Dla tej częsci rodzimej muzyki niezależnej, która obecnie interesuje mnie najbardziej - czyli indie-popowej, piosenkowej, zaśpiewanej po polsku, był to jakże udany rok. Przynajmniej w prasie. I w internecie. Bo konfrontacja z realem okazala się raczej mało przyjemna. Zanurzone w lokalnym kontekście i w wielu fragmentach znakomite płyty Psychocukru, Muzyki Końca Lata, Nerwowych Wakacji, Kobiet, Ballad i Romansów były chwalone do upadłego, na zawołanie i czasem jednak na wyrost. W poczytnych magazynach oraz na blogach rozpisywano się o renesansie polskiej muzyki i rodzimej tradycji piosenkopisarstwa. Pojawiły się nowe inicjatywy (Wytwórnia Krajowa, Thin Man Records) i ideologiczne manifesty (Daleko Od Szosy).
Jednocześnie rzeczywistość kreowana przez recenzentów, dziennikarzy, blogerów (w tym mnie - machnąlem po jednej recce Psychocukru i Nerwowych Wakacji) i samych artystów nijak ma się do realnego oddźwięku tego zjawiska. Świadczy o tym choćby frekwencja koncertowa. Chyba jeszcze nigdy w przypadku artystów mocno sygnalizowanych przez tradycyjne media (Polskie Radio, prasę, recenzje) nie była ona tak słaba. W Warszawie, największym skupisku studentów, młodzi ludzie przestali chodzić na takie koncerty. Nerwowe Wakacje, Ballady i Romanse, pokazywana w TVN Muzyka Końca Lata – gęsto od koncertowych wtop, a przecież granie live to dla tych artystów główne źródło dochodu. Ewidentny jest brak doplywu "swieżej krwi" ("młodych wilków") w klubach. Srednia wieku rosnie, wzrasta też letniosc odbioru, w wielu umyslach i sercach pojawiają się wątpliwosci, czy to najbardziej ekscytujące miejsce, w którym w tej chwili mogę być, kolo się zamyka. Granie rock'n'rolla po polsku, bez podlizywania się do reggae, metalu czy innej mocnej nad Wisłą tradycji i wbijania się na support przed Strachami Na Lachy, to w tym momencie czynność na poły heroiczna. Zabawa dla siebie i grona znajomych, aktywnosć, która niespecjalnie kogokolwiek obchodzi.