnny'ego Casha i "David Bowie Wants Ideas". Swobodny strumień motywów, i pol-kompozycji jest na Double Bummer dużo bardziej kopiący niż np. Double Nickels On The Dime (mimo że po wielu latach prób ostatnio dotarlo do mnie, czemu ten album ma prawo cieszyć się takim kultem). Nie wiem w każdym razie, jak wielkim spryciarzem trzeba być, zeby nagrać cos tak niechlujnego i zajebistego jednoczesnie. Slanted & Enchanted to przy Double Bummer szczyt precyzji i perfekcjonizmu. No i jesli chodzi wplyw twórczosci Bongwater - echa tej plyty będą się przewijać przez wlasciwie calą dyskografię Sonic Youth w następnej dekadzie. Szczególnie w utworach, w których gwiazdą jest żeńska częsć indie-rockowej 'instytucji'.

2010-10-15T12:02:00.004+02:00

Armia Freak Ampersand
3,5/5

Formacja Tomka Budzyńskiego to chyba jedyna wciąż żywa legenda polskiego rocka – w tym sensie, że jej kolejne wydawnictwa artystyczne są wciąż interesujące i nie ma mowy w tym przypadku o odcinaniu kuponów. Freak to już 14 studyjny album Armii. Lider projektu dawno nie zgromadził wokół siebie tak mocnego składu. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów pojawił się na krążku Armii m.in. Robert Brylewski. Słychać także Sławomira Gołaszewskiego i 21-letniego Marka Pospieszalskiego ze słynnej muzykującej rodziny. Armia anno domini 2009 śmiało zapuszcza się w mroczne i duszne rejony jazzowo-hardcore'owo-progresywnorockowe, wzbogacając to o spokojne, neo-folkowe pasaże czy wzniosłe partie instrumentów dętych, akordeonu oraz dla kontrastu free-jazzowe gonitwy. Patroni tej płyty – King Crimson, John Zorn i punkowcy z The Ex – są też dobrą wskazówką stylistyczną. Jedyne co mi przeszkadza to daleki od doskonałości angielski Budzyńskiego.

["Machina", jesień 2009]

2010-10-14T15:47:00.002+02:00

Muchy Notoryczni debiutanci Sony Music

Debiutancki album Much (2007) dostarczył kulturze polskiej wielu świetnych piosenek. Oczekiwania przed następcą Terroromansu nie mogły być więc małe. Mimo to nie czuć żeby Notoryczni debiutanci powstawali pod presją. Nie zauważam na tej płycie prób usilnego zadziwiania świata. Nie ma wpadek, jest za to dużo przemyślanych kroków i spójnej selekcji materiału. Kwartet dobrze wie, czym zamierza być. Muchy wciąż grają surowy, ale melodyjny, błyskotliwie zaaranżowany, gitarowy pop. Tym razem bardziej melancholijny i jednak mniej przebojowy. Michał Wiraszko jako tekściarz nie przespał ostatnich 2 lat i również pod tym względem jest dobrze. Co najmniej kilkanaście wersów wydaje się nadprogramowo intrygujących. Jeszcze jeden plus należy się za popkulturowe aluzje i cytaty. Ja wyłapałem min. nawiązania do Bowiego, Świetlickiego, Arctic Monkeys, Niewinnych czarodziejów Wajdy, Thorgala, Beksińskiego. Oczywiście pojawia się też Facebook. Lubię to.

["Machina", marzec 2010]

2010-10-14T15:19:00.004+02:00

Pawilon Moda na sukces Biodro 2010

Wymaga poświęceń

Dawno już nie dałem żadnej polskiej płycie tylu szans, co drugiemu albumowi trójmiejskiego Pawilonu. Niewykluczone, że zachęcił mnie do tego gruby plik materiałów promocyjnych przysłanych przez label Tymona Tymańskiego, tak jakby właśnie w Pawilonie upatrywał on kandydatów na zbawców krajowego rocka. Miałem też umiarkowanie pozytywne wspomnienia z odsłuchu ich debiutanckiego materiału z 2008 roku Retromantik. W każdym razie katowałem Modę na sukces przez bity miesiąc, słuchając tej płytki w różnych formach, konfiguracjach, przy różnych poziomach głośności, stanach skupienia i trzeźwości. I co? Nadal nie pamiętam z tej płyty ani jednej melodii, ani jednego tytułu, nic poza ogólnie zdefiniowanym gitarowo-transowo-popowym klimatem.
Nie odmawiam tej płycie wartościowych elementów. Ale są to przeważnie wyizolowane motywy, rozrzucone po całej długości krążka, zbyt od siebie odległe, żeby składały się na choć jedną powalającą piosenkę. Zamiast całościowego zachwytu, moje słuchanie Mody na sukces wygląda tak: w jednym utworze podoba mi się tekst, w drugim krótkie złamanie melodii w zwrotce, w trzecim krautrockowa motoryka. Przyjmuję do wiadomości, że gracie panowie piosenki, w których są melodie. Szkoda, że miłość do nich musi wymagać tylu poświęceń. Wydaje mi się też, że słyszeliście o takich grupach jak Sonic Youth, Spoon czy Kobiety. I chcecie być jak oni – fajnym gitarowo-popowym zespołem pozwalającym sobie na nie do końca radioprzyjazne kompozycje. Ale poza fascynacją avant-rockiem prosiłbym o choć jedną rozklejającą kombinację akordów w stylu „Incinerate”, „Sister Jack” albo „Promienia”. Podobają mi się teksty Mateusza Szulca (choć z kolei ciężko mi szaleć za jego wokalem). W przeciwieństwie do debiutu nie ma tu najmniejszej spinki na publicystykę. To w ogóle nie są teksty o czymś konkretnym, natomiast dawka pesymizmu zabijanego ironią jest w nich potężna. I z rzadka, jeśli te liryki trafią na dobrą melodię – tak jak w obu częściach „Lekkości” - zyskują moc.
Optymistyczny scenariusz mojej relacji z Modą na sukces zakładałby, że do czynienia miałem z klasycznym growerem, albumem, którego doskonałość olśni mnie po odpowiednim okresie karencji na półce z niesłuchanymi płytami. Ale nie wierzę, że to ten przypadek. Miesiąc słuchania, a potem spinka, żeby mieć cokolwiek do powiedzenia na temat tych piosenek i nic. Są po prostu albumy będące czymś więcej niż suma ich elementów. Z Modą na sukces jest dokładnie na odwrót.

[Lampa, kwiecień 2010]

2010-10-14T15:13:00.002+02:00

Sza-za Przed południem, przed zmierzchem Lado ABC 2009

Przed południem, przed zmierzchem to tytuł przedstawienia Piotra Cieplaka pokazywanego w łódzkim Teatrze Nowym. Muzykę do spektaklu stworzył duet muzyków znanych z warszawskiej sceny jazzowo-improwizowanej, Paweł Szamburski i Patryk Zakrocki.
Album podzielony jest na dwie części. Pierwsza płyta Przed południem zawiera jak można się domyślać bardziej żywiołowe dźwięki oraz sporą ilość budującej tło elektroniki. Przed zmierzchem to spokojniejsza muzyka, rozpoczynająca się od dwóch 10 minutowych leniwych improwizacji, a przy następnych indeksach napięcie z rzadka tylko wzrasta. We wkładce do płyty muzycy wyjaśniają szczegółowo swój proces twórczy, polegający na szukaniu tematu, przetwarzaniu go przez elektroniczne urządzenia i wzajemnym słuchaniu – nie miejsce, żeby go dokładnym przytaczać. W każdym razie obaj z tym, co wypływa z ich instrumentów (w przypadku Szamburskiego – klarnetu, Zakrockiego – skrzypiec), dokonują niestandardowych zabiegów.
Nazwa duetu żartobliwie nawiązuje do jednej z największych gwiazd polskiej muzyki rozrywkowej lat 90., ale mało tu zabaw z popem w stylu innych gwiazd z wytwórni Lado ABC – choćby Baaby czy Mitch And Mitch. To dość precyzyjnie rozwijające się kompozycje, o niewątpliwym wizualnym, nastrojowym czy wręcz poetyckim potencjale. Jeszcze jedno – cały czas słyszę w pomysłach Szazy echa żydowskiej muzyki. Nie wiem, czy to skojarzenie (obaj panowie udzielali się w formacjach nawiązujących do tradycji muzyki klezmerskiej) rzeczywiście jest adekwatne do tematyki przedstawienia i czy nie jest echem tego, że projekt ma charakter kuratorski, jako część większej całości, i w końcu że projekt ma miejsce w Łodzi – mieście od kilku lat przypominającym sobie o swojej przeszłości. Mi w każdym razie najbardziej na tej ścieżce dźwiękowej podobają się wycieczki w stronę mniej oczywistych form, muzyki kameralnej czy ambientu. Gdy po progresji nut zapala się żarówka z napisem „muzyka żydowska”, jest trochę mniej interesująco.

["Lampa", jesien 2009]

2010-10-14T15:08:00.002+02:00

Olo Walicki Trauma Theater. Theater Der Liebe OWA 2010

Subtelna trauma

3 lata po płycie dedykowanej językowi kaszubskiemu ex-yassowiec Olo Walicki wraca z kompilacją zawierającą muzykę, którą napisał między 2003 a 2007 rokiem na potrzeby spektakli Ingmara Villqista (pod tym pseudonimem ukrywa się polski dramaturg Jarosław Świerszcz). Trauma Theater wydaje się dobrze oddawać klimat sztuk reżysera, zestawianego (chyba nie tylko na podstawie skandynawskiego pseudonimu) z twórczością Ibsena i Ingmara Bergmana. Walicki sprawnie porusza się między neoklasycznymi pieśniami religijnymi, pianinowymi interludiami, jazzowymi miniaturkami i musicalową balladą, to zaś przeplatane jest depresyjnymi, śmieszno-strasznymi, pełnymi obsesji dialogami aktorów. Miks tych dwóch elementów potwierdza klasę Walickiego jako kompozytora. Kilku momentów funkcjonujących samodzielnie, bez dialogów, nie powstydziliby się brylujący na łamach Pitchforka post-rockowcy czy ambientowcy. Szkoda tylko, że Walicki konsekwentnie unika tutaj bardziej radykalnej elektroniki. Być może tak przesiąknięte trudnymi emocjami sztuki mogłaby zostać zobrazowane cyfrowym chłodem. Ale to tylko gdybanie. Odsłuch całości Trauma Theater jest najlepszą wizytówką dramatów Villqista, jaką jestem w stanie sobie wyobrazić. Druga płyta składająca się na kompilację to DVD z fragmentami przedstawień Villqista skomentowanych muzycznie przez Walickiego.

2010-10-14T14:47:00.004+02:00

Taken By Trees East Of Eden Rough Trade
3,5/5

Victoria Bergsman (ex-The Concretes) w 2007 roku rozpoczęła karierę solową pod pseudonimem Taken By Trees. East Of Eden to jej długogrający debiut, zupełnie różny od nijakiego materiału zaprezentowanego dwa lata temu na EP-ce Open Field. Tym razem Bergsman kontynuuje wątek world music, ostatnio dość częsty w muzyce pop naszych sąsiadów zza Morza Bałtyckiego – wystarczy przypomnieć wakacyjne kolaże Air France czy dubowe krajobrazy Studio (połowa tego duetu, czyli Martin Lisvik, jest zresztą producentem East Of Eden). Bergsman nagrywała swój album w Pakistanie. Stąd pewnie aranżacje nawiązujące do tradycyjnej pakistańskiej muzyki, które przegryzają się z charakterystyczną dla wokalu Bergsman delikatnością i melancholią. Niespodzianką jest też utwór „My Boys” - czyli cover „My Girls” Animal Collective, zagrany w sposób nie pozbawiony zupełnie racji bytu.

["Machina", październik 2009]

2010-10-14T14:36:00.002+02:00

CNC No Mood EP DRAW 2009

Neo-klasyczny materiał z solowego debiutu Borysa Dejnarowicza, Divertimento (2008) powstał z zainteresowań takimi stylami jak minimalizm, ambient i wyrafinowany harmonicznie pop. Był próbą połączenia tych stylów z funkcjami medytacyjnymi. Sukces okazał się połowiczny, ale autorowi należy się dyplom za wzniecenie dyskusji w łonie potwornie przewidywalnej sceny niezależnej.
Zamiast orkiestrowego instrumentarium, panowie powrócili do przyswojonego dobrze oręża w postaci gitar i klawiszy. Otwierające zestaw nagranie tytułowe to głęboko skompresowana new age'owa plama klawiszy, leniwy bit perkusyjny i tęskny zaśpiew, który wzmocniony zostaje wejściem mocno przesterowanej gitary. Ilość warstw gitar i efektów może wywoływać wrażenie chaosu, który jest jednak okiełznany. „Plot Device 1” - 1 z 3 utworów o tym tytule prezentuje zabawę w pocięty motyw gitarowy. „Magenta Ants” to bitelsowska melodia i obieg melodyczny powtórzony do znudzenia – utwór trwa 7 minut, a z angielskiego tekstu niewiele da się usłyszeć (wycofanie wokalu to hołd dla co głośniejszych odmian shoegaze'u). Życzyłbym jednak wszystkim polskim zespołom indie tak ładnych melodii. „Plot Device 2” to kolejne 1,5-minutowe interludium, szumiący morski ambient – w kreowaniu takich klimatów duet Dejnarowicz-Maciejewski jest rewelacyjny. 5 indeks to „Vegas” - mój ulubiony utwór na tej EP-ce. Rozplanowanie poszczególnych elementów w tym utworze jest naprawdę brawurowe – mamy tu nie tylko marzycielski zaśpiew gościnnie się udzielającej Ani Stanisławskiej, ale też np. filmowe smyki (jak podejrzewam, wydobywane jednak w warunkach studyjno-komputerowych) i przesterowaną gitarę oraz syntetyzator. Tak perfekcyjnie sennego brzmienia na polskiej scenie gitarowej próżno szukać. „Plot Device 3” to znów klawiszowa mgiełka, sklejająca odrealniony klimat EP-ki. „Xenility” to zaś radość dla szukających eksperymentalnych krańców sceny indie-rockowej – snujący się leniwie śpiew zatopiony w magmie wybrzmiewającego przesteru. W ogóle większa część partii gitar na tym mini-albumie wywołuje dokładnie to uczucie – chęć fizycznego zanurzenia się w dźwięku.

["Lampa", luty 2010]

2010-10-07T16:40:00.006+02:00

This piece tells no story

Odbywające się co 2 tygodnie w Nowym Wspanialym Swiecie seminarium Michala Libery o Corneliusie Cardew jak na razie nie zawodzi. Jesli dysponujecie czasozasobami, to bardzo polecam.

A w przyszlosci jeszcze 4 odcinki cyklu wykladów w Zachęcie Krew na lisciach

12.10 Subwersja # Negativland

Goście: Jacek Staniszewski + The Evolution Control Comittee

26.10 Muzak # Warszawa

Goście: Kamil Antosiewicz, Grzegorz Piątek

23.11 Bieda # Ultra-Red

Goście: Manuela Bojadzijev (Niemcy), Daniel Muzyczuk

14.12 Populizm # Cornelius Cardew

Goście: Michał Mendyk, Tomek Saciłowski

Very Polish

2010-09-28T12:19:00.011+02:00

Kolejny fajny projekt mixtape'owy:

polishcutouts.wordpress.com

Fragment tekstu o inicjatywie dla Nowej Muzyki:

Jak doszło do wcielenia idei reinterpretacji polskich utworów, z pozoru prostej, ale trudnej do wykonania? Przełomem było odkrycie Czerwonych Gitar w edicie nowojorczyka, Lovefingersa. Pomyślałem wtedy że coś jest nie tak i że przysłowie "cudze chwalicie swego nie znacie" brzmi aż za bardzo prawdziwie - mówi o pierwszych inspiracjach i bodźcach Pnk. Discorp, 1/2 projektu.

Zabawne z tym nowojorczykiem Lovefingerem, ale i cholernie smutne, bo olewka chlubnych tradycji - czy mowa o bigbicie czy o architekturze modernistycznej, o którą ciężkie boje toczą grupki zapaleńców - to jak widać powtarzający się motyw.

1 października w warszawskim Powiększeniu pierwsza impreza autorów projektu (razem z duetem Żulczyk/Antosiewicz).

Słowo o zespole kamp! Było dla mnie dosc oczywiste, że własnie im uda się zebrać sporo blogowej miłosci - mają dobre kawałki, ale też, co czasem równie ważne, *niemęczące wokale* oraz przytomny dizajn wydawnictw oraz generalnie wykonują mnóstwo rozsądnych ruchów, łącznie z wykorzystaniem elementów chillwave w kawalku "Heats" i celują w zawsze chętnie wyłapywaną (w końcu ci didżeje muszą cos nowego proponować w swoich setach) neo synth-popową stylistykę.

No i ta trójkątna smuga na okladce Heats... Ciekawe, czy kolejne kroki wrocławsko-łódzkiego tria będą równie perfekcyjne. "Ghost's Heart" bylo w sposób bardziej oczywisty przebojowe, "Heats" jest bardziej wyrafinowane, wciąż jednak minimalnie brakuje mi tu czegos, co pozwoli mi się w kampie zakochać aż po brodę. Ale brawa za konsekwencję, ambicję i bycie 'na oriencie'.

2010-09-25T18:54:00.009+02:00

wlasnie ukazała się kompilacja najważniejszych tekstów teoretycznych o muzyce XX wieku. Tłumaczenie jest dzielem zespolu: Julian Kutyła, Maria Matuszkiewicz, Sławomir Wieczorek, Ireneusz Socha, Danuta Gwizdalanka, Jadwiga Gałuszka, Jerzy Jarniewicz, Michał Libera. Wstęp napisal Michal Libera. Totalnie chcę mieć tę cegiełkę u siebie na półce. Lista postaci, którzy zmienili nasze myslenie o muzyce, a których teksty znajdują się w Kulturze dźwięku biegnie od Luigiego Russolo przez Briana Eno po Philipa Sherburne'a, pojawiają się także Kodwo Eshun, Jacques Attali, Simon Reynolds, Edgar Varese, Karlheinz Stockhausen, David Toop, Cornelius Cardew, Steve Reich, John Cage, Pierre Schaeffer, Glenn Gould i Morton Feldman. Po wyliczance takich nazwisk pozostaje mi jedynie zalozyć na tym blogu reklamy i zostać dostatnio żyjącym rentierem.

UPDATE: książka jest polską wersją tego zbioru skompilowanego przez Christopha Coxa i Daniela Warnera - profesorów na uniwersytecie Hampshire College w USA. Kultura dźwięku nie zawiera jednego tekstu zamieszczonego oryginalnie - tego wywiadu z Merzbowem.

Propaganda:

Wydawnictwo "Słowo, obraz, terytoria" prezentuje nową, naukową publikację poświęconą muzyce nowoczesnej - Kultura dźwięku. Teksty o muzyce nowoczesnej.

Najbardziej wyczerpujący zbiór tekstów źródłowych, manifestów i komentarzy na temat muzyki XX wieku. Jego autorami są wybitni filozofowie, muzykolodzy, socjologowie, kompozytorzy i pisarze, którzy omawiając najistotniejsze zjawiska we współczesnej muzyce, przyglądają się również głównym problemom współczesnego świata.

Część teoretyczna książki poświęcona jest trzem wymiarom dwudziestowiecznej kultury dźwiękowej: poszerzaniu granic muzyki, nowym sposobom słuchowego doświadczenia i wpływowi rewolucji technologicznej na twórczość muzyczną.

W części praktycznej omówiono sześć najważniejszych zjawisk we współczesnej muzyce: dzieła otwartego, muzyki eksperymentalnej, improwizowanej, minimalizmu, kultury didżejskiej oraz muzyki elektronicznej.

Dr Brilke

2010-09-25T17:20:00.005+02:00

Grając sprawiasz wrażenie osoby zupełnie wyłączonej...
Na scenie nie czuję się jakoś inaczej, ludzie, scena, coś ważnego, tylko jakby to była część życia, jak jedzenie czy kładzenie się spać. Zauważyłem, że to nie ode mnie wszystko zależy. Jestem w ogóle bardzo mało spostrzegawczy, dopiero ostatnio się zorientowałem, że nasz basista Brygady, Kwadża, jest leworęczny. Ale jakbym nie miał takiego umysłu w ten sposób skonstruowanego, to bym, nie mógł tak polecieć muzycznie, bo nie myślałbym cały czas o muzyce. Kiedyś byłem normalnie spostrzegawczy, ale to nie jest od dragów, bo ja wiem, w jakim stopniu one wpływają na mnie, nie muszę się oszukiwać. Na scenie zresztą trzeba się wyłączyć. Nie można być na scenie – jak to się mówi – wiarygodnym, szczerym i w 100% być sobą. Jeśli opowiadasz o czymś, np. Historię jakiegoś kolesia, to musisz się wcielić w tą rolę. Jak wrzeszczysz na scenie, to nie robisz tego z całych sił, tylko tak, żeby przez mikrofon i wzmacniacze to brzmiało jak wrzask. To nie jest udawane, tylko jakby przedstawiane. Opinia "on jest na scenie w 100% sobą" to jest czasami fatalna opinia.

Mój wywiad z Robertem Brylewskim z kwietnia 2005 dla "Lampy" jest do przeczytania niemal w calosci +TU.

witch wave

2010-09-24T14:05:00.004+02:00

prawdopodobnie jedyny dylemat, przed jakim w 2010 stoi ludzkosc wyposażona w blogi i napój Mountain Dew, można sprowadzić do ILM-owej serii wątków "taking sides". w tym wypadku byloby to "TS: witch-house vs chillwave". stąd takie genialne w swojej oczywistosci projekty

chillwitchnamemagic.com

obiecalem sobie, że już nie będę na ten temat pisal, ale to jest takie smieszne...

Ballardowski łącznik

2010-09-21T16:30:00.003+02:00

Wdycham spaliny, leżę na autostradzie Krew miesza się z asfaltem, ciało łączy się z metalem
Cool Kids Of Death

Always crashing in the same car
David Bowie

Realistyczna, wojenna powieść Imperium Słońca jest najpopularniejszą książką Jamesa Grahama Ballarda. Zekranizował
ją nawet Steven Spielberg. Ale to nie dzięki niej Ballard wpłynął na brzmienie, estetykę, teksty i ikonografię wielu artystów rockowych i >>muzyki elektronicznej<<. John Steinbeck zainspirował kilka tekstów Bruce’a Springsteena, Bułhakow pojawia się u Rolling Stones i Pearl Jam, a Charles Bukowski u Toma Waitsa. To jednak namechecking dużo mniej popularnego i uznanego przez krytykę Ballarda jest fenomenem, który na różne sposoby próbują wyjaśnić zarówno jego wierni czytelnicy, jak i fani artystów, których zainspirował. Do bezpośrednio zainspirowanych przez Ballarda można zaliczyć bardzo różnych artystów – od Davida Bowie przez twórców field recordings, epigonów Briana Eno po Marcina Pryta z 19 Wiosen. Chyba tylko Mechaniczna pomarańcza i Orwell mają z Ballardem szanse w konkurencji „ilość cytowań”.

Beton i zieleń
Londyn, 2007 rok. Na tamtejszej scenie elektronicznej postacią wzbudzająca szczególną ekscytację jest anonimowy producent kryjący się za pseudonimem Burial. Dwa wydane przez niego w ciągu ostatnich 18 miesięcy albumy (drugi, Untrue, ukazał się kilka tygodni temu) to seria instrumentalnych kompozycji z pogranicza dubu, ambientu i drum’n’bassu. Największą inspiracją jest dla artysty przestrzeń peryferii Londynu. Znajdujesz się nagle w środku cholernej autostrady, gdzie nie ma nawet chodnika i jedyną drogą wyjścia
jest pieprzony płot, którego nie masz szansy pokonać. Potem coś, co wygląda jak wielki parking, tyle że nie ma tam ani jednego samochodu i ani jednej żywej duszy. Takich dziwactw jest w Londynie mnóstwo – opowiada o stolicy Królestwa w wywiadzie dla australisjkiego pisma „Cyclic Defrost”. Jego kompozycje faktycznie przywodzą na myśl rewiry, jakich w południowym Londynie musi być pełno – posępne i niszczejące postindustrialne przestrzenie, ożywiane tylko sporadycznie za sprawą nielegalnych imprez rave’
owych. Muzykę Buriala określa się często jako „idealną ścieżkę dźwiękową do podróży autobusem nocnym w nieciekawe rejony miasta”.
Te dość powszechne skojarzenia ujęto w kilku miejscach w mało mówiącą nieanglojęzycznemu czytelnikowi etykietę ballardian. Hasło znajduje się jednak nawet w słowniku Collinsa. Jedno znaczenie
odsyła bezpośrednio do JG Ballarda. Drugie jest osobną kategorią estetyczną dotyczącą dystopĳnego społeczeństwa przyszłości; opisującą szare, sztucznie wytworzone krajobrazy; odnoszącą się do psychologicznych i socjologicznych efektów rozwoju technologicznego. To, co łączy obu twórców (Ballarda i Buriala) to zainteresowanie procesem rozpadu świata stworzonego i zdominowanego przez zaawansowane technologie. Podobne wątki pojawiają się nie tylko u tego jednego londyńskiego producenta. Cała tamtejsza scena dubstepowa, ostatni krzyk mody wśród fanów elektroniki, miłuje się w katastroficznych wizjach, dziwnych, postindustrialnych dźwiękach wymieszanych z dubem i ambientem, próbujących zobrazować katastrofę niedalekiej przyszłości. Na sciezce filmie Ludzkie dzieci Alfonso Cuarona z 2006 roku, opowiadającym o epidemii bezplodnosci n

Nawiązania do Ballarda, po części pewnie powierzchowne,pojawiają się dziś wśród młodych brytyjskich artystów zaskakująco
często. Kolega Buriala, niejaki Kode9, nazwał swoje dzieło Memories Of The Future, a dancepunkowe młodziaki z Klaxons – Myths Of The Near Future (oba tytuły nawiązują do zbioru opowiadań
Ballarda). Pytanie tylko, na ile u tych drugich fascynacja jest realna, a na ile jest to po prostu odniesienie do postpunkowej maniery pokazywania swojej erudycji (celowali w tym m.in. Scritti Politti cytujący Derridę i Gang Of Four odwołujący się do koncepcji
marksowskich, Klaxons z kolei wycierają sobie gębę również m.in. Thomasem Pynchonem).

Ballard już kilka dekad temu zapoczątkował pewien sposób myślenia,
stworzył podgatunek dystopĳnej prozy, odrębną stylistykę, która miała wpływ później na innych twórców dzieł katastroficznych.
Obsesja na punkcie metropolii, wpływu nowoczesnego krajobrazu
na psychikę, wypadków, nowoczesnej komunikacji i fantastycznych technologii niedalekiej przyszłości to domena prozy Ballarda, szczególnie okresu katastroficznego w latach 70. Znajdował wtedy się u szczytu popularności. Jego pomysły stopniowo przedostawały się do masowej świadomości. Tanie wydanie
książek z tamtego okresu takich jak Crash (Kraksa) czy High Rise (Wieżowiec) było popularnym gadżetem wśród nastolatków. Ulubione przez pisarzy science fiction opisy niesamowitego świata wysokich technologii Ballard wzbogacał najpierw o wątki surrealistyczne (opowiadania z lat 50. i 60. zgormadzone w zbiorze Ogród czasu), potem ostrą satyrę na brytyjskie społeczeństwo. Mimo że dużo uwagi poświęcał psychice bohaterów, jego powieści są zanurzone
w brytyjskim kontekście społecznym – z ekscentryzmem, poczuciem absurdu egzystencji i silnie wyeksponowanym konfliktami klasowymi na czele.

Uczucie izolacji i fatalizmu, które pojawia się w wielu Ballardowskich powieściach, występuje także w trakcie słuchania płyt Buriala. Choć jest to muzyka głównie instrumentalna, to wrażenie może czysto subiektywne – ale dość powszechne. Artysta opiera się na technologii i jednocześnie sugeruje, jak wielki może być ładunek alienacji, który wiąże się z rozwojem techniki. Muzyka ta jest pełna smutku i izolacji. Głosy, które wsamplowane są w instrumentalne kompozycje Buriala to czysty surrealizm. Są jak z sennego koszmaru, zniekształcone do tego stopnia, że nie można odcyfrować sensu wyśpiewywanych słów. Nie wiadomo nawet, jaka jest płeć śpiewającej osoby. Ich właściciele wydają się być bardziej duchami niż żywymi istotami. Podkład rytmiczny natomiast brzmi chwilami jak efekt błędu produkcyjnego. Żwawy zazwyczaj drum’n’bassowy rytm – mimo że przygotowany za pomocą
komputera – tutaj jest rachityczny i nierówny, zacina się. Ciężki, powodujący puchnięcie uszu bas przypomina o cielesności człowieka, jednocześnie odsyła do jamajskich praszczurów tej muzyki
(nasuwa się skojarzenie z Zatopionym światem, którego bohater w sytuacji katastrofy znanego mu świata, udaje się w podświadomą podróż do głębokich warstw światomości, miliony lat wstecz). Ponure ambientowe tło oddaje dezorientację peryferyjnych przestrzeni
Londynu. W tle słychać wszechobecny szum i trzask, dochodzący jakby z kiepsko odbierającego radia czy z zalewanych wodą układów komputerowych.

Ballard jest jednym z największych piewców przestrzeni miejskiej – szczególnie uwielbił ją w szpetnym, zdegenerowanym wydaniu. W powieściach takich jak Kraksa i Wieżowiec wydanych w latach 70. przestrzeń miejska jest przestrzenią alienującą, ale również zawiera potencjał psychomanipulacji, staje się areną inwigilacji i walki. Ballard uwielbia śledzić rozpad – dostarcza opisów cmentarzysk
samochodowych, spektakularnych wypadków i atrofii społecznego ładu. Często bohaterowie jego książek stają się nagle błędem w systemie tak jak w powieści Wyspa. Jej główna postać, architekt Robert Maitland, ulega wypadkowi na obwodnicy Londynu i wraz z samochodem ląduje na odizolowanym pasmami
autostrady skrawku ziemi, z którego nie może się wydostać. Próbuje wezwać pomoc, ale ranny nie ma siły wspiąć się na skarpę i zwrócić uwagi kierowców. Chce więc niczym Robinson Crusoe za wszelką cenę przetrwać w tych dziwacznych warunkach. Jego Piętaszkami są niedorozwinięty umysłowo były akrobata i prostytutka.
Jest jednak od nich całkowicie uzależniony. Podobnie jak bohaterowie Wieżowca, Maitland znajduje się w sytuacji kafkowskiej,
a warunki, w których przyszło mu żyć nie przeszkadzają w uzależnianiu się od opresyjnej przestrzeni. Tym samym zamyka się w sobie przed światem zewnętrznym, a owa betonowa wyspa, na której przez przypadek się znalazł, staje się odzwierciedleniem jego psychiki. Uwięzieni są także bohaterowie Zatopionego świata, pierwszej katastroficznej powieści Ballarda, w której Londyn pokrywa gęsta warstwa
błota i wody z roztopionych lodowców, a miasto zarasta tropikalna
dżungla – ich egzystencja wydaje się być jeszcze bardziej beznadziejna i groteskowa, a motywacje – atawistyczne. Burialowi udało się udokumentować doświadczenie psychologiczne i cielesne,
które z pewnością zainteresowałoby Ballarda, uznawanego za literackiego teoretyka nowych mediów. Simon Reynolds nazwał Ballarda „uczniem Marshalla McLuhana” – ponieważ ten poświęcił
znaczną część swojej twórczości na analizę wpływu mediów na społeczeństwo (bohaterowie jego powieści często to operatorzy telewizyjni,
dziennikarze; Ballard prowadzi też krytykę medialnych celebrities jako figury kulturowej, pokazuje deprawującą siłę tej figury). Twórczość Buriala też w pewien niewerbalny sposób bierze pod namysł tematykę mediów. Jego muzyka brzmi bowiem jak prześlizgiwanie się po wrażeniach słuchowych – odległych soundsystemach,
zbieranie dźwięków z ulic, taksówek, przedsionków klubów i nocnych autobusów, jak przypominanie sobie piosenki zasłyszanej kiedyś w radiu czy na imprezie w stanie odbiegającym od trzeźwości. Całość stanowi dokument audiosfery mieszkańca wielkiego miasta. Ballarda również interesują takie „miejsca pomiędzy”:
szum ruchu ulicznego, odgłos wydawany przez oświetlenie,
czy przez stacje tranzystorowe oraz to, jak te bodźce są internalizowane
przez człowieka.
Jednocześnie twórczość Buriala sprawia wrażenie, jakby powstała na potrzeby filmu katastroficznego w rodzaju Mad Maxa – opisującego
szczyt kryzysu naftowego czy powódź–apokalipsę, powtórkę
huraganu Katrina: zaciemnione miasto, opustoszałe odległe dzielnice, niedziałająca infrastruktura, racjonowana żywność, zamieszki, wszechobecny szum nienastrojonych radioodbiorników i odgłosy zwarć elektrycznych z zalanych komputerów, szczury. W latach 90. podobny concept album nagrał elektroniczny duet Future Sounds Of London, przywołujący na płycie Dead Cites dokładnie te same skojarzenia. Wirus ballardowski najwyraźniej krąży, ujawniając się co jakiś czas.

Burial podróżował nocą po Londynie i udoskonalał brzmienie
muzyki, tak aby pasowała ona do widoków za oknem. W podobny sposób inspiracji szukał Martin Hannett, producent
obu studyjnych płyt Joy Division, który wybierał się na nocne wycieczki po Manchesterze, często po obowiązkowej dawce środków halucynogennych. Wiele wydaje się zresztą łączyć przestrzeń,
która inspirowała odległych stylistycznie twórców – Joy Division i Buriala. Manchester lat 70., podobnie jak i fragmentami
południowy Londyn dziś, był ballardowski. Niemrawe rządy socjalistów wykończyły w połowie lat 70. miasto-kolebkę ruchu robotniczego i miejsce, gdzie powstawał Manifest Komunistyczny. Na horyzoncie pojawiła się Żelazna Dama. Działające niegdyś na pełnych obrotach huty i magazyny straciły zamówienia i zamieniły
się w surrealistyczne, księżycowe scenerie z rdzewiejącej stali. Straszyły blokowiska, jakie znamy i z Polski. Szarość wydawała się wszechogarniająca i była mocnym bodźcem estetycznym. Dopiero w połowie lat 80. Manchester zaczął się zmieniać w kolorowe miasto
rozrywki. Jednak, w połowie lat 70. upadek Imperium i traumę po kolonialnej przeszłości symbolizowali nihilistyczni Sex Pistols.
Trudności ekonomiczne wywołane kryzysem naftowym i bieda stały się codziennością. Holenderski fotograf i reżyser filmowy Antoin Corbĳn w dokumencie o Joy Division wspomina, jakim szokiem było dla niego, gdy po przyjeździe do Manchesteru z Holandii
zobaczył swoich ulubionych muzyków jako wychudzonych, niemal głodujących młodzieńców bez pracy, egzystujących na specyficznej diecie składającej się z papierosów i alkoholu. Wszystko to współgrało z klimatem powieści Ballarda. Manchester musiał mu się podobać – w wywiadach opowiadał o swojej miłości do widoków gnĳących resztek łodzi w opuszczonych zatokach oraz „magii i poezji wysypiska śmieci wypełnionego starymi pralkami albo wrakami samochodów”. To, czym zachwycał się w wywiadach, znajdowało odzwierciedlenie w pisarstwie. W 1970 r. Ballard zorganizował pokaz wraków samochodów. Była to forma promocji jego książki Atrocity Exhibition z opowiadaniem Crash. Trzy lata później ukazała się powieść pod tym samym tytułem (zekranizowana w 1996 r. przez Davida Cronenberga). Bohaterami książki są ludzie z brytyjskiej klasy średniej ogarnięci seksualną obsesją wypadków samochodowych, manią zespolenia ciała człowieka
z maszyną, skóry z gumą, kości ze stalą, genitaliów z deską rozdzielczą. Świat przedstawiony Kraksy jest w całości sztuczny – szpitale, nowoczesne wieżowce, parkingi, parkingi zniszczonych samochodów. Jeden z głównych bohaterów Vaughan, nieformalny przywódca erotycznej wspólnoty, jest opętany myślą o doprowadzeniu
do śmierci w wypadku słynnej aktorki, Elizabeth Taylor. Wątek zabójstw słynnych osób pojawia się też w powieści Ballarda Atrocity Exhibition, który zainspirował piosenkę Joy Divison o tym samym tytule.

W filmie–biografii Iana Curtisa Control, który ma się wejść na ekrany w przyszłym roku, w jednym z ujęć widzimy biblioteczkę 16–letniego Curtisa – na półce m.in. William S. Burroughs oraz Kraksa. Żona wokalisty Joy Division w swojej książce wspomina, że ten na całe dnie zamykał się w pokoju z lekturami – JG Ballard, Burroughs, Hesse, Kafka, Nietzche.
To tylko częściowo zbieg okoliczności, ale wczesne brzmienie Joy Division było metalowe. Mam na myśli zarówno gatunek rocka – gitarzysta Bernard Sumner korzystał z pomysłów Black Sabbath, jak i podobieństwa dźwiękowych do metalu. Wiele piosenek Joy Division zawiera odgłosy imitujące zgrzyt stali, odgłos zderzeń i wybuchów (choćby Shadowplay, które zresztą może się skojarzyć z Born To Be Wild Steppenwolf). W prozie Ballarda wypadek jest zdarzeniem definiującym akcję – tak dzieje się również w Fabryce Bezkresnych Snów, surrealistycznej powieści Ballarda, która zaczyna
się od katastrofy lotniczej.
Najbardziej wyraźnym wątkiem ballardowskim w muzyce Joy Division jest jednak to, jak funkcjonuje w piosenkach zespołu przestrzeń – zarówno na poziomie tekstu, jak i brzmienia. Słowa utworów manchesterskiej legendy pełne są opisów „stref niczyich”,
sytuacji odosobnienia, zerwanej łączności, odrzucenia, izolacji.
Mamy no man’s land w Disorder, Interzone (czyli ziemię niczyją), w końcu Isolation. Jednocześnie dzięki producenckiemu kunsztowi Martina Hannetta zimno, izolację i odosobnienie można było wyczuć
też w beznamiętnym, choć energicznym bębnieniu Stephena Morrisa czy surowych liniach basu Petera Hooka.
Najbardziej wyraźnym wątkiem ballardowskim w muzyce Joy Division jest jednak to, jak funkcjonuje w piosenkach zespołu przestrzeń – zarówno na poziomie tekstu, jak i brzmienia. Słowa utworów manchesterskiej legendy pełne są opisów „stref niczyich”,
sytuacji odosobnienia, zerwanej łączności, odrzucenia, izolacji.
Mamy no man’s land w Disorder, Interzone (czyli ziemię niczyją), w końcu Isolation. Jednocześnie dzięki producenckiemu kunsztowi Martina Hannetta zimno, izolację i odosobnienie można było wyczuć
też w beznamiętnym, choć energicznym bębnieniu Stephena Morrisa czy surowych liniach basu Petera Hooka.
Atrocity Exhibition były wielką inspiracją dla wielu zespołów postpunkowych,
nie tylko Joy Division. Trend rozpoczął chyba ojciec chrzestny post punka David Bowie, który na płycie z 1977 roku, Low w tekście piosenki Always Crashing In The Same Car powiązał wątek erotyczny z sytuacją wypadku. Zresztą cały album wydaje się być studium depresji i typowo ballardowskiej alienacji (Bowie w czasie nagrywania leczył się z kokainowego nałogu), a utwór Warszawa – hołd dla szarugi naszego miasta stołecznego, mógł być zarówno odpowiedzią na ballardowską wizję miejskiego wyobcowania, jak i inspiracją dla brzmienia Joy Division.
To, co tak fascynowało twórców postpunkowych w pisarstwie Ballarda to m.in. nowa koncepcja przemocy. Ballarda zawsze fascynowała gwałtowność w różnych jej postaciach. Wychował sie w Szanghaju, skąd jego rodzinę wygnała wojna. Dwa lata spędził w japońskim obozie dla internowanych. Później ten okres znajdzie literackie świadectwo w Imperium Słońca.
Przemoc wypełnia karty wielu powieści Ballarda. Element agresji, w połączeniu z jednoczesną fascynacją i lękiem przed techniką był również inspiracją dla wielu artystów końca lat 70. Wieżowiec to np. powieść dziejąca się w budynku dla zamożnych ludzi z klasy średniej. Opowiada ona o rozpadzie struktur charakterystycznych dla złożonych społeczeństw i powrocie do wspólnot i rytuałów plemiennych. Ustatkowani obywatele w średnim wieku – dziennikarze,
aktorzy, lekarze – pod wpływem dewastacji ich nowoczesnego
apartamentowca zaczynają toczyć między sobą walkę na śmierć i życie. Stają się przewodnikami plemiennymi, ich wojna prowadzona
jest zresztą prymitywnymi środkami. Nie wiedzą nawet, że ich popędami kieruje... budynek. Popędy to nie tylko agresja, ale też kradzież, seks, kazirodztwo. Zdaniem Simona Reynoldsa Ballard umiał połączyć amoralne, klinicznie przedstawione avant–porno z takim myśleniem o mediach, jak gdyby był uczniem Marshalla McLuhana. Brytyjskiego prozaika interesował wpływ nowoczesnej technologii i mediów na człowieka. Jego zdaniem powodowały one – co pokazują Kraksa i Wieżowiec – nieskończone możliwości dewiacji naszych osobowości. Zamknięci w biurach albo odizolowani na autostradzie stajemy się tyranami dla samych siebie, otwieramy się na aspekty naszych osobowości, o których wolelibyśmy nie wiedzieć – pisał w przedmowie do Wyspy.

Nic dziwnego, że stał się inspiracją m.in. dla szukających radykalnych
idei wczesnych twórców muzyki industrial. Choćby dla sheffieldzkiego Cabaret Voltaire, którzy wykorzystywali motywy z Atrocity Exhibition, a w swoich utworach umieszczali nielegalne sample z programów telewizyjnych. Teksty Cabaret Voltaire pełne były brutalnych i obrazoburczych wizji, inspirowanych Ballardem – jedno z opowiadań zawartych w Atrocity Exhibtion nosi tytuł Plany zabójstwa Jacqueline Kennedy, inne Dlaczego chcę przelecieć Ronalda Reagana? Było to ballardowskie szyderstwo ze świata telewizyjnych celebrities i przeładowania informacyjnego powodowanego
przez media takie jak telewizja. Przekaz medialny stał się bohaterem, obiektem krytycznej refleksji – szczególnie w muzyce rockowej była to nowosć.
Inne opowiadanie Ballarda Terminal Beach (Ostatnia plaża - można je znaleźć w zbiorze Ogród czasu) - zbiegło się z tak obecną w produkcjach zespołów post-punkowych w latach 80. paranoją wojny nuklearnej. Tekst przedstawia faceta, błąkającego się po atolu na Wyspach Pacyfiku, zdegenerowanym przez odbywające się tam próby broni atomowej. Sceneria spacerów odbywa się w marsjańskiej scenerii - między stopioną na szkło i skałę plażą oraz opusczonymi bunkrami, a halucynacje bohatera odnoszą się do jego wspomnień po zmarłej żonie i synu.

Najbardziej klasycznym przykładem wykorzystania ballardowskich
motywów w muzyce jest chyba jednak kariera Johna Foxxa. Eks–lider Ultravox przyznawał, że w trakcie nagrywania solowego albumu Metamatic (1980) czytał za dużo Ballarda. W tamtym czasie mieszkał w odosobnieniu w londyńskiej dzielnicy Finsbury Park, a czas spędzał spacerując w okolicach zamkniętej, zdewastowanej linii kolejowej. Album wypełniony jest dźwiękami syntetyzatora, metalicznymi brzmieniami prymitywnej elektroniki i wizjami sztucznych przestrzeni – hoteli i autostrad, na których oczywiście najbardziej fascynowała Foxxa możliwość wypadku. Pierwszy utwór na płycie zatytułowany "Plaza" zainspirowały motywy znane z Kraksy – połączenie sztucznego otoczenia wielopoziomowego parkingu, defekt ciała w wypadku i impuls erotyczny. Wypadek samochodowy jest perfekcyjną metaforą mojego życia i technologii w nim uczestniczącej (...) Po drugie boję się samochodów i jednocześnie nimi fascynuję – to, jak zmieniły one miasta, gospodarkę, krajobrazy, nasze postrzeganie ciała, jak umożliwiły istnienie nowych potwornych zbrodni – mówił ostatnio Foxx w wywiadzie dla Ballardian.com. Foxxa interesowała też koncepcja muzyki, którą przedstawił Ballard w opowiadaniu Wymiatacz dźwięków – muzyki współtworzonej ściśle przez pomieszczenie, w którym jest wykonywana. Miałaby to być muzyka opierająca się na pogłosach i echach – tak jak w średniowiecznych
katedrach, tyle że generowana za pomocą elektroniki.
Wpływ Ballarda widać przez całą dalszą część kariery Foxxa. Na ambientowym albumie Cathedral Oceans nawiązuje on do katastrofizmu
Zatopionego świata, przedstawiając na okładce szacowną londyńską budowlę pochłoniętą przez gęstą tropikalną roślinność. Thom Yorke z kolei na swoim solowym albumie The Eraser straszy zatopieniem Londynu i Nowego Jorku w wyniku ocieplenia klimatu,
a na okładce przedstawia dzisiejszy Londyn w konwencji średniowiecznych rycin. Yorke zresztą złożył hołd Ballardowi bezpośrednio w jednej z audycji radiowych czytając fragment jego powieści Królestwo nadchodzi.

To oczywiście nie koniec wyliczanki. Przełom lat 70. i 80. to wielka
fala odwołań do motywów ballardowskich. Choćby pierwszy teledysk w historii MTV Video Killed The Radio Star zespołu The Buggles (1979) zainspirowany został opowiadaniem Wymiatacz dźwięków ze zbioru Ogród czasu. Bohaterem opowiadania jest chłopiec, który zajmuje się usuwaniem zbędnych dźwięków i przebrzmiała gwiazda opery, niejaka Gioconda, która w związku z popularnoscią niesłyszalnych dla ucha, ale wprowadzających w niezwykle dorbe samopoczucie utworów ultradźwiękowych straciła popularność.Piosenka Buggles jest kolejną krótką historią rock’n’rollowych mediów – jej bohater wyraża rozczarowanie, że nikt nie docenia już radia, magicznego wehikułu, które w latach 50 i 60. wypromowało tyle gwiazd rocka.
O inspirację Ballardem są też podejrzewani Grace Jones za pio-
senkę "Pull Up The Bumper", Tubeway Army ("Cars"), Depeche Mode ("Behind the Wheel") czy nawet Iggy Pop i poczciwy "Passenger". Manic Street Preachers nawiązują do Atrocity Exhibition w piosence "If America Told The Truth", a nowofalowe Magazine w "Motorcade". Inna gwiazda tamtej, epoki Human League zadrwiło sobie z Ballarda, z jego urzędowo katastrofi cznego tonu. W utworze Reproduction pada zdanie, że „dehumanizacja to naprawdę wielkie słowa”.
W pewnym momencie w muzyce postpunkowej/nowofalowej cytowanie Ballarda stało się więć powtarzalną i przewidywalną formułą. Szpalty z recenzjami tygodnika „New Musical Express” były zapełnione powtarzającymi się epitetami ballardian. Ale ballardian to kategoria open. Nie tylko post punk koniec lat 70. i kanoniczne postacie – Bowie, Curtis, Foxx, The Clash (o lekturze Ballarda podczas nagrywania London Calling można przeczytać w booklecie jubileuszowej edycji tej płyty, również piosenka "Up In Heaven" z albumu Sandinista przywodzi na myśl powieść Wieżowiec), Roxy Music. Ballardowskiego klimatu równie dobrze można szukać w fi eld recordings, choćby nagraniach rejestrowanych w elektrowniach przez na wpół muzyków, na wpół badaczy dźwięku, gdzie szum słupów wyso-
kiego napięcia miesza się z głosami pracujących techników i tworzy sztuczną jakość. Albo czy lotniskowe ambienty Briana Eno, tworzone z myślą przygotowania pasażerów samolotów do śmierci w chmurach nie odpowiadają na te same lęki człowieka żyjącego wśród technologii, nad którymi nie może zapanować? Czy Disintegration Loops Williama Basinskiego – 6-godzinne nagranie, śledzące rozpad taśmy, na której utrwalono ambientowe pejzaże nagrane w Nowym Jorku w dniu ataku na WTC, nie jest ballardowską/mcluhanowską wypowiedzią na temat medium?
Również polska liryka ma swoje ballardowskie wątki – Kuba Wandachowicz otwarcie wymienia wśród swoich inspiracji i Johnem Foxxa i JG Ballarda (tego pierwszego szczególnie słychać w solowej twórczośc Qbx–a). Teksty Cool Kids Of Death, jak choćby ten z trzeciej płyty w piosence "Spaliny", to próba odtworzenia tej samej scenerii, która fascynowała i przewĳała się w powieściach Ballarda z lat 70. Przemoc, technologia, seks, alienacja – te tematy również często pojawiają się w tekstach Kulek. Choć inny punkowy poeta z robotniczej Łodzi Marcin Pryt, wokalista 19 Wiosen, do inspiracji brytyjskim pisarzem się nie przyznaje (mi przynajmniej nic o tym nie wiadomo), to jednak interesują go podobne zagadnienia. Miłość do samolotów jest prawdopodobnie wzięta z futurystów międzywojennych, ale w repertuarze 19W są także piosenki o wypadkach samochodowych ("Samochody różnego wdzięku") i czuć tam fascynację technologiami, i lęk przed potęgą owych technologii.
Powyższy katalog inspiracji, pokrewieństw i nieświadomych na-
wiązań jest niepełny. To tylko dowód na to, jak wpływowym i pro-
fetycznym pisarzem okazał się JG Ballard. Mimo że nie należy już do największych herosów obecnego pokolenia muzyków – estetyka, którą wypracował bardzo się upowszechniła. Ballardowskie śledztwo jednak trwa i w kontekście przyspieszającego postępu technicznego, coraz powszechniejszych wizji katastrofy ekologicznej, i związanych z tym wstrząsów gospodarczych i gwałtownych zmian społecznych, wątpię, by prędko się zakończyło.
Co ciekawe, sam 77–letni obecnie pisarz niespecjalnie lubi słuchać muzyki. Jak tłumaczył kiedyś w wywiadzie, nie rozumie, po co słuchać, jeśli można z kimś w tym samym czasie rozmawiać. A przecież, jego zdaniem, nie można wykonywać obu czynności jednocześnie. Zatem jeśli jest u kogoś z wizytą i zostaje włączona muzyka, to przerywa konwersację dopóki nie skończy grać piosenka. Najpiękniejsze dźwięki to jego zdaniem serie karabinów maszynowych. Ulubieni wykonawcy, a przynajmniej ci, o których Ballard wspominał to Serge Gainsbourg, Wolfgang Amadeusz Mozart i Marlene Dietrich. Ulubiona piosenka? Czy może być coś bardziej mieszczańskiego niż "Girl From Ipanema"? Jednak Ballard w domu nie miał nigdy nawet odtwarzacza płyt.

["Lampa", grudzień 2007]

2010-09-21T13:46:00.023+02:00

Jakoś nie mam problemów z tym, żeby napisać, że The Wire to prawdziwe arcydzieło. "Wielka amerykańska epopeja", o której napisaniu marzy jeden z dziennikarzy zatrudnionych w filmowej gazecie, "Baltimore Sun" (i na którym był wzorowany sam twórca filmu, David Simon). Otwieram w ramach tego bloga mini fanklub The Wire (jeszcze raz podziękowania dla użytkownika "siedemnastki" zwanego popularnie Czerpi za osobisty hype). Będę analizował poszczególne wątki, ulubione sceny oraz generalnie - jak to na blogu - wszystko, co znajdzie się w danym momencie pod sufitem.

Sama warstwa muzyczna "The Wire" to material na duży tekst. Temu tematowi postaram się poswięcić osobny wpis, ale razie jeszcze nie mam pomyslu, jak ogarnąć ten miliard kontekstów. Dobrym przykladem jest wklejona wyżej, kończąca 3 serię piosenka "Fast Train" wielkiego soulowego wokalisty Solomona Burke'a. Pomijam fakt, że od czasu gdy zobaczylem montaż scen zamykających ten sezon, piosenki Burke'a (napisanej przez Vana Morrisona) wysluchalem spokojnie ponad 100 razy. To, co robi ten utwór... Angole mają na to okreslenie visceral. Nie ma chyba dobrego polskiego odpowiednika, poza niecenzuralnymi lub pochodzącymi z arsenalu recenzentów plyt metalowych. Ale poza tym sama tresc piosenki i nawet jej tytul - "Fast Train" - ma sporo związków z filmem. Symbolika pociągu przewija się przez cale Wire (fora dyskusyjne pelne są omówień tego wątku). Pociąg swoje znaczenie ma też w kulturze afroamerykańskiej - muzyce bluesowej itd. Tak więc zajebistosc użycia muzyki w The Wire nie kończy się na oczywistych skojarzeniach, tym, że np. sceny z czarnych dzielnic B-more mają dużo podkladu hip-hopowego (swoją drogą jedną z wielu genialnych decyzji twórców filmu bylo to, żeby muzyka leciala "z planu", tzn. żeby widzowie slyszeli dokladnie to samo, co bohaterowie filmu - ten zabieg ma nawet swoją specjalistyczną nazwę).

Truizm - "The Wire" to w gruncie rzeczy cholernie pesymistyczny film. To przede wszystkim film o tym, jak źle dzialają różne instytucje (media, policja, opieka spoleczna, system szkolnictwa). "Obraz" pokazuje krok po kroku - bez latwych wzruszeń, personalnych oskarżeń, moralizowania, czarno-bialej wizji (choć nie ma chyba wątpliwosci, ze lepiej, żeby takich postaci jak Marlo Stansfield bylo na tym swiecie jak najmniej) - jak przez ich zle dzialanie dochodzi do osobistych tragedii.
Jedną z bardziej rozklejających mnie mikrohistorii jest z pewnoscią wątek Duke'a - niedożywionego i chodzącego w brudnych ubraniach chłopaka, syna uzależnionych od ciężkich dragów rodziców. To, że jest to uroczy chłopak, do którego po prostu nie sposób nie czuć sympatii już samo wystarczy za wyciskacz lez. Duke to częsc frakcji filmowych dzieciaków z Baltimore. Każdy z nich - Namond, Duke, Michael Lee i Randy - na swój sposób jest mielony przez 'system' i background spoleczny. Tylko Namondowi udaje się wyjsc z gangsterki i rzeczywistosci getta, co pokazuje jak wiele potrzeba wysilku, żeby zmienić *cokolwiek*.
Lee i Duke to dwóch przyjaźniących się 15-latków - początkujący gangster i szkolny kozioł ofiarny, którego ten pierwszy broni). Michael wlasnie podpadl rządzącemu czarnym gettem Marlo, zabijając cholernie niebezpieczną Snoop. Aby poradzić sobie jako "artysta solowy", ukrywający się przed ludźmi Marlo gangster, musi zapomnieć, kim był, pozbyć się jakichkolwiek sentymentów. Aby ochronić mlodszego brata, zostawia go u dalszej rodziny, opuszcza również mocno niezaradnego kumpla. Ostatnia ich rozmowa przypomina klimaty Illmatic i Boy In Da Corner - everything gets so serious. Duke wracając na ulicę, w krótkim czasie stanie się jeszcze jednym heroinistą. 2 słowa: "I don't" wypowiedziane przez Michaela (odpowiedź na pytanie Duke'a, czy Michael pamięta beztroskie sytuacje sprzed 2 lat)to chyba najsmutniejszy moment całego filmu.

Everything gets so serious.

2010-09-15T01:59:00.009+02:00

Porządny artykul o widmologii opublikowany rok temu w fanzinie "Organ" (strona 29), z siedzibą we Wrocławiu. Zresztą zawartosc wszystkich 8 numerów tego pdf-owego pisma jest mocno zwariowana i nieprzewidywalna. Fajnie, że "komus się jeszcze chce".

www.crk.wroclaw.pl/organ/Organ6.pdf

These are largely untouched amateur photographs-- they're not cut out of magazines, and they're not collaged or treated, aside from bits of identifying text-- many of them evoke ideas of childhood and family, and they stretch across a range of musical styles (if Crystal Castles and Dr. Dog are pulling from any similar aesthetic places, that's something to investigate). But there is a continuity, though: In interesting ways, these photographs echo back through the past few decades of indie and DIY culture as it intersects with amateur and art-world photography, changes in technologies, and shifting ideas of public and private. The evocative quality of an image presented without context, it turns out, makes for a interesting dialogue point between indie's aesthetic past and present.

Eric Harvey calkiem pasjonująco o nowych nurtach w projektowaniu okładek.

http://pitchfork.com/features/articles/7833-this-is-not-a-photograph

I o motywie plaży w muzyce 2010. Bo czy mi się podoba to czy nie, swiat wciąż interesuje tylko jedno:

"Chillwave is when you're at a South Carolina beach with friends and while wading in the ocean far, far from the shore someone asks 'we need to head back soon?' And you have work in the morning, an 8 a.m. meeting maybe, but you emulate the quiet ripple of the tide and you say 'naw, we'll make it back,' and you're right. You do make it back. And you even have time to wince for a photo your friend takes with a disposable camera at the gas station, and you're so chill you'll even put that crappy photo on the cover of your 7" record people still call 'chillwave' the very next summer, and it looks good."

A dalej autor zahacza m.in. o Facebook, Beach Boysów, Reagana i profil socjologiczny amerykańskich 30-latków.

2010-09-06T04:46:00.007+02:00

Publicystyczny miód na moje serce:
http://wyborcza.pl/1,76842,8328758,Skad_sie_wziela_Doda.html

To oraz poslowie Edwina Bendyka do readera Krytyki Politycznej na temat Szwecji - calkiem esencjonalna lektura.

Mixtape końca lata Pontone'ów tradycyjnie 'miażdży':
http://pontone.pl/tones-of-the-months-the-end-of-summer-2010-vol-1/#more-1671

Hello Darkness

2010-09-03T15:16:00.012+02:00

celem artystów dostarczających mikrogatunków, takich jak witch house, lo-fi r&b czy do niedawna chill-wave, nie jest kreacja czy definiowanie nowych estetyk, a więc post-modernistyczne próbowanie granic sztuki, chłodne i brutalne rozpychanie muzyki jako pojęcia. Ziemią obiecaną jest raczej romantyczna ambicja poszerzenia rzeczywistości o twory dotychczas nieistniejące, ale tak uporczywie nawiedzające wyobraźnię, że spokój można odzyskać jedynie własnoręcznie sprowadzając je do empirii, czyli w przypadku muzyki: swoje fantazje nagrywając.

Z twórczoscią Tomem Krella, ukrywaącym się pod nickiem How To Dress Well zapoznalem jakos w lipcu 2010 po jak-zwykle-niezwykle inspirującym felietonie Marka Richardsona na P4ku. Nie zmusilem się jednak wówczas do napisania czegokolwiek na temat tego artysty (letni chill wygral z z typową dla każdego "krytyka" potrzebą znaczenia terytorium i bycia pierwszym), więc kilka polskojęzycznych źródel już mnie wyprzedzilo. Wolę więc odeslać do Filipa Szalaska, któremu znów zdarzylo się wymiatać:
http://fightsuzan.blogspot.com/2010/05/how-to-dress-well-love-remains.html

Na obszarze 7 opublikowanych wiosną EP-ek klimat How To Dress Well może wydawać się "nieco jednostajny" (ale dla mnie Krell jest gosciem z tej samej wrażliwosci, co np. William Bevan, dlatego jest dla mnie chwilowo jednym z najbardziej interesujących podglądanych przez blogosferę producentów-samotników), kompletnie nie wiem, jaki jest flow debiutanckiego LP (EP-ek sluchalem dosc chaotycznie), gdy swoje lo-fi r'n'b skompresowal do 14 piosenek. Myslę tylko, że dzięki podopiecznym Triangle Records (Salem, Balam Acab), okultystycznemu odlamowi Ghost Box Records, Black To Comm, Benowi Frostowi, The xx, Cold Cave, Raime (Altered Zones wypuscilo wlasnie pierwszy utwór) czy How To Dress Well (a nawet momentami Crystal Castles mimo że nienawidzę fandomu tej formacji) - dziwnosc (spookiness), mrok, desperacja, czarna magia i seksualne traumy są znów estetycznie bardziej interesujące niż defaultowy optymizm wspolczesnej muzyki synth-popowej, calej frakcji muzyki kojarzącej się z "drinkami z palemką i wieczorem w gronie najbliższych przyjaciól" (to z promo warszawskiego chillwave party). Bebechów ideologicznych i ekonomicznych tej opozycji nie chcę teraz wykladac (tym bardziej że uwielbiam mnóstwo chillwave'ów i to też strasznie ciekawy nurt, mówiący wiele o popkulturze i stanie mentalnym moich rówiesników) - o takich rzeczach bezpieczniej gada się po 3-5 piwach...
Swietnie pisze o tym k-punk przy okazji plyt Junior Boys, dyskusji o hipsterach i w swojej książce-manifescie Capitalist Realism... nie ma czegos bardziej depresjogennego w kognitywnym kapitalizmie niż uwewnętrzniony przymus ~~"pozytywnego podejscia" - jakos to rymuje się z momentem, w którym poziom chorób psyhicznych mlodych ludzi i zużycia lekarstw psychotropowych jest w historii dotąd niespotykany.

Lekcja aerobiku na VHS 10 generacji, wyblakłe polaroidy, film 8mm i wspomnienia z wakacji

2010-08-27T02:54:00.006+02:00

Post hypnagogiczno-hauntologiczno-czilłejwowy.

Czas podsumowań i prognoz końcoworocznych nieubłaganie się zbliża. Oto lista wyrazów, które powinny być zakazane w nazewnictwie okolomuzycznym w sezonie 2011 pod rygorem dożywotniego banu na Altered Zones i Hipsterrunoff. Bo mój wykrywacz klisz wariuje:

Cassette
Tape (jest już nawet projekt o nazwie Sextape - lubię to)
Haunt
Ghost
Teen
Sun
Beach
wszelkie słowa „yacht-rockowe” kojarzące się ze stylem życia klasy o dochodach od 500 kilobaksów w górę albo przynajmniej grupy prowadzącej odpowiednie autozarządzanie – tennis, CEO, aerobik, yacht, club itd.
Girl
Daze
Sky
Zones
Triangle
wszelkie skojarzenia gotycko-okultystyczne (Balam Acab, Salem)
Wave
zabawy graficzne typu dużo trójkątów ascii w nazwie - patrz wytwórnia...Triangle Records i produkty jej stajni, ale też Wavves czy ostatnia plyta pani /\/\.
Coast
Surf

jeszcze co do prognoz - przeczuwam natomiast dalszy rozwój mikrotrendu w postaci "uroczych" latynosko-hispanicznych skladów żenskich grających melodyjny indie pop rodem z "Be My Baby" i Psychocandy, np. Aias, Las robertas itd.

2010-08-16T23:30:00.005+02:00

I tu, a propos podmiotów uznanych powszechnie, anegdotka: jadę samochodem (tym razem własnym) z kolegą, chcę mu puścić nieoficjalną kopię nowej płyty Ariela Pinka, bo ta właśnie wyciekła do sieci, okazuje się wszakże iż kolega nie uznaje słuchania leaków i każe mi wyłączyć. Jako że jestem jednostką spolegliwą, przełączam katalog dalej, gdzie spoczywa w charakterze openera "Piromania" właśnie. Odtwarzacz zaczyna odtwarzać, ja się rozpływam po raz tysięczny piętnasty, ale kolega przerywa mi stosunek krzycząc po kilku pierwszych taktach GOŚCIU MIAŁEŚ NIE PUSZCZAĆ TEGO NOWEGO ARIELA.

Modal chillwave zatem? "Kind of Blue" spotyka "Causers of This"? Może być

Wprawdzie z muzyką Afro Kolektywu przeżywam ostatnio dość długi okres cichych dni, ale kolejny post CHARYZMATYCZNEGO FRONTMANA tej formacji w serwisie musicspot na temat piosenki niejakiego Jacka Skubikowskiego totalnie wymiata. Jak ja bym chciał mieć wiedzę na temat skal i tej calej alchemii - zorganizowalem sobie kilka podejsć, budowa podstawowych akordów to jednak chyba szczyt moich możliwości...